«Θα μπορέσουμε να ευημερήσουμε μέσα στα όρια του πλανήτη μας; Μπορεί μια σύγχρονη οικονομία να προσφέρει την ευημερία σε όλους; Και μπορούν οι δημοκρατίες να ευδοκιμήσουν αν οι οικονομίες τους αποτύχουν να επιτύχουν αυτή την κοινή ευημερία;» αναρωτιέται κρίνοντας πως αυτά είναι τα κρίσιμα σήμερα ερωτήματα, στα οποία οι κοινά αποδεκτοί τρόποι μέτρησης της οικονομικής απόδοσης, δεν δίνουν απάντηση, πόσο μάλλον βοήθεια ώστε να επιλυθούν προς όφελος των πολλών και της κοινωνικής προόδου.
Ως χαρακτηριστικό παράδειγμα αναφέρει το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν, το οποίο δεν είναι τίποτε άλλο από το άθροισμα της αξίας αγαθών και υπηρεσιών που παράγονται σε μια χώρα για μια δεδομένη χρονική περίοδο.
Και θυμίζει πως στις αρχές αυτής της χιλιετίας που όλοι ήταν ευχαριστημένοι να χαζεύουν το ΑΕΠ τους καθώς μεγάλωνε χρόνο με το χρόνο, δεν κατάλαβαν το ξέσπασμα της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης του 2008.
Η παγκόσμια οικονομική κρίση ήταν η τελική απεικόνιση των ελλείψεων στις κοινώς χρησιμοποιούμενες μετρήσεις ή αλλιώς οικονομικούς δείκτες. Κανένας από αυτούς δεν έδωσε «σήμα κινδύνου» ή έστω προειδοποίηση στους υπεύθυνους χάραξης πολιτικής ή στις λεγόμενες αγορές.
Σχόλιο: Θυμίζει 2008 στην Wall Street
Μπορεί το Χονγκ Κονγκ να φέρει παγκόσμια οικονομική κατάρρευση;
Ο κομμουνισμός έπεσε αλλά η μεταβατική ύφεση μετρά 30 χρόνια στην Ευρώπη
Τα νέα νομίσματα απειλούν το παγκόσμιο τραπεζικό σύστημα και την κυριαρχία των κρατών
Η κατάρρευση της οικονομίας της Δύσης και το ρωσικό θαύμα
Ο δυτικός νεοφιλελευθερισμός βρήκε τον «δάσκαλό» του στην Κίνα