Καλώς Ορίσατε στο Sott.net
Τετ, 20 Νοε. 2019
Ο Κόσμος γι'αυτούς που Σκέφτονται

Επιστήμη του Πνεύματος
Χάρτης

Video

Η ζωή μας περνά όντως μπροστά από τα μάτια μας την στιγμή του θανάτου μας

εγκέφαλος
Το κλισέ είναι γνωστό και διαχρονικό. «Ήταν σαν να πέρασε όλη μου η ζωή μπροστά από τα μάτια μου», λένε όσοι έχουν βρεθεί πολύ κοντά στο θάνατο ή έχουν βιώσει μια επιθανάτια εμπειρία. Επίσης, είναι μία από τις πλέον δημοφιλείς σκηνές στον κινηματογράφο, όταν ο πρωταγωνιστής πεθαίνει και βλέπει όλη του τη ζωή σαν ταινία. Μέχρι σήμερα κανείς, εκτός από όσους το είχαν βιώσει και δεν ζουν πια ανάμεσά μας για να το επιβεβαιώσουν, δεν μπορούσε να γνωρίζει αν κάτι τέτοιο ισχύει.

Τώρα όμως, η επιστήμη έρχεται με νέα στοιχεία που υποδεικνύουν πως ναι, η ζωή σου μπορεί όντως να περνά μπροστά από τα μάτια σου όταν πεθαίνεις, κι αυτό χάρη σε συγκεκριμένα σημεία του εγκεφάλου μας που συνδέονται με τη μνήμη και τα οποία είναι τα τελευταία που επηρεάζονται από το σταδιακό θάνατο του σώματος.

Ειδικοί από το Hadassah University της Ιερουσαλήμ διεξήγαγαν πρόσφατα μια έρευνα, στο πλαίσιο της οποίας πήραν συνεντεύξεις από ανθρώπους που έχουν βιώσει επιθανάτιες εμπειρίες. Οι συνεντευξιαζόμενοι είπαν πως είχαν, όντως, ξαναζήσει έντονες συναισθηματικές στιγμές από τη ζωή τους, αλλά όχι απαραίτητα σε χρονολογική σειρά ή ακόμα και από τη δική τους οπτική γωνία, καθώς ο εγκέφαλός τους τούς έκανε να βλέπουν γεγονότα που είχαν ζήσει στο παρελθόν μέσα από τα μάτια τρίτων που βρίσκονταν μαζί τους εκείνες τις σημαντικές στιγμές.

Ένας από τους συμμετέχοντες είπε «Ένα λεπτό και χιλιάδες χρόνια... και τα δύο μαζί και τίποτα από τα δύο. Όλα έγιναν μονομιάς, ή κάποιες στιγμές κατά τη διάρκεια της επιθανάτιας εμπειρίας μου πραγματοποιούνταν ταυτόχρονα με άλλες, αν και το ανθρώπινο μυαλό μου τις διαχώριζε σε ξεχωριστά γεγονότα».

Σχόλιο: Υπάρχει ζωή μετά θάνατον; Οι κλινικά νεκροί είχαν ακόμα διαίσθηση


Question

Προκατειλημμένη επιβεβαίωση: Γιατί τα λογικά επιχειρήματα δεν είναι ποτέ αρκετά για να μας πείσουν ότι κάνουμε λάθος

λογική συναίσθημα
Ένα από τα παιχνίδια που μας παίζει το ίδιο μας το μυαλό είναι ότι αναζητούμε αποδείξεις για να επιβεβαιώσουμε πράγματα που πιστεύουμε. Για παράδειγμα, ακούμε μία κακή φήμη για έναν αντίπαλο μας και φυσικά είμαστε πανέτοιμοι να την πιστέψουμε, γιατί μας συμφέρει φυσικά. Αν ακούσουμε την ίδια ακριβώς φήμη για ένα πρόσωπο που αγαπάμε, στη χειρότερη περίπτωση θα διαμαρτυρηθούμε, στην καλύτερη θα πούμε ότι πρόκειται για κακοήθειες. Κατά τον ίδιο τρόπο, όταν δεν εμπιστευόμαστε ένα κόμμα ή μία κυβέρνηση, μία αλλαγή στην πολιτική της, εκλαμβάνεται από εμάς ως ενισχυτικό της δυσπιστίας μας και φυσικά τανάπαλιν.

Αυτή η πνευματική συνήθεια επιστημονικά ονομάζεται προκατειλημμένη επιβεβαίωση και μόλις μάθει κανείς τη σημασία του όρου αρχίζει να τον συναντά -την πρακτική εφαρμογή του, τουλάχιστον- παντού. Δεν είναι κακό να μας συμβαίνει, υπό την προϋπόθεση ότι έχουμε δίκιο. Μόνο που τις περισσότερες φορές έχουμε άδικο και δυστυχώς δίνουμε την πρέπουσα σημασία στα στοιχεία, στα γεγονότα, σε όλα εκείνα που τελικά μας διαψεύδουν, μόνο όταν είναι πολύ αργά. Πώς μπορούμε να προστατευθούμε από αυτή την (παναθρώπινη) τάση και κυρίως από την εμμονική προσήλωση μας στις λάθος αποφάσεις; Τι κάνουμε, όταν όλοι βλέπουν το λάθος εκτός από εμάς; Σύμφωνα με ερευνητές του Πανεπιστημίου του Πρίνστον υπάρχουν δύο κατηγορίες όσων πάσχουν από αυτή την κατάσταση και ένα κλασικό πείραμα, που βοηθούν κάποιον σταδιακά να ξεπεράσει τη... σιγουριά του ότι έχει δίκιο και τελικώς να πάρει τη σωστή (ή έστω τη λιγότερο επιζήμια) απόφαση.

Η πρώτη κατηγορία είναι και η πιο συνηθισμένη. Είναι εκείνη που μπορεί να ανιχνεύσει κανείς σε εκφράσεις τύπου "απλώς πιστεύεις αυτό που θέλεις να πιστέψεις" ή "είναι κάτι που θα έλεγες ούτως ή άλλως, σωστά;". Είναι οι περιπτώσεις στις οποίες κάποιος θα οδηγηθεί σε ένα συμπέρασμα επειδή είναι προκατειλημμένος με τη δουλειά, την εμφάνιση ή τις πεποιθήσεις κάποιου άλλου. Αυτή είναι η κινητήριος θεωρία της προκατειλημμένης επιβεβαίωσης. Και πρόκειται για κάτι που έχει ξεκάθαρη συνταγή θεραπείας: αλλάζοντας τα κίνητρα των ανθρώπων, τερματίζεται και η προκατάληψη.

Pirates

Οι έφηβοι έχουν ριψοκίνδυνη συμπεριφορά γιατί δεν τους ενδιαφέρουν οι πληροφορίες για τους κινδύνους

έφηβοι

Μια νέα, καλά σχεδιασμένη αναπτυξιακή μελέτη δίνει απαντήσεις στο γιατί οι έφηβοι είναι τόσο ριψοκίνδυνοι και προτείνει λύσεις
Οδήγηση με τέρμα το γκάζι, μεθύσια, σεξ χωρίς προφυλάξεις, ακόμη και λήψη ναρκωτικών ουσιών - είναι γνωστό ότι οι έφηβοι είναι πολύ πιθανότερο να υιοθετούν επικίνδυνες συμπεριφορές σε σύγκριση με τους ενηλίκους. Τώρα μια νέα μελέτη που διεξήχθη από ειδικούς του Ινστιτούτου Μαξ Πλανκ για την Ανθρώπινη Ανάπτυξη και δημοσιεύθηκε στην επιθεώρηση «Scientific Reports» ρίχνει φως στις επικίνδυνες εφηβικές συμπεριφορές δίνοντας μια νέα εξήγηση στο γιατί λαμβάνουν χώρα. Σύμφωνα με τα ευρήματά της, σε σύγκριση με τα παιδιά και τους ενηλίκους, οι έφηβοι ουσιαστικώς ενδιαφέρονται λιγότερο για τις πληροφορίες που θα μπορούσαν να τους βοηθήσουν να συνειδητοποιήσουν τους κινδύνους της εκάστοτε ριψοκίνδυνης συμπεριφοράς τους. «Οι έφηβοι δεν είναι γνωστικώς ανίκανοι να επεξεργαστούν αυτές τις πληροφορίες. Απλώς βρίσκονται σε φάση που το κύριο μέλημά τους είναι να αναζητούν νέες εμπειρίες και να δοκιμάζουν καινούργια πράγματα» αναφέρει ο κύριος συγγραφέας της μελέτης Βούτερ φαν ντεν Μπος, ερευνητής στο Κέντρο για την Προσαρμοστική Συλλογιστική του Ινστιτούτου Ανθρώπινης Ανάπτυξης του Μαξ Πλανκ.

Η πρώτη... πληροφορημένη αναπτυξιακή μελέτη εφήβων


Τα μοτίβα των συμπεριφορών των εφήβων σε ό,τι αφορά την ανάληψη ρίσκου που έχουν παρατηρηθεί σε προηγούμενες πειραματικές μελέτες αποκλίνουν σε μεγάλο βαθμό από εκείνα που καταγράφονται στην πραγματική ζωή. Σε αυτά τα προηγούμενα πειράματα στους συμμετέχοντες παρέχονταν συχνά όλες οι πληροφορίες που χρειάζονταν προκειμένου να λάβουν μια απόφαση. Ωστόσο στην πραγματική ζωή, όταν οι έφηβοι δοκιμάζουν την... τύχη τους πειραματιζόμενοι με ναρκωτικά, με σεξ χωρίς προφυλάξεις και με άλλες τέτοιου είδους συμπεριφορές, πιθανότατα έχουν μόνο μια γενική και αόριστη ιδέα για τις πιθανές συνέπειες των πράξεών τους. «Η δική μας ήταν η πρώτη αναπτυξιακή μελέτη στην οποία δινόταν η δυνατότητα στους συμμετέχοντες μέσω πειραματικών καθηκόντων να μειώσουν το ποσοστό αβεβαιότητας αναζητώντας περισσότερες πληροφορίες προτού λάβουν μια απόφαση» προσθέτει ο φαν ντεν Μπος.

Σχόλιο: Οι έφηβοι σε Ελλάδα και Ευρώπη: Τι δείχνει έρευνα για οικογένεια, σχολείο, σεξ, χρήση ουσιών


Boat

Υπάρχει ζωή μετά θάνατον; Οι κλινικά νεκροί είχαν ακόμα διαίσθηση

ζωή μετά θάνατον
Σε μία έρευνα μεγάλης κλίμακας, στην οποία έλαβαν μέρος περισσότεροι από 2.000 άνθρωποι, Βρετανοί επιστήμονες επιβεβαίωσαν τις υποθέσεις που πρότειναν διάφορες εκδοχές για το τι συμβαίνει όταν η καρδιά σταματά να χτυπά.

Η σοκαριστική έρευνα αποκάλυψε επίσης τις πιο πειστικές αποδείξεις εξωσωματικής εμπειρίας ενός ασθενή που είχε κηρυχθεί νεκρός.

Μέχρι πρότινος, αυτό που ήταν ευρέως γνωστό, ήταν πως ο εγκέφαλος σταματά κάθε του δραστηριότητα 30 δευτερόλεπτα αφότου η καρδιά έχει σταματήσει να αντλεί αίμα σε όλο το σώμα. Ωστόσο, η μελέτη στο πανεπιστήμιο του Σαουθάμπτον δείχνει ότι οι άνθρωποι έχουν συναίσθηση ακόμη και τρία λεπτά μετά την ανακήρυξή τους ως νεκροί.

Ο επικεφαλής της έρευνας, Δρ. Σαμ Πάρνια, είπε: «Σε αντίθεση με την αντιληπτική ικανότητα, ο θάνατος δεν έγκειται σε μία συγκεκριμένη στιγμή, αλλά αποτελεί μία δυνητικά αναστρέψιμη διαδικασία που συμβαίνει μετά από μία σοβαρή ασθένεια ή ένα δυστύχημα που οδηγεί στην διακοπή της λειτουργίας της καρδιάς, των πνευμόνων και του εγκεφάλου».

«Αν γίνουν προσπάθειες για να αντιστραφεί αυτή η διαδικασία, τότε το αποτέλεσμα ορίζεται ως "καρδιακή ανακοπή". Ωστόσο, εάν αυτές οι προσπάθειες δεν πετύχουν τότε το αποτέλεσμα ορίζεται ως "θάνατος"».

Σχόλιο: Πειράματα με "έξωσωματικές εμπειρίες"

Τα 5 πράγματα που μετανιώνουν περισσότερο οι άνθρωποι που βρίσκονται μπροστά στο θάνατο


Bulb

Νέες έρευνες στον προμετωπιαίο φλοιό του εγκεφάλου ρίχνουν φως στην ικανότητά μας να αναστέλλουμε την εκδήλωση ενστικτώδους συμπεριφοράς

προμετωπιαίος φλοιός

Ο προμετωπιαίος φλοιός συνδέεται με μια πολύ συγκεκριμένη περιοχή του εγκεφαλικού στελέχους μέσω ειδικών νευρώνων. Με μοβ διακρίνονται ακριβώς αυτοί οι νευρώνες που καταλήγουν στο εγκεφαλικό στέλεχος και ελέγχουν την ενστικτώδη συμπεριφορά μας
Σκηνή 1η: βρίσκεστε σε έναν δημόσιο χώρο και κάποιος, προφανώς πολύ αγενής, όχι μόνο σας αδικεί (παραδείγματος χάριν, παίρνοντας τη σειρά σας) αλλά ταυτόχρονα είναι εριστικός, πολύ προσβλητικός και επιθετικός. Οση νηφαλιότητα και αν διαθέτετε, σύντομα θυμώνετε με τη συμπεριφορά του και ενώ πολύ θα θέλατε να του δώσετε ένα χέρι ξύλο, καταφέρνετε να επιβληθείτε στον εαυτό σας και να απομακρυνθείτε από το σημείο, παραμένοντας ωστόσο θυμωμένος.

Σκηνή 2η: πρέπει να δώσετε μια ομιλία μπροστά σε ένα μεγάλο κοινό. Το στομάχι σας έχει γίνει κόμπος, τα γόνατα έχουν λυθεί και καθώς πλησιάζετε προς το βήμα το μόνο που θέλετε είναι να το βάλετε στα πόδια. Ευτυχώς για εσάς (και το ακροατήριό σας που απολαμβάνει την πολύ καλή ομιλία σας), δεν ενδίδετε στον πειρασμό της απόδρασης που υπαγόρευε το ένστικτό σας.

Παρότι διαφορετικές, οι δύο παραπάνω σκηνές έχουν έναν κοινό παρονομαστή: τον έλεγχο της ενστικτώδους συμπεριφοράς. Στην πρώτη, το ένστικτο υπαγορεύει να σηκώσουμε τα μανίκια και να δείρουμε τον επιτιθέμενο. Αλλά ο πολιτισμένος εαυτός μας υπερισχύει. Στη δεύτερη, υπερισχύει ο λογικός εαυτός μας που λέει ότι έχουμε προετοιμαστεί καλά για αυτή την ομιλία και πως το κοινό είναι εδώ για να μας ακούσει και όχι για να μας κατασπαράξει, παρότι το ένστικτο υπαγορεύει να τραπούμε σε φυγή. Πώς άραγε χαλιναγωγούνται τα ένστικτά μας; Και εν τέλει, πού οφείλουμε τον πολιτισμένο εαυτό μας;

Το ερώτημα αυτό απασχόλησε τους νευροεπιστήμονες για δεκαετίες. Και ενώ οι ψηφίδες του παζλ της απάντησης έμπαιναν στη θέση τους σιγά-σιγά, το τελευταίο εύρημα ερευνητών του Ευρωπαϊκού Εργαστηρίου Μοριακής Βιολογίας (European Molecular Biology Laboratory, EMBL) δεν άφησε καμιά αμφιβολία ως προς την ταυτότητα των νευρικών κυττάρων που δρουν όπως τα χαλινάρια στην περίπτωση ενός ατίθασου αλόγου. Ειδικότερα, οι ερευνητές εντόπισαν τα κύτταρα του προμετωπιαίου φλοιού που φθάνοντας σε μια πολύ συγκεκριμένη περιοχή του εγκεφαλικού στελέχους αναστέλλουν την εκδήλωση της ενστικτώδους συμπεριφοράς.

Σχόλιο: 5 τύποι προσωπικότητας, 5 διαφορετικές δομές εγκεφάλου


Whistle

Τα κουτάβια αντιδρούν στη φωνή μας ενώ τα ενήλικα σκυλιά στις χειρονομίες μας

σκύλος
Ο σκύλος εδώ και δεκάδες χιλιάδες χρόνια είναι ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου. Οσοι είχαν και έχουν την τύχη να έχουν έναν σκύλο στην οικογένεια γνωρίζουν καλά ότι το τετράποδό τους, πέρα από χαλάρωση και διασκέδαση, τους προσφέρει μοναδικές στιγμές διάδρασης. Πολυετείς μελέτες άλλωστε έχουν δείξει ότι συγκριτικά με άλλα κατοικίδια, ο σκύλος κατανοεί την ανθρώπινη επικοινωνία με τρόπο που κανένα άλλο είδος δεν μπορεί να κατανοήσει, με αποτέλεσμα να κατακτά δικαιωματικά μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά μας.

Πρόσφατη διεθνής μελέτη στην οποία έλαβαν μέρος ερευνητές από τη Γαλλία, τη Βρετανία και τις ΗΠΑ, επιβεβαιώνει ωστόσο ότι προκειμένου οι κάτοχοι σκύλων να επιτυγχάνουν τα μέγιστα κατά την εκπαίδευση του καλύτερού τους φίλου, οφείλουν να ενστερνιστούν μια διαφορετική μέθοδο επικοινωνίας.

Λαγωνικά στην επικοινωνία

Ο περισσότερος κόσμος απευθύνεται στον σκύλο του χρησιμοποιώντας μικρότερες φράσεις με απλοποιημένη γλώσσα και υψηλό τόνο φωνής, η οποία θα μπορούσε να παραπέμπει στη γλώσσα που χρησιμοποιούν συνήθως οι γονείς σε μικρά παιδιά. Οπως εξηγούν οι επιστήμονες με δημοσίευσή τους στην επιθεώρηση «Proceedings of the Royal Society B», κάτι τέτοιο φαίνεται να κεντρίζει την προσοχή σκύλων νεαρής ηλικίας, χωρίς όμως να λειτουργεί το ίδιο καλά σε ενήλικα ζώα.

Στο πλαίσιο της μελέτης τους, οι ερευνητές πραγματοποίησαν μια σειρά πειραμάτων βασισμένα στην αναπαραγωγή ανθρώπινης ομιλίας σε σκύλους διαφόρων ηλικιών. Συγκεκριμένα, ηχογράφησαν τις φράσεις «Γεια σου! Γεια σου, γλυκούλη! Ποιος είναι το καλό αγόρι; Ελα εδώ! Μπράβο, καλό παιδί! Ναι! Ελα εδώ, γλυκούλη! Μα τι καλό παιδί που είσαι!». Οι εκφωνητές κλήθηκαν να παίξουν τον παραπάνω «ρόλο» βλέποντας πότε φωτογραφίες κουταβιών, πότε ενήλικων σκύλων και πότε ηλικιωμένων σκύλων. Στη συνέχεια, έπαιξαν το ηχητικό υλικό σε σκύλους διαφόρων ηλικιών ώστε να καταγράψουν την αντίδρασή τους.

Σχόλιο: Μάθετε να αποκρυπτογραφείτε τη γλώσσα του πιστότερου σας φίλου

Ο σκύλος σας θυμάται όλα όσα κάνετε και σας μιμείται

Τα σκυλιά μπορούν να ξεχωρίσουν τους αξιόπιστους ανθρώπους από τους αναξιόπιστους


Brain

5 τύποι προσωπικότητας, 5 διαφορετικές δομές εγκεφάλου

πόδια
Οι διαφορετικοί τύποι προσωπικότητας εμφανίζουν διαφορετικές δομές εγκεφάλου, σύμφωνα με μια νέα διεθνή επιστημονική έρευνα.

Οι πέντε κύριες διαστάσεις ή παράγοντες της προσωπικότητας, σύμφωνα με τους ψυχολόγους, είναι ο νευρωτισμός, η εξωστρέφεια, η ανοικτή αντίληψη, η δεκτικότητα (αλτρουισμός) και η ευσυνειδησία (αυτοπειθαρχία).

Η νέα έρευνα συνδέει καθένα από τους πέντε παραπάνω τύπους προσωπικότητας με ένα διακριτό «προφίλ» του φλοιού του εγκεφάλου.

Οι ερευνητές από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ και την Ιταλία, με επικεφαλής τον δρα Λούκα Πασαμόντι του Τμήματος Κλινικών Νευροεπιστημών του Πανεπιστημίου του Κέμπριτζ, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό νευροεπιστήμης Social Cognitive and Affective Neuroscience,μελέτησαν τον φλοιό του εγκεφάλου άνω των 500 ατόμων ηλικίας 22 έως 36 ετών, χωρίς ιστορικό νευροψυχικών διαταραχών, συσχετίζοντας την εγκεφαλική δομή καθενός με την προσωπικότητά του.

Διαπιστώθηκε, μεταξύ άλλων, ότι οι άκρως νευρωτικοί άνθρωποι, που έχουν μεγαλύτερη τάση για εμφάνιση νευροψυχικών διαταραχών, διαθέτουν φλοιό διπλωμένο σε μικρότερη έκταση και με μεγαλύτερο πάχος.

Black Cat 2

Οι γάτες μπορεί τελικά να είναι τόσο έξυπνες όσο οι σκύλοι, λέει νέα έρευνα

έξυπνη γάτα
Πολλοί θεωρούν τους σκύλους πιο έξυπνους (αν και όχι πιο πονηρούς) από τις γάτες, όμως μια νέα ιαπωνική επιστημονική έρευνα δίνει επιχειρήματα σε όσους πάντα υποστήριζαν ότι οι γάτες έχουν εξίσου υψηλή νοημοσύνη.

Οι ερευνητές του Πανεπιστημίου του Κιότο, με επικεφαλής την ψυχολόγο Σάχο Τακάγκι, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό ψυχολογίας "Behavioural Processes", σύμφωνα με το BBC, πραγματοποίησαν πειράματα μνήμης και άλλα με 49 οικιακές γάτες.

Το βασικό συμπέρασμα ήταν ότι, οι γάτες τα καταφέρνουν τόσο καλά όσο και οι σκύλοι σε ανάλογα πειράματα, πράγμα που ενισχύει την άποψη ότι είναι εξίσου έξυπνες με τους άσπονδους εχθρούς τους.

Οι γάτες έχουν -όπως και οι άνθρωποι- τη λεγόμενη επεισοδιακή μνήμη, καθώς θυμούνται συγκεκριμένα γεγονότα του παρελθόντος, π.χ. από ποιο μπολ έφαγαν πριν από ώρες, τι έφαγαν και πού το έφαγαν.

Ακόμη, οι γάτες -όπως και οι σκύλοι- μπορούν να ανταποκρίνονται στις χειρονομίες, στις εκφράσεις του προσώπου και στα συναισθήματα των ανθρώπων.


Σχόλιο: Γάτα σώζει τη ζωή εγκαταλελειμένου βρέφους στην παγωμένη Μόσχα!

Γάτα χάθηκε στο Λονδίνο και βρέθηκε στο Παρίσι μετά από οκτώμισι χρόνια!

Τα βίντεο με γάτες βοηθούν την ψυχολογία μας!

Τοξοπλάσμωση: Το παράσιτο της γάτας που μπορεί να αλλάξει την ανθρώπινη συμπεριφορά


Book

Γράφοντας απαλλασσόμαστε από τις αρνητικές σκέψεις

αρνητικές σκέψεις
Ο Tim Wilson, ένας καθηγητής Ψυχολογίας και συγγραφέας του:«Ανακατεύθυνση: H Εκπληκτική Νέα Επιστήμη Ψυχολογικής Αλλαγής» (Redirect: The Surprising New Science of Psychological Change) συμβουλεύει τους ανθρώπους πώς να ξεπεράσουν τις αρνητικές σκέψεις τους.

«Αν υπάρχει κάτι που μας βασανίζει, ειδικά αν αυτό έχει συμβεί πρόσφατα, δεν είμαστε αρκετά ικανοί ώστε να το ξεπεράσουμε και αυτό το πράγμα καταλήγει να μας καταδιώκει», λέει ο κ. Wilson, μιλώντας στο Business Insider.

Ωστόσο υπάρχει μία απλή άσκηση γραφής που πραγματικά μπορεί να βοηθήσει.

Μία από αυτές είναι εμπνευσμένη από τον κοινωνιοψυχολόγο James Pennerbaker, o οποίος προέτρεψε τους ανθρώπους να παίρνουν μία κόλλα χαρτί λίγο πριν πέσουν για ύπνο και να γράψουν σ΄αυτήν σε περίπου 15 λεπτά ό,τι τους προβληματίζει. Στη συνέχεια καλό θα ήταν να γράψουν τα βαθύτερα συναισθήματα και τις σκέψεις που έκαναν για το συγκεκριμένο περιστατικό που κατέγραψαν.

«Ακούγεται εύκολο αλλά δεν είναι είναι αρκετά δύσκολο να καταγράψει κάποιος τις αρνητικές του σκέψεις. Aλλά αν κάποιος το κάνει για 2-3 βράδια συνεχόμενα θα δει ότι υπάρχουν μεγάλα οφέλη από την εν λόγω διαδικασία. Και νομίζω ότι οι άνθρωποι που θα ωφεληθούν περισσότερο από αυτό θα είναι εκείνοι που αντιμετωπίζουν κάποια δυσκολία στο να καταγράψουν με συνοχή ό,τι τους προβληματίζει. Στο τέλος θα διαπιστώσουν ότι θα έχουν ανακαλύψει έναν νέο τρόπο αφήγησης, έναν νέο τρόπο περιγραφής των προβλημάτων τους που ίσως τους επιτρέψει να σταματήσουν να τα σκέφτονται τόσο πολύ γιατί μέσω αυτής της διαδικασίας θα είναι σε θέση να τα κατανοήσουν καλύτερα. Ως αποτέλεσμα θα νιώθουν περισσότερο υγιείς», σημειώνει ο Tim Wilson.

Σχόλιο: Ξαναγράψτε την προσωπική σας ιστορία για γιατρειά


People 2

Ανδρες και γυναίκες «απορροφούν» τις οπτικές πληροφορίες με διαφορετικό τρόπο

άνθρωποι

Το πώς κοιτάμε πρόσωπα και πράγματα είναι πράγματι θέμα... φύλου, λέει τώρα η επιστήμη
Τελικώς πράγματι άνδρες και γυναίκες βλέπουν (στην κυριολεξία) διαφορετικά τα πράγματα. Μια νέα μελέτη ειδικών του Πανεπιστημίου Queen Mary του Λονδίνου (QMUL) δείχνει πως όταν τα δύο φύλα κοιτάζουν πρόσωπα «απορροφούν» τις οπτικές πληροφορίες με διαφορετικό τρόπο. Το γεγονός αυτό μαρτυρεί ότι (και) το τι κοιτάζουν τα μάτια είναι θέμα φύλου!

Οι ερευνητές χρησιμοποίησαν μια συσκευή εντοπισμού των κινήσεων των ματιών σε σχεδόν 500 άτομα που επισκέφθηκαν το Μουσείο Επιστήμης (Science Museum) στο Λονδίνο για μια περίοδο πέντε εβδομάδων. Με τον τρόπο αυτόν κατέγραψαν πόση οπτική επαφή «άντεχε» το κάθε άτομο (για πόσο διάστημα δηλαδή ένιωθε βολικά) ενώ κοίταζε ένα πρόσωπο σε οθόνη υπολογιστή.

Ανακάλυψαν ότι οι γυναίκες κοίταζαν περισσότερο την αριστερή πλευρά του προσώπου ενώ παράλληλα εξερευνούσαν τα πρόσωπα πολύ περισσότερο από τους άνδρες. Η ερευνητική ομάδα παρατήρησε μάλιστα ότι ήταν δυνατόν να καταλάβει με ακρίβεια της τάξεως του 80% το φύλο του κάθε συμμετέχοντος στο πείραμα βασιζόμενη αποκλειστικά στο «μοτίβο» του πώς κοίταζε τα διαφορετικά πρόσωπα που βρίσκονταν απέναντί του στην οθόνη.

Ο κύριος συγγραφέας της μελέτης δρ Αντουάν Κουτρό από τη Σχολή Βιολογικών και Χημικών Επιστημών του QMUL ανέφερε ότι «η έρευνά μας αποτελεί την πρώτη απόδειξη σχετικά με σαφή διαφορά των φύλων στον τρόπο που κοιτάζουν πρόσωπα». Ο ερευνητής προσέθεσε ότι «ήμασταν σε θέση να βρούμε το φύλο του κάθε συμμετέχοντος με βάση και μόνο το πώς "σκάναρε" το πρόσωπο που εμφανιζόταν στην οθόνη απέναντί του. Μάλιστα μπορεί να αποκλειστεί η πιθανότητα αυτό να οφείλεται στο πολιτισμικό υπόβαθρο του κάθε ανθρώπου, αφού συμμετείχαν εθελοντές από σχεδόν 60 εθνικότητες. Αποκλείσαμε επίσης παράγοντες που θα μπορούσαν να επηρεάσουν τη συμπεριφορά των δύο φύλων, όπως η ελκυστικότητα του προσώπου που έβλεπαν ή η αξιοπιστία που το πρόσωπο απέναντί τους τούς εξέπεμπε».