Καλώς Ορίσατε στο Sott.net
Δευ, 10 Αυγ. 2020
Ο Κόσμος γι'αυτούς που Σκέφτονται

Επιστήμη του Πνεύματος
Χάρτης

Wedding Rings

Γιατί παντρευόμαστε τον λάθος άνθρωπο και γιατί δεν είναι το χειρότερο που μπορεί να μας τύχει

Λένε - και πολλές φορές ισχύει - ότι συνήθως δεν παντρευόμαστε αυτόν ή αυτήν που ερωτευόμαστε. Είναι μια αλήθεια, επιμένουν οι πεσιμιστές, που ισχύει για τους περισσότερους ανθρώπους ανεξαρτήτως φυλής και εθνικότητας, οικονομικής κατάστασης και μορφωτικού επιπέδου. Γιατί, όμως, συμβαίνει αυτό; Τι μας οδηγεί στο λάθος ταίρι ή στην καλύτερη περίπτωση όχι στον άνθρωπο που πραγματικά ερωτευτήκαμε; Οι λόγοι που παραθέτει ο Αλέν ντε Μποτόν εξηγούν και το πώς το κείμενο του έγινε δημοφιλές μέσα σε λίγες ώρες από την ανάρτηση του στη στήλη των απόψεων των "New York Times".
σχέσεις

Και φυσικά, κάνουμε λάθη, ακριβώς επειδή είμαστε τόσο μόνοι. Πραγματικά μόνοι. Καιρό μόνοι.
"Είναι από εκείνα τα πράγματα που πιο πολύ φοβόμαστε ότι μπορούν να συμβούν σε εμάς. Μπορούμε να κάνουμε πολλά για να το αποφύγουμε. Κι όμως τελικά κάνουμε το ίδιο λάθος που έκαναν πολλοί πριν από εμάς: παντρευόμαστε τον λάθος άνθρωπο. Εν μέρει, αυτό συμβαίνει, γιατί έχουμε τεράστιο πρόβλημα, όταν προσπαθούμε να πλησιάσουμε τους άλλους. Φαινόμαστε πιο φυσιολογικοί μόνο σε όσους δεν μας γνωρίζουν πολύ καλά. Σε μία πιο σοφή κοινωνία, σε μια κοινωνία που θα γνώριζε λίγο καλύτερα τον εαυτό της, η ιδανική ερώτηση στο δείπνο του πρώτου κιόλας ραντεβού θα ήταν: 'Και πώς είσαι, όταν τρελαίνεσαι;'.

Ίσως έχουμε την τάση - και πόσο λανθασμένα - να γινόμαστε έξαλλοι με κάποιον που διαφωνεί μαζί μας ή να νιώθουμε χαλαροί μόνο όταν δουλεύουμε. Συνηθίζουμε να κρατάμε καρτεργάρικη στάση σε ό,τι αφορά την οικειότητα μετά το σεξ ή ακόμη χειρότερα συνηθίζουμε να σιωπούμε, ως απάντηση στις μικροταπεινώσεις της ζωής. Κανένας δεν είναι τέλειος. Το πρόβλημα είναι ότι πριν από τον γάμο, σπάνια τολμούμε να σκαλίσουμε τα συμπλέγματα μας. Κάθε φορά που οι συνήθεις σχέσεις απειλούν να αποκαλύψουν τα ψεγάδια μας, κατηγορούμε τους συντρόφους μας. Όσο για τους φίλους μας, δεν νοιάζονται και τόσο πολύ να κάνουν όλη αυτή τη σκληρή δουλειά, ώστε να μας διαφωτίσουν για τα ελαττώματα μας.

Για να καταλάβουμε τους συντρόφους μας, για να αποκομίσουμε αυτή τη ζωτική εντύπωση για εκείνους, επισκεπτόμαστε τις οικογένειες τους, κοιτάμε τις παλιές τους φωτογραφίες, γνωριζόμαστε με τους συμμαθητές και τους φίλους τους. Όλο αυτό μας δημιουργεί την εντύπωση ότι έχουμε κάνει όσα πρέπει να κάνουμε. Κι όμως, αυτό είναι λάθος. Ο γάμος τελειώνει σαν ένα ελπιδοφόρο, γενναιόδωρο, τζογαδόρικο, ωστόσο, παιχνίδι που παίζουν δύο άνθρωποι, που δεν ξέρουν ποιοι είναι ούτε ποιοι θα γίνουν, δένοντας τους εαυτούς σε ένα μέλλον που δεν μπορούν να αντέξουν, ένα μέλλον για το οποίο προσεκτικά απέφυγαν κάθε έρευνα.

Σχόλιο: Όταν είμαστε δυστυχισμένοι σε μια σχέση και νοιώθουμε πως οι ανάγκες μας δεν ικανοποιούνται από τον/την σύντροφο μας, συνήθως τείνουμε να ρίχνουμε τις ευθύνες στο σύντροφο που δεν μας ικανοποίησε. Για να πετύχουμε στη ζωή και στις σχέσεις, το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να εργαστούμε σκληρά ώστε να φτάσουμε στο σημείο που να έχουμε δημιουργήσει τον εαυτό σε τέτοιο βαθμό ώστε να νιώθουμε ολοκληρωμένοι μέσα από τα ιδανικά μας, τις σχέσεις μας με τους κοντινούς μας ανθρώπους, με τις επαγγελματικές, και μη, ασχολίες μας, την καθημερινότητα μας. Όπως έχει πει ο ψυχολόγος Έριχ Φρομ, «Αγάπη είναι η ένωση με κάποιον, με προϋπόθεση την ανεξαρτησία και την αυτοτέλεια και των δύο»




Hearts

Η μητρική αγάπη καθορίζει το μέγεθος του εγκεφάλου των παιδιών

εγκεφάλοι παιδιών
Οι δύο αυτές εικόνες είναι σαρώσεις των εγκεφάλων δύο τρίχρονων παιδιών. Όπως φαίνεται ξεκάθαρα, ο εγκέφαλος στα αριστερά είναι σημαντικά μεγαλύτερος και έχει λιγότερες κηλίδες και σκοτεινές περιοχές, συγκριτικά με αυτόν στα δεξιά.

Οι δύο αυτές εικόνες είναι σαρώσεις των εγκεφάλων δύο τρίχρονων παιδιών. Όπως φαίνεται ξεκάθαρα, ο εγκέφαλος στα αριστερά είναι σημαντικά μεγαλύτερος και έχει λιγότερες κηλίδες και σκοτεινές περιοχές, συγκριτικά με αυτόν στα δεξιά.

Σύμφωνα με μία έρευνα που πραγματοποίησαν επιστήμονες του UCLA, η τεράστια αυτή διαφορά οφείλεται στον τρόπο με τον οποίο το παιδί αντιμετωπίστηκε από τη μητέρα του, κατά τα πρώτα χρόνια της ηλικίας του.

Ο επικεφαλής της μελέτης, καθηγητής Allan Schore, εξήγησε ότι, αν ένα μωρό δεν αντιμετωπίζεται σωστά κατά τα δύο πρώτα χρόνια της ζωής του, αυτό μπορεί να έχει ουσιαστικό αντίκτυπο στην ανάπτυξή του.

Σχόλιο: Δείτε ακόμα,


Butterfly

Ευφορία πριν από το θάνατο

φως θάνατος
Οι άνθρωποι συχνά μοιάζουν σαν να κοιμούνται λίγο μετά το θάνατό τους, έχοντας μια ουδέτερη έκφραση του προσώπου. Αλλά κάποιοι άλλοι έχουν μια πιο λαμπερή, εκστατική έκφραση. Για δεκαετίες, πολλοί επιστήμονες αναρωτιούνται αν τα τελευταία λεπτά της ζωής μπορούν να είναι ευφορικά. Θα μπορούσε ο θάνατος να προκαλέσει μια πλημμύρα των ενδορφινών, ιδιαίτερα απουσία παυσίπονων;

Σύμφωνα με το BBC, υπάρχει μια διαδικασία προς τον θάνατο δύο εβδομάδες πριν πεθάνουμε. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, οι άνθρωποι τείνουν να είναι όλο και λιγότερο καλά. Συνήθως κάνουν μεγάλη προσπάθεια να περπατούν και να μείνουν ξύπνιοι, ενώ προς τις τελευταίες ημέρες της ζωής, δυσκολεύονται να καταναλώσουν φαγητό και ποτό.

Είναι περίπου αυτή τη στιγμή που οι ειδικοί λένε ότι οι άνθρωποι «πεθαίνουν ενεργά» και συνήθως πιστεύουμε ότι αυτό σημαίνει ότι έχουν δύο έως τρεις ημέρες για να ζήσουν ακόμα. Ωστόσο, πολλοί άνθρωποι θα περάσουν όλη αυτή τη φάση εντός μιας ημέρας. Και μερικοί άνθρωποι μπορούν στην πραγματικότητα να παραμείνουν στο κατώφλι του θανάτου για σχεδόν μια εβδομάδα πριν πεθάνουν, κάτι που συνήθως είναι εξαιρετικά δυσάρεστο για τις οικογένειες. Υπάρχουν λοιπόν διαφορετικά πράγματα που συμβαίνουν με διαφορετικούς ανθρώπους και δεν μπορούμε να τα προβλέψουμε.

Η πραγματική στιγμή του θανάτου είναι δύσκολο να αποκρυπτογραφηθεί. Αλλά μια νέα μελέτη δείχνει ότι, καθώς οι άνθρωποι πλησιάζουν τον θάνατο, υπάρχει αύξηση των χημικών ουσιών του στρες του σώματος. Σε όσους πάσχουν από καρκίνο ανεβαίνουν οι φλεγμονώδεις δείκτες, δηλαδή τα χημικά που αυξάνονται όταν το σώμα καταπολεμά μια μόλυνση.

Books

Σύνοψη του βιβλίου του Τζόρνταν Πήτερσον «12 Κανόνες για τη ζωή: Ένα αντίδοτο στο Χάος»

πήτερσον
Α΄ Κανόνας: Στάσου ευθυτενής με τους ώμους σου προς τα πίσω

Ξεκινάμε περιγράφοντας τις τεχνικές που κάποια ζώα έχουν αναπτύξει για να προστατέψουν την περιοχή τους και να αυξήσουν τις πιθανότητές τους για επιβίωση. Οι αρσενικοί αστακοί μάχονται για να επιβάλουν την κυριαρχία τους στο βυθό του ωκεανού, και το πτηνό τρωγλοδύτης μάχεται επιθετικά για να κρατήσει άλλα πουλιά μακριά από την περιοχή του.

Το συμπέρασμα απ' όλα αυτά είναι απλό: η μάχη για καταφύγιο, τροφή και ζευγάρωμα είναι μια κατάσταση ζωής και θανάτου. Στην πραγματικότητα, ακόμη και ο νικητής συχνά υφίσταται τόσο σοβαρά τραύματα, που τον κάνουν ευάλωτο σε άλλους ανταγωνιστές. Άρα, πρέπει να υπάρχει ένας τρόπος να γίνει η μάχη συντομότερη ή, ακόμη καλύτερα, να αποφευχθεί εντελώς. Ο μόνος τρόπος για να επιτευχθεί αυτό είναι η ιεραρχία της κυριαρχίας.

Συνεχίζουμε, λοιπόν, εξηγώντας πώς η ήττα και η νίκη επηρεάζουν τη χημεία του εγκεφάλου. Ο εγκέφαλος του νικητή έχει την τάση να παράγει υψηλά επίπεδα σεροτονίνης και χαμηλά επίπεδα οκτοπαμίνης, ενώ οι χαμένοι παράγουν περισσότερη οκτοπαμίνη απ' ό,τι σεροτονίνη. Η σεροτονίνη δίνει στον νικητή ένα ευθυτενές και σίγουρο παράστημα, που τον κάνει να δείχνει ψηλότερος και πιο επικίνδυνος. Η οκτοπαμίνη κάνει τους χαμένους να φαίνονται ηττημένοι, αναχαιτισμένοι και σκυθρωποί.

Αυτό δηλαδή που συμβαίνει είναι ότι το να κερδίζει ή να χάνει κανείς το παιχνίδι της ζωής είναι κάτι που αλλάζει τη χημεία του εγκεφάλου με τέτοιο τρόπο που τελικά μεταμορφώνεται η σωματική διάπλαση. Αυτοί που εκπέμπουν αυτοπεποίθηση καταλήγουν στα υψηλότερα επίπεδα της ιεραρχίας της εξουσίας και παίρνουν ό,τι καλύτερο έχει να προσφέρει η ζωή. Από την άλλη, αυτοί που χάνουν αρχίζουν να παίρνουν μια πιο υποτακτική σωματική στάση, και κατά συνέπεια υποβιβάζονται στην κλίμακα της ιεραρχίας. Με άλλα λόγια, όταν δύο πλάσματα ανταγωνίζονται για πόρους, το κυρίαρχο θα υποτάξει το άλλο απλώς με τον εκφοβισμό, χωρίς να υπάρξει ανάγκη για μεγάλη, παρατεταμένη μάχη. Έτσι, ο κύκλος της νίκης και της ήττας συνεχίζεται.

Σχόλιο: Τζόρνταν Πήτερσον: «Να επιδιώκετε, όχι την ευτυχία, αλλά το κατάλληλο νόημα στη ζωή σας»


Headphones

Μουσικοθεραπεία για την αντιμετώπιση της γεροντικής άνοιας στην Ελλάδα

Στην Αθήνα, συγκεκριμένα στον δήμο Περιστερίου, υλοποιείται από τον Μάρτιο του 2018, το πρωτοποριακό πρόγραμμα «Ξακουστή» για την πρόληψη και αντιμετώπιση της γεροντικής άνοιας και της νόσου Αλτσχάιμερ. Ο εμπνευστής και δημιουργός του προγράμματος, ο συνθέτης-μουσικοπαιδαγωγός και μουσικοθεραπευτής, Νίκος Κουβαρδάς-Μακρίδης, μίλησε στο Sputnik.
άνοια
© CC0
Ένα πρωτοποριακό πρόγραμμα μουσικοθεραπείας, που εφαρμόζεται από τον Μάρτιο του 2018 στην πόλη μας, πέτυχε την επιβράδυνση της εξελικτικής πορείας της γεροντικής άνοιας και της νόσου Αλτσχάιμερ.

Συγκεκριμένα, τα πρώτα μετρήσιμα αποτελέσματα του προγράμματος, που στοχεύει στην πρόληψη και την αντιμετώπιση της εκφυλιστικής για τον εγκέφαλο νόσου, δείχνουν τη σημαντική πρόοδο στη νοητική κατάσταση των συμμετεχόντων, ανθρώπων 60 ετών και άνω. Το πρόγραμμα φέρει το όνομα «Ξακουστή» και υλοποιείται από το Κέντρο Πρόληψης των Εξαρτήσεων και Προαγωγής της Ψυχοκοινωνικής Υγείας «Οδοιπορικό» του Δήμου Περιστερίου, με την υποστήριξη του δημάρχου κ. Ανδρέα Παχατουρίδη.

Ο εμπνευστής και δημιουργός του προγράμματος, διπλωματούχος συνθέτης-μουσικοπαιδαγωγός και εισηγητής μουσικοθεραπείας, Νίκος Κουβαρδάς-Μακρίδης, μίλησε στο Sputnik.

Butterfly

«Ο θάνατος είναι θετική εμπειρία, μοιάζει με την ευφορία»

Ορισμένες νέες έρευνες υποστηρίζουν ότι οι άνθρωποι δεν πρέπει να φοβούνται τον θάνατο. Αυτό επειδή συνδέεται με θετικά συναισθήματα. Από που προκύπτει όμως αυτό;
θάνατος
Ο θάνατος είναι γενικά μια θετική εμπειρία και έχει την αίσθηση της ευφορίας ή της ευδαιμονίας, ισχυρίζεται μια νέα μελέτη στο Δυτικό Πανεπιστήμιο του Καναδά και στο Πανεπιστήμιο της Λιέγης του Βελγίου. Η έρευνα διαπίστωσε ότι οι περισσότεροι άνθρωποι που είχαν εμπειρίες κοντά στο θάνατο είχαν ευχάριστα συναισθήματα, τα οποία μάλιστα ήταν τόσο έντονα, ώστε δεν ήθελαν να επανέλθουν στη ζωή.

Η νέα μελέτη χρησιμοποίησε τεχνητή νοημοσύνη για να αναλύσει τις περιγραφές των ανθρώπων που είχαν κάποια επιθανάτια εμπειρία. Συγκεκριμένα χρησιμοποιήθηκαν 158 ασθενείς, ξεχωρίζοντας τα βασικά λόγια για τη διαδικασία. Οι θετικές λέξεις όπως το «φως» (67%) και το «καλά» (65%) εμφανίστηκαν συχνότερα, σε αντίθεση με τις λέξεις «φόβος» που ανέφερε το 24% των ερωτηθέντων και «νεκρός», αναφέρει το 18% των ερωτηθέντων.

Σχόλιο: Δείτε επίσης,


Gold Seal

Τζόρνταν Πήτερσον: «Να επιδιώκετε, όχι την ευτυχία, αλλά το κατάλληλο νόημα στη ζωή σας»

jordan peterson lobsters
© Phil Fisk for the Observer
Τζόρνταν Πήτερσον ~ « Δεν είστε τόσο καλοί όσο νομίζετε. Δεν είστε όμως ούτε τόσο άχρηστοι όσο πιστεύετε πως είστε »
Δεν είναι ποτέ ευχάριστο να ακούμε ότι πρέπει να έρθουμε σε επαφή με τον ψυχοπαθή μέσα μας, ότι η ζωή είναι ένα χάος, και ότι σκοπός της ζωής δεν είναι η ευτυχία. Κανένα βιβλίο αυτοβοήθειας δεν θα τύπωνε τέτοια μηνύματα. Κι όμως, εκ πρώτης όψεως, αυτά τα μηνύματα περικλείει το βιβλίο αυτοβοήθειας που έγραψε ο καναδός ψυχολόγος, Τζόρνταν Πήτερσον.

Με τίτλο, 12 Rules for Life: An Antidote to Chaos [12 Κανόνες Ζωής: Αντίδοτο στο Χάος], το βιβλίο του είναι μια φιλόδοξη - αν όχι υπεροπτική, όπως κάποιοι θα μπορούσαν να τη αποκαλέσουν - προσπάθεια να εξηγήσει σε κάποιο άτομο πώς να ζήσει τη ζωή του ηθικά, και όχι υπηρετώντας τον εαυτό του. Οι αναφορές του περιλαμβάνουν την Βίβλο, τον Νίτσε, τον Φρόυντ, τον Γιουγκ και τον Ντοστογιέφσκι - και πάλι, ασυνήθιστες πηγές για αυτή την κατηγορία βιβλίων.

Αμφιβάλλω ότι θα έχει την εμπορική απήχηση του The Secret [Το Μυστικό - ΠΕΔΙΟ Εκδοτική] (ευχήσου για κάτι και θα πραγματοποιηθεί) και σίγουρα απέχει πολύ από τις ιδέες που περιέχει το How to Win Friends and Influence People [Πώς να Κερδίζεις Φίλους και να Επηρεάζεις τους Ανθρώπους - Κλειδάριθμος]. Αλλά και πάλι, ο Πήτερσον ανήκει σε διαφορετικό πνευματικό επίπεδο από τους συγγραφείς παρόμοιων βιβλίων. Η Camille Paglia το εκτιμά ως τον «σημαντικότερο καναδό στοχαστή από την εποχή του Marshall McLuhan».

Ο 55χρονος Πήτερσον, είναι καθηγητής ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο του Τορόντο και το όνομα του εμφανίστηκε στα ΜΜΕ το 2016, όταν αρνήθηκε να χρησιμοποιήσει αντωνυμίες ουδέτερες έναντι των δυο φύλων (gender-neutral) στο πανεπιστήμιο, κάτι που η καναδική νομοθεσία (Bill C-16) που είχε τότε ψηφιστεί τον υποχρέωνε να κάνει δια νόμου. Μετά από αυτό, κάποιοι τον χαιρέτησαν ως μάρτυρα της ελευθερίας του λόγου, κι άλλοι ως τρανσφοβικό. Στην πανεπιστημιούπολη ξέσπασαν διαδηλώσεις και έγινε το αντικείμενο διαμαρτυρίας των τρανσέξουαλ. Βίωσε ακόμα μεγαλύτερη αντιπαράθεση όταν αργότερα υπερασπίστηκε τον James Damore, υπάλληλο της εταιρίας Google που απολύθηκε επειδή ισχυρίστηκε ότι υπάρχουν εγγενείς διαφορές ανάμεσα στα δυο φύλα. Ο Peterson δήλωσε ότι οι ισχυρισμοί του Damore εκφράζουν την κοινή επιστημονική αντίληψη.

Σίγουρα δεν τα πάει καλά με τα, συχνά αριστερίζοντα, ακαδημαϊκά ιδρύματα. Εκτός των άλλων, πιστεύει στην κατάργηση της χρηματοδότησης των περισσότερων πανεπιστημιακών μαθημάτων του κλάδου των κλασσικών σπουδών, διότι έχουν «αλλοτριωθεί από τους μεταμοντερνιστές νέο-μαρξιστές» - ιδιαίτερα οι φεμινιστικές και φυλετικές σπουδές . Για αυτό το λόγο, πολλοί τον κατηγορούν πως ανήκει στους ακροδεξιούς. Αλλά η υποστήριξή του για την κοινωνικοποιημένη υγειονομική περίθαλψη, την αναδιανομή του πλούτου προς τους φτωχότερους και την αποποινικοποίηση των ναρκωτικών, υποδηλώνει ότι αυτή η κατηγορία εναντίον του δεν στέκει. Ο ίδιος αυτό-ορίζεται ως «κλασσικός βρετανός φιλελεύθερος» , που όταν τον αποκαλούν αντιδραστικό, απαντά πως «το να είναι κάποιος αντιδραστικός σήμερα είναι ο νέος ριζοσπαστισμός».

Σχόλιο: Για να γνωρίσετε λίγο καλύτερα τον Τζόρνταν Πήτερσον, παρακολουθείστε αυτό το σύντομο ντοκιμαντέρ:


ΥΓ: Η μεταφράση του βιβλίου και των κεφαλάιων του στα ελληνικά είναι δικής μας επινόησης γιατί το βιβλίο του μόλις βγήκε στην κυκλοφορία στην αγγλική γλώσσα.


Music

Μουσική, γλώσσα παγκόσμια και θεραπευτική

Μελωδίες και στίχοι μιλούν στις ψυχές μας, γεννούν συναισθήματα, συνδέουν ανθρώπους άγνωστους μεταξύ τους, θρέφουν μωρά και ασθενείς. Η επιστήμη αποδεικνύει αυτό που γνωρίζαμε διαισθητικά
μουσική βιολί
Εάν ακούσουμε ένα θλιβερό μουσικό κομμάτι μιας κοινότητας Iνδιάνων, θα καταλάβουμε ότι πρόκειται για μια μουσική σύνθεση η οποία εκφράζει θλίψη και όχι χαρά. Είναι λοιπόν η μουσική η καθολική μας γλώσσα; Κι αν ναι, ποια είναι αυτά τα χαρακτηριστικά τα οποία της δίνουν καθολικές διαστάσεις, παρ' όλο που τα πολιτισμικά χαρακτηριστικά των ανθρώπινων κοινοτήτων είναι αναρίθμητα και πολύ διαφορετικά μεταξύ τους;

Τα ερωτήματα αυτά απασχολούν επί δεκαετίες τους μουσικοεθνολόγους. Μέχρι σήμερα η κατηγοριοποίηση των μουσικών κομματιών σε μία βάση δεδομένων με στόχο την ανάλυσή τους ήταν και παραμένει πολύ δύσκολη. Για τον λόγο αυτόν, οι ερευνητές δεν είχαν επαρκείς επιστημονικές ενδείξεις ότι η μουσική εκατοντάδων διαφορετικών πολιτισμών μπορεί να έχει καθολικά χαρακτηριστικά. Στην εποχή των μεγάλων δεδομένων όμως η συλλογή και η επεξεργασία μεγάλου όγκου πληροφορίας η οποία περιέχεται στα μουσικά κομμάτια καθίστανται πιο εύκολες.

Ως εκ τούτου, οι επιστήμονες αποκτούν στα χέρια τους εργαλεία τα οποία θα μπορούσαν να τους βοηθήσουν να απαντήσουν στο ερώτημα το οποίο απασχολεί διαχρονικά τους ειδήμονες: κατά πόσο η μουσική διαφορετικών πολιτισμών έχει καθολικά χαρακτηριστικά; Σε αυτή την κατεύθυνση, η επιστημονική επιθεώρηση «Science» φιλοξένησε τον περασμένο Νοέμβριο στις σελίδες της τα αποτελέσματα της έρευνας μιας διεθνούς σύμπραξης ανθρωπολόγων, ψυχολόγων και αναλυτών μεγάλων δεδομένων, τα οποία επιβεβαίωσαν αυτό που διαισθητικά ίσως ο καθένας από εμάς αντιλαμβάνεται: ότι σε όλον τον κόσμο η μουσική «μιλάει» με παρόμοιο τρόπο στους ανθρώπους.

Σχόλιο: Δείτε επίσης,


Vinyl

Χορός, όπως δακτυλικό αποτύπωμα

χορός
Παρόλο που όταν βρισκόμαστε σε μια συναυλία έχουμε την εντύπωση ότι ο ρυθμός οδηγεί την πλειοψηφία των ανθρώπων να χορεύουν ομοιόμορφα, πρόσφατη έρευνα επιστημόνων από το Πανεπιστήμιο Γιουμπάσκουλα της Φινλανδίας, τα αποτελέσματα της οποίας δημοσιεύτηκαν στην επιστημονική επιθεώρηση «PNAS», δείχνει ότι ο τρόπος με τον οποίο χορεύει κάθε άνθρωπος είναι τόσο μοναδικός ώστε να μπορεί να αναγνωριστεί ακόμη κι από έναν υπολογιστή.

Στην έρευνα συμμετείχαν 73 άνθρωποι, οι οποίοι κλήθηκαν να χορέψουν μπροστά από μία κάμερα στον ρυθμό οκτώ πολύ διαφορετικών ειδών μουσικής: μπλουζ, τζαζ, κάντρι, ηλεκτρονική μουσική, μέταλ, ποπ, ρέγκε και τζαζ.

Οι κινήσεις των συμμετεχόντων καταγράφηκαν και αναλύθηκαν από ένα λογισμικό με τη συμβολή της τεχνητής νοημοσύνης. Αρχικά, οι επιστήμονες «ζήτησαν» από τον αλγόριθμο να «μαντέψει» το είδος της μουσικής με βάση τις κινήσεις των ανθρώπων.

Στο πείραμα αυτό, ο αλγόριθμος απέτυχε: το ποσοστό επιτυχίας του περιορίστηκε στο 30%. Ωστόσο, όταν ο υπολογιστής κλήθηκε να αντιστοιχήσει τις κινήσεις του σώματος σε συγκεκριμένα πρόσωπα, η επιτυχία ήταν πρωτοφανής: κατάφερε να ταυτοποιήσει με επιτυχία 94% των συμμετεχόντων στην έρευνα αναλύοντας τις κινήσεις του σώματός τους καθώς αυτοί χόρευαν.

Vinyl

Η εμπειρία της μουσικής ακρόασης μπορεί να χαρτογραφηθεί μέσω τουλάχιστον 13 διαφορετικών συναισθημάτων

Το τραγούδι «The Shape of You» του Εντ Σίραν προκαλεί χαρά. Οσο για το «Careless Whispers» του Τζορτζ Μάικλ το συναίσθημα που γεννά θα μπορούσε να μεταφερθεί ως ένα... ω λα λα (αυτό της ακαταμάχητης έλξης)!
αποχρώσεις μουσική

Η ακρόαση μουσικής είναι μια μοναδική συναισθηματική εμπειρία με πολλές αποχρώσεις και οι επιστήμονες τώρα κατέγραψαν αυτές τις αποχρώσεις
Μεγάλο δείγμα εθελοντών, πλήθος ειδών μουσικής

Ερευνητές του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας στο Μπέρκλεϊ πραγματοποίησαν μια... μουσική μελέτη σε περισσότερα από 2.500 άτομα στις ΗΠΑ και την Κίνα σχετικά με τη συναισθηματική τους απόκριση σε χιλιάδες τραγούδια από πολλά είδη, συμπεριλαμβανομένων της ροκ, της τζαζ, της παραδοσιακής μουσικής, της κλασικής μουσικής και της χέβι μέταλ.

Τι ανακάλυψαν, σύμφωνα με δημοσίευση στην επιθεώρηση «Proceedings of the National Academy of Sciences»; Ότι η υποκειμενική εμπειρία της ακρόασης μουσικής μπορεί να «χαρτογραφηθεί» μέσω τουλάχιστον 13 διαφορετικών συναισθημάτων και συγκεκριμένα των: διασκέδαση, χαρά, ερωτισμός, ομορφιά, χαλάρωση, θλίψη, ονειροπόληση, θρίαμβος, άγχος, φόβος, ενόχληση, πρόκληση, ενθουσιασμός.

«Καταγράψαμε το μεγαλύτερο φάσμα συναισθημάτων που οι άνθρωποι βιώνουν οικουμενικά μέσω της γλώσσας της μουσικής» ανέφερε χαρακτηριστικά ο κύριος συγγραφέας της νέας μελέτης Ντάκερ Κέλτνερ, καθηγητής Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο του Μπέρκλεϊ.

Σχόλιο: Η μουσική θεραπεύει πραγματικά, όπως και οι άλλες μορφές τέχνης.