Καλώς Ορίσατε στο Sott.net
Πεμ, 19 Σεπ. 2019
Ο Κόσμος γι'αυτούς που Σκέφτονται

Επιστήμη του Πνεύματος
Χάρτης

Family

Τα οφέλη που μας προσφέρουν οι αγκαλιές είναι τεράστια και συνήθως τα αγνοούμε

αγγαλιά

Βάσει της συγκεκριμένης μελέτης άτομα που εξωτερικεύουν τα συναισθήματά τους και ειδικά εκείνα της αγάπης, της τρυφερότητας και της συμπαράστασης προς άτομα του περίγυρού τους αρρωσταίνουν πιο δύσκολα και αναρρώνουν πιο γρήγορα.
Πριν από λίγες μέρες η οργάνωση Girl Scouts προχώρησε στη δημιουργία μιας οδηγίας - μηνύματος για το ότι δεν πρέπει οι γονείς να πιέζουν τα παιδιά τους να αγκαλιάζουν τον οποιονδήποτε - και πολύ σωστά. Ωστόσο, οι αβίαστες αγκαλιές, οι άδολες επαφές μεταξύ ενηλίκων ή ανάμεσα σε ενήλικες και παιδιά, σύμφωνα με επιστημονικές μελέτες αλλάζουν προς το καλύτερο την ποιότητα ζωής στην καθημερινότητα μας.

Βάσει μελετών πάντα, ας ξεκινήσουμε από μία απλή παραδοχή: οι άνθρωποι χωρίζονται σε δύο κατηγορίες, σε αυτούς που τους αρέσουν οι αγκαλιές και σ' εκείνους που τις αποφεύγουν, ο καθένας για τους λόγους του και όλοι σεβαστοί. Κατά τα λοιπά, ας έχουμε κατά νου ότι:

Οι αγκαλιές είναι εκείνες που δημιουργούν τους συναισθηματικούς δεσμούς μεταξύ των ανθρώπων. Σύμφωνα με μελέτη του Πανεπιστημίου DePauw ήδη από το 2009 έχει αποδειχθεί ότι η αγκαλιά βοηθά την παραγωγή ωκυτοκίνης (η λεγόμενη και ορμόνη της ευτυχίας), που βοηθά στη χαλάρωση των μυών και στη δημιουργία του αισθήματος πληρότητας και ευφορίας.

Οι αγκαλιές χαλαρώνουν το σώμα και βοηθούν στη διαχείριση συναισθημάτων που προκαλούν άγχος και σωματοποιημένα προβλήματα (κράμπες, νευρώσεις στομάχου, κ.λπ). Ακόμη και άνθρωποι που τείνουν να είναι σφιγμένοι κάθε φορά που κάποιος προσπαθεί να τους αγκαλιάσει, έχει παρατηρηθεί ότι στη συνέχεια «λύνονται» και ανταποδίδουν την αγκαλιά. Ο λόγος, βέβαια, πάντα για αγκαλιές μεταξύ ανθρώπων που τρέφουν αισθήματα εκτίμησης και συμπάθειας.

Οι αγκαλιές μπορούν να ανακουφίσουν τον σωματικό πόνο. Ακριβώς επειδή κατά τη διάρκεια μιας αγκαλιάς ο οργανισμός εκκρίνει ενδορφίνες, που μπλοκάρουν τα κανάλια του πόνου, μαλακώνοντας το αίσθημα δυσφορίας.

Σχόλιο: Η αγκαλιά της μάνας είναι στ' αλήθεια θεραπευτική

Η δύναμη της ανθρώπινης επαφής και των συναισθημάτων στην θεραπεία


Rose

Για τους Στωικούς η οργή είναι παροδική τρέλα

Αχιλλέως μήνις
© Σχέδιο του Henry Fuseli, περ. 1770–1771
Αχιλλέως μήνις: O βασιλιάς Πρίαμος εκλιπαρεί τον οργισμένο Αχιλλέα, να τον αφήσει να πάρει το νεκρό σώμα του Έκτορα
Μερικές πρακτικές συμβουλές των Στωικών για να διαχειρίζεστε αποτελεσματικότερα αυτό το σκοτεινό βύθισμα στο θυμό, που σάς κάνει να χάνετε το δίκιο σας.

Οι άνθρωποι εκνευρίζονται για πολλούς λόγους, από τους πιο απλούς (κάποιος μπήκε μπροστά μου στην εθνική) μέχρι τους πραγματικά σοβαρούς (οι άνθρωποι συνεχίζουν να πεθαίνουν στη Συρία και κανείς δεν κάνει τίποτα γι' αυτό). Συνήθως όμως η αιτιολογία του θυμού είναι απλή.

Γι' αυτό η Αμερικανική Ψυχολογική Ένωση έχει στο site της μια ενότητα αφιερωμένη στη διαχείριση του θυμού. Είναι αρκετά ενδιαφέρον το ότι μοιάζει πολύ με μία από τις πιο παλιές πραγματείες για το θέμα με τίτλο Περί Οργής που έγραψε ο στωικός φιλόσοφος Λεύκιος Ανναίος Σενέκας τον 1ο αιώνα μ.Χ.

Ο Σενέκας πίστευε ότι η οργή συνιστά μια παροδική τρέλα και ότι ακόμα και αν είναι δικαιολογημένη, ποτέ δεν θα πρέπει να λειτουργούμε βάσει αυτής επειδή, μολονότι «άλλα πάθη επηρεάζουν την κρίση μας, η οργή επηρεάζει τη λογική μας. Ενώ τα πρώτα δουλεύουν σιωπηλά και επιτίθενται με ήρεμο τρόπο, το μυαλό των ανθρώπων βυθίζεται απότομα στην οργή... Η έντασή της σε καμία περίπτωση δεν ρυθμίζεται από την προέλευσή της, κι αυτό γιατί εξακοντίζεται αμέσως στο ζενίθ, ξεκινώντας με την πιο απλή αφορμή».

Το τέλειο σύγχρονο περιβάλλον για τη διαχείριση του θυμού είναι το Ίντερνετ. Εάν έχετε λογαριασμό στο Facebook ή στο Twitter ή διαβάζετε, γράφετε ή σχολιάζετε σε ένα μπλογκ, καταλαβαίνετε. Τα επίπεδα θυμού στα social media έχουν χτυπήσει κορυφή (ή πάτο, εξαρτάται από την πλευρά που το βλέπετε).

Σχόλιο: Eπιθετικότητα και θυμός αυξάνουν τον κίνδυνο εγκεφαλικού ή καρδιακού επεισοδίου

Δείκτης της μελλοντικής μας υγείας το πως αντιδρούμε στους καυγάδες στη σχέση μας


Red Pill

Η σκοτεινή πλευρά του κινήματος της Θετικής Σκέψης

μπαλόνια

Σε τελική ανάλυση, τα αρνητικά συναισθήματα παίζουν έναν σημαντικό και υγιή ρόλο στο πώς αντιλαμβανόμαστε και αντιδρούμε στον κόσμο.
Όλοι θέλουν να είσαι χαρούμενος: Τα βιβλία αυτοβοήθειας σερβίρουν συμβουλές για το πώς να σταματήσουμε να ανησυχούμε, να ενισχύσουμε τη χαρά και να εξαφανίσουμε τις αρνητικές σκέψεις, τα αφεντικά θέλουν να βλέπουν χαμόγελα και ενθουσιασμό στους χώρους εργασίας και ο μόνος τρόπος για να απαντήσεις στο «πώς είσαι;» είναι με ένα χαρμόσυνο «υπέροχα!». Ο Σβέντ Μπρίνκμαν, καθηγητής ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο Άαλμποργκ στη Δανία, βλέπει όμως και τη σκοτεινή πλευρά της κουλτούρας της θετικότητας.

Η χαρά δεν είναι η κατάλληλη αντίδραση σε πολλές καταστάσεις της ζωής, ισχυρίζεται ο Μπρίνκμαν, στο βιβλίο του «Στέκομαι Σταθερός: Αντίσταση στην μανία της αυτοβελτίωσης». Ακόμη χειρότερα, η προσποίηση της χαράς μπορεί να καθυστερήσει την συναισθηματική μας εξέλιξη.

Πιστεύω ότι οι σκέψεις και τα συναισθήματά μας θα πρέπει να αντικατοπτρίζουν τον κόσμο. Όταν συμβαίνει κάτι κακό, θα πρέπει να έχουμε το δικαίωμα να έχουμε αρνητικές σκέψεις και συναισθήματα γι' αυτό, επειδή έτσι καταλαβαίνουμε τον κόσμο, λέει ο Μπρίνκμαν.

Η ζωή ορισμένες φορές είναι υπέροχη αλλά είναι και τραγική. Δικοί μας άνθρωποι πεθαίνουν ή θα χαθούν από τη ζωή μας και αν έχουμε συνηθίσει να μας επιτρέπονται μόνο θετικές σκέψεις, τότε αυτές οι πραγματικότητες μπορεί να μας πλήξουν ακόμη πιο έντονα όταν συμβούν και είναι σίγουρο ότι θα συμβούν.

Δεν υπάρχει τίποτε κακό με εκείνους που έχουν από τη φύση τους μία χαρούμενη διάθεση ή που απολαμβάνουν πού και πού κάποιο βιβλίο αυτοβοήθειας, λέει ο Μπρίνκμαν. Το πρόβλημα είναι όταν η χαρά γίνεται απαίτηση. Στον εργασιακό χώρο, για παράδειγμα, όπου οι αξιολογήσεις απόδοσης συχνά επιμένουν να εστιάζουν στην θετική ανάπτυξη παρά στις πραγματικές αντικειμενικές δυσκολίες, η απαίτηση επίδειξης χαράς είναι «σχεδόν απολυταρχική». Ο Μπρίνκμαν συνδέει την επιμονή στην χαρά των εργαζομένων με τον «έλεγχο της σκέψης».

Σχόλιο: Ούτε η θετική αλλά ούτε και η αρνητική σκέψη βοηθούν. Ως άνθρωποι θα πρέπει να καλλιεργήσουμε την κριτική σκέψη, ώστε να μπορούμε να αναλύουμε όσο αντικειμενικά είναι δυνατόν αυτά που βιώνουμε, για να μπορούμε να αντιδρούμε αποτελεσματικά σε οτιδήποτε φέρει μπροστά μας η ζωή.


Chalkboard

Πως χωρά ο Αλτρουισμός στη θεωρία της Φυσικής Επιλογής;

αλτρουισμός
Γιατί είναι καλό να είναι κάποιος καλός; Και ποιό είναι το παζλ του Δαρβίνου για την καλοσύνη;

Η καλοσύνη και η ανιδιοτέλεια είναι ευρέως διαδεδομένες. Όχι μόνο στους ανθρώπους, αλλά και στα ζώα. Οι άνθρωποι που προσφέρουν -ανεξάρτητα εάν πρόκειται για εθελοντική εργασία, αίμα ή, απλά, ρούχα- δηλώνουν ότι, το άμεσο αποτέλεσμα της προσφοράς είναι πως εκείνη τη στιγμή νιώθουν πολύ καλύτερα.

Στο ζωικό βασίλειο επίσης υπάρχουν είδη που δείχνουν καλοσύνη. Πώς; Αποφεύγοντας τη βία όταν προκύπτουν διαφορές και χρησιμοποιώντας συγκριτικά αβλαβείς τρόπους αναμέτρησης.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι τα αρσενικά καβούρια που μάχονται σε ένα λαγούμι αλλά ποτέ δεν συνθλίβουν το ένα το σώμα του άλλου με τις τεράστιες δαγκάνες τους, οι κροταλίες που παλεύουν χωρίς να δαγκώνουν ο ένας τον άλλο και ο πίθηκος μπονόμπο που φτάνει μέχρι του σημείου να βοηθάει ξένους ακόμα και χωρίς να του ζητηθεί.

Η χαρά που αισθανόμαστε όταν εισπράττουμε καλοσύνη είναι προφανής. Όμως, τα κίνητρα που ωθούν έναν άνθρωπο σε μία πράξη καλοσύνης, δεν είναι.

Στην πραγματικότητα, η ίδια η ύπαρξη της καλοσύνης και του αλτρουισμού έρχονται σε αντίθεση με τη Θεωρία της Εξέλιξης του Δαρβίνου, η οποία βασίζεται στην ανταγωνιστική διαδικασία της Φυσικής Επιλογής κατά την οποία επιβιώνει μόνο ο ισχυρότερος.

Για παράδειγμα, η ανιδιοτελής συμπεριφορά των στείρων μυρμηγκιών, που προστατεύουν τις αποικίες τους από τα επικίνδυνα αρπακτικά, δημιουργεί ένα πρόβλημα που ο ίδιος ο Δαρβίνος θεωρούσε αρχικά «ανυπέρβλητο και στην πραγματικότητα, μοιραίο για όλη μου τη θεωρία».

Άρα, το ερώτημα που προκύπτει είναι πώς... εξελίχθηκε η καλοσύνη και δεν εξαλείφθηκε από τη Φυσική Επιλογή;

Σχόλιο: Διαβάστε επίσης,


Hearts

Όσοι έχουν σκύλο έχουν υγιέστερη καρδιά και ζουν περισσότερο

σκύλος
Έχετε σκύλο; Τότε, ενδεχομένως, αντιμετωπίζετε μικρότερο κίνδυνο εκδήλωσης καρδιαγγειακής νόσου σε σύγκριση με τον υπόλοιπο πληθυσμό. Στο παραπάνω συμπέρασμα καταλήγει μία νέα μελέτη που δημοσιεύθηκε σήμερα (Παρασκευή, 17 Νοεμβρίου του 2017) στο επιστημονικό περιοδικό Scientific Reports.

Η εν λόγω επιστημονική έρευνα έλαβε χώρα στη Σουηδία και χρησιμοποίησε 12ετή δεδομένα από 3,4 εκατομμύρια ανθρώπους ηλικίας 40-80 ετών, οι οποίοι στην αρχή της μελέτης δεν είχαν εκδηλώσει καρδιαγγειακή νόσο. Σύμφωνα με τη μελέτη, οι ιδιοκτήτες σκύλων είχαν μικρότερο κίνδυνο θανάτου εξαιτίας καρδιαγγειακών παθήσεων ή άλλων αιτιών κατά τη διάρκεια της 12ετούς παρακολούθησης.

Μάλιστα, όπως ανέφερε ο Mwenya Mubanga, επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης και υποψήφιος διδάκτορας από το Πανεπιστήμιο της Ουψάλα, ένα πολύ ενδιαφέρον εύρημα της μελέτης ήταν ότι η κατοχή σκύλου φάνηκε να αποτελεί προστατευτικό παράγοντα για τα άτομα που ζουν μόνα τους: πρόκειται για μια ομάδα πληθυσμού η οποία έχει καταγραφεί σε παλαιότερες έρευνες, πως διατρέχει υψηλότερο κίνδυνο εκδήλωσης καρδιαγγειακών παθήσεων και θνησιμότητας, σε σύγκριση με όσους ζουν σε μία πολυμελή οικογένεια.

«Ίσως ένας σκύλος αποτελεί ένα σημαντικό μέλος της οικογένειας σε μεμονωμένα νοικοκυριά», είπε ο Mubanga. Τα αποτελέσματα κατέγραψαν ότι οι κάτοχοι σκύλων που ζούσαν μόνοι τους είχαν κατά 33% μειωμένο κίνδυνο θανάτου και κατά 11% μειωμένο κίνδυνο εκδήλωσης καρδιαγγειακών παθήσεων.

Άλλο ένα ενδιαφέρον συμπέρασμα ήταν το γεγονός ότι όσοι κατείχαν σκύλους από ράτσες που είχαν ανατραφεί για κυνήγι, φάνηκαν ακόμα πιο «προστατευμένοι».

Σχόλιο: Διάγνωση καρκίνου με τη μουσούδα

Το επιβεβαιώνει και η επιστήμη: Η συμβίωση με τα ζώα κάνει καλό στην υγεία μας

Οι ιδιοκτήτες σκύλων είναι πιο ευτυχισμένοι και ενσυνείδητοι από τους ιδιοκτήτες γάτων


Cross

Νοσηλευτές στην Αγγλία αποκαλύπτουν τα τελευταία λόγια ασθενών τους

Στο συγκλονιστικό ντοκιμαντέρ "What do people say before the die" του BBC,νοσηλευτές που βρίσκονταν στο πλευρό ετοιμοθάνατων ασθενών αποκαλύπτουν τα τελευταία τους λόγια και επιθυμίες.

Νοσηλευτές που βρίσκονταν στο πλευρό ετοιμοθάνατων ασθενών αποκαλύπτουν τα τελευταία τους λόγια. Τι μετάνιωσαν, οι μεγαλύτεροι φόβοι και οι μαρτυρίες από τον... παράδεισο.
άνθρωποι πριν πεθάνουν
«Κάποιες φορές θέλουν απλά ένα φλιτζάνι τσάι»

Οι ασθενείς, σύμφωνα με νοσηλευτές από το Royal Stoke University Hospital στο Staffordshire, συχνά εύχονται να δουν το αγαπημένο τους κατοικίδιο για τελευταία φορά. Άλλοι απλά ζητούν να πιουν ένα φλιτζάνι τσάι.

«Κάποιος ζήτησε να του φέρουν τα δύο σκυλιά του, στο κρεβάτι»

Μια νοσοκόμα περιέγραψε πως ένα άρρωστο ζευγάρι ζήτησε να βάλουν τα κρεβάτια τους δίπλα δίπλα για να μπορεί να κρατά ο ένας το χέρι του άλλου. Πέθαναν με 10 μέρες διαφορά. Η νοσοκόμα Angela Beeson θυμάται ότι τραγουδούσαν μαζί το "Slow Boat to China". Πολλοί είναι εκείνοι που εκφράζουν τη λύπη τους που η ζωή είναι τόσο σύντομη και πέρασαν δύσκολα πριν πεθάνουν.

Σε προηγούμενη έρευνα του πανεπιστημίου της Βόρειας Καρολίνα αναφέρεται ότι οι ετοιμοθάνατοι και όσοι περιμένουν τη θανατική ποινή είναι πιο αισιόδοξοι. Πολλοί ζητάνε τους συγγενείς τους και στρέφονται στη θρησκεία για να απαλύνουν το άγχος του θανάτου. Αποκάλυπτε επίσης ότι ο αριθμός των θετικών λέξεων που χρησιμοποιούν αυξάνεται καθώς πλησιάζει ο θάνατός τους.

Σχόλιο: Ο εγκέφαλος μας αλλάζει οριστικά όταν πιστεύουμε ότι αντιμετωπίζουμε το θάνατο

Τα 5 πράγματα που μετανιώνουν περισσότερο οι άνθρωποι που βρίσκονται μπροστά στο θάνατο


Palette

Τα μηνύματα πίσω από τις ζωγραφιές των παιδιών

παιδική ζωγραφιά
Oι ζωγραφιές των παιδιών χαρακτηρίζονται από μεγάλη φαντασία και αυθορμητισμό. Τα παιδιά μέσα από τη ζωγραφική εκφράζονται και αποδίδουν την οπτική του περιβάλλοντος από το οποίο περιτριγυρίζονται.

Οι παιδικές ζωγραφιές δεν είναι απλά χαριτωμένες απεικονίσεις, αλλά σύμφωνα με τους ειδικούς κρύβουν μηνύματα που μπορεί να έχουν βαθιές δημιουργικές προθέσεις. Μέσα από αυτές μπορούμε να λάβουμε πληροφορίες για την νοητική αλλά και την συναισθηματική ανάπτυξη ενός παιδιού. Παράλληλα μπορούμε να λάβουμε στοιχεία για την προσωπικότητά του, τα ενδιαφέροντα ή για οτιδήποτε μπορεί να το απασχολεί και αποφεύγει να το εκφράσει λεκτικά.

Αν και οι περισσότεροι βλέπουν τις παιδικές ζωγραφιές ως μια αστεία και χαριτωμένη μορφή τέχνης, σπανά ανησυχούν για το τι μπορεί να κρύβουν. Μόνο σε ακραίες περιπτώσεις, όπου το παιδί φτιάχνει κάτι πραγματικά σκοτεινό προβληματίζονται, αλλά σύμφωνα με τους ειδικούς αυτός είναι ένας ξεπερασμένος τρόπος να κατανόησε κανείς τα σχέδια των παιδιών, όπως αναφέρει το Atlantic.

Στις αρχές του 20ού αιώνα, οι ψυχολόγοι πιστεύαν ότι ένα παιδί βρίσκεται σε υψηλό επίπεδο ανάπτυξης, όταν φτάνει στο σημείο να απεικονίσει κάτι ρεαλιστικά. Ισχυρίζονταν ότι όταν ένα παιδί σχεδίαζε κάτι απλό, όπως μια ανθρώπινη φιγούρα με γραμμές για χέρια και πόδια και ένα στρογγυλό κεφάλι, είναι επειδή δεν έχει κατανοήσει πως ακριβώς δομείται το ανθρώπινο σώμα.

Ένα αφαιρετικό σχέδιο δηλαδή, σήμαινε ότι το παιδί δεν καταλάβαινε αρκετά το αντικείμενο που προσπαθούσε να απεικονίσει. Ή σύμφωνα με τις μεταγενέστερες θεωρίες, απλώς σήμαινε ότι δεν ήξερε πώς να απεικονίσει τα πράγματα ρεαλιστικά, ακόμα κι αν καταλάβαινε πως φαινόντουσαν στον πραγματικό κόσμο. Ωστόσο σήμερα, όλο και περισσότεροι ψυχολόγοι υποστηρίζουν ότι είναι λάθος να βλέπει κανείς έτσι ένα σχέδιο που δεν φαίνεται «πραγματικό».

Παρόλο που οι ερευνητές συμφωνούν ότι υπάρχει ένα στάδιο στο οποίο τα περισσότερα παιδιά προσπαθούν να δημιουργήσουν μια ρεαλιστική απεικόνιση στο σχέδιό τους, πολλοί ψυχολόγοι υποστηρίζουν ότι στα πρώτα στάδια της ζωγραφικής τα παιδιά δεν σκέφτονται να φτιάξουν κάτι ρεαλιστικό. Στόχος τους είναι να φτιάξουν κάτι που θα έχει νόημα για το άτομο στο οποίο θα το παρουσιάσουν.

«Προσπαθούν να σχεδιάσουν κάτι που είναι 'ευανάγνωστο', κάτι που κάποιος άλλος θα μπορεσει να καταλάβει», δήλωσε η Ellen Winner, καθηγητής ψυχολογίας στο Boston College.

Post-It Note

Έρευνα: Για τι μετανιώνουμε;

μετανιώνω

Oι άνθρωποι μετανιώνουν πραγματικά στη ζωή για τις κακές επιλογές στον έρωτα, στις σπουδές, για τις απώλειες, για τις φορές που κάναμε πίσω από φόβο ή για τις περιπτώσεις που ενώ γνωρίζαμε κάτι « σκοτεινό » και ενοχλητικό, δεν μιλήσαμε εγκαίρως.
Πριν από λίγο καιρό η αρθρογράφος του Guardian, Emma Freud ξεκίνησε ένα παράξενο, ωστόσο ενδιαφέρον γκάλοπ μέσω Twitter, ρωτώντας followers και αναγνώστες το εξής απλό και ταυτόχρονα δύσκολο: «ποιο είναι το πράγμα για το οποίο μετανιώσατε περισσότερο στη ζωή σας».

Κόντρα στο αφελές μότο που θέλει τους ανθρώπους να μη μετανιώνουν για τίποτα ποτέ και να... μην κοιτάνε πίσω, η Freud, καταγράφει με ειλικρίνεια τους λόγους για τους οποίους ένας άνθρωπος μετανιώνει πραγματικά σ' αυτή τη ζωή. Το ωραιότερο; Πρόκειται για τους λόγους που αξίζει πραγματικά να μετανιώνει κανείς στη ζωή: για τις κακές επιλογές στον έρωτα, στις σπουδές, για τις απώλειες, για τις φορές που κάναμε πίσω από φόβο ή για τις περιπτώσεις που ενώ γνωρίζαμε κάτι «σκοτεινό» και ενοχλητικό, δεν μιλήσαμε εγκαίρως.

Ρίχνοντας μια ματιά στις ιστορίες ανθρώπων που μπήκαν στη διαδικασία να απαντήσουν στο ερώτημα της δημοσιογράφου, έστω και επιγραμματικά, η ιεραρχία της λίστας που διαμορφώθηκε πήγαινε ως εξής:

1. Πολλοί μετάνιωσαν που δεν ήταν στο πλευρό ενός αγαπημένου προσώπου, όταν τους είχε ανάγκη.
Αρκετές μαρτυρίες κάνουν λόγο για τη μητέρα, τον πατέρα ή κάποιον άλλον πρώτου βαθμού συγγενή που τελικά πέθανε χωρίς να προλάβουν να τον δουν. Στο ίδιο μήκος κύματος και οι μαρτυρίες που αφορούν τη μη σωστή αξιολόγηση ενός τηλεφωνήματος ή ενός μηνύματος έκτακτης ανάγκης. «Μετανιώνω το ότι δεν ήμουν με τη μητέρα μου στο τέλος. Πέθανε δύο ώρες αφότου έφυγα από κοντά της και αυτό με στοιχειώνει ακόμη», γράφει μία από τις γυναίκες που απάντησαν στο ερώτημα, ενώ στο ίδιο μήκος κύματος κινείται μία άλλη μαρτυρία: «Μετανιώνω το ότι δεν τηλεφώνησα στον πατέρα μου τη νύχτα πριν υποστεί το μοιραίο για την καρδιά του έμφραγμα. Ο λόγος για τον οποίο δεν τηλεφώνησα, ήταν πραγματικά ανόητος: δεν ήθελα να μου γκρινιάξει επειδή δεν είχα ακόμη χάσει τα κιλά που είχα βάλει στόχο. Δεν μπορώ να το ξεπεράσω». Και άλλη μία: «Παραμονή Χριστουγέννων μου είχε τηλεφωνήσει η ξαδέλφη μου. Απέφυγα την κλήση γιατί καιγόμουν με τις προετοιμασίες και δεν ήθελα να πιάσουμε άλλη μία πολύωρη κουβέντα. Αυτοκτόνησε την επόμενη μέρα. Δεν μπορώ να πάψω να σκέφτομαι τι θα άλλαζε, αν είχα σηκώσει το τηλέφωνο».

Σχόλιο: Όταν πράττουμε κάθε στιγμή με βάση τη συνείδηση μας, έχουμε λιγότερους λόγους και πράγματα για τα οποία να μετανιώνουμε αργότερα.


Brain

Επιστήμονες ανακάλυψαν το Σύστημα Αυτόματης Λειτουργίας του εγκεφάλου

εγκέφαλος
Επιστήμονες στη Βρετανία, με επικεφαλής έναν Έλληνα, βρήκαν ότι ένα εγκεφαλικό κύκλωμα, που σχετίζεται με την ονειροπόληση, παίζει ρόλο-κλειδί στο να επιτρέπει σε έναν άνθρωπο να εκτελεί διάφορες εργασίες ρουτίνας -όπως π.χ. να οδηγεί μέχρι το σπίτι του ή να δένει τα κορδόνια των παπουτσιών του- χωρίς να τις σκέφτεται, σαν να βρίσκεται στον «αυτόματο πιλότο».

Οι ερευνητές του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ, με επικεφαλής τον νευροεπιστήμονα δρα Εμμανουήλ Σταματάκη του Τμήματος Ιατρικής, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των ΗΠΑ (PNAS), μελέτησαν τους εγκεφάλους 28 εθελοντών με λειτουργική μαγνητική τομογραφία (fMRI), με τη βοήθεια ενός παιγνιδιού σε υπολογιστή.

Διαπιστώθηκε ότι το λεγόμενο «δίκτυο αυτόματης λειτουργίας», το οποίο για πρώτη φορά είχε ανακαλυφθεί από αμερικανούς επιστήμονες το 2001, παίζει σημαντικό ρόλο ως αυτόματος πιλότος, κάθε φορά που ένας άνθρωπος έχει πια εξοικειωθεί με μια εργασία.

Οι επιστήμονες είχαν διαπιστώσει στο παρελθόν ότι το εν λόγω δίκτυο (default mode network), που αποτελείται από διάσπαρτες περιοχές του εγκεφάλου, είναι πιο ενεργό, όταν κανείς δεν κάνει τίποτε και απλώς αναπαύεται (γι' αυτό ονομάσθηκε και «δίκτυο ονειροπόλησης»).

Κατά καιρούς οι επιστήμονες συσχέτισαν αυτό το εγκεφαλικό δίκτυο και με άλλα πράγματα, όπως την αναδρομή στο παρελθόν, το σχεδιασμό του μέλλοντος και τη δημιουργικότητα. Η διαταραχή στο «δίκτυο αυτόματης λειτουργίας» έχει συσχετισθεί με τη νόσο Αλτσχάιμερ, τη σχιζοφρένεια, τη διαταραχή ελλειμματικής προσοχής και υπερκινητικότητας (ΔΕΠΥ) κ.α.

Τώρα, για πρώτη φορά, γίνεται αντιληπτό ότι το δίκτυο δεν λειτουργεί μόνο στο «φόντο» του εγκεφάλου, αλλά αναλαμβάνει συχνά πρωταγωνιστικό ρόλο, όταν ο άνθρωπος κάνει εργασίες ρουτίνας. Αποτελεί στην ουσία τον αυτόματο πιλότο, που επιτρέπει να λαμβάνουμε γρήγορες και σωστές αποφάσεις, όταν π.χ. κανείς περπατά από το σταθμό του μετρό έως το σπίτι ή τη δουλειά του σχεδόν αυτόματα, χωρίς να σκέφτεται συνειδητά τη γνώριμη πια διαδρομή. Με τον τρόπο αυτό, ο εγκέφαλος εξοικονομεί χρόνο και ενέργεια.

Rose

Φυσική Έκφραση Φύλου: Η ιστορία ενός αγοροκόριτσου που δεν προέβη σε αλλαγή φύλου

lindsay

Comment: Παρόλο που αυτό το άρθρο έχει γραφτεί το καλοκαίρι του 2014, το μήνυμα του είναι ακόμα πιο σημαντικό σήμερα όσον αφορά τον πόλεμο που διεξάγεται σχετικά με το τι εστί φύλο.


Τον τελευταίο καιρό τείνω να αποφεύγω να αναφέρομαι σε αμφιλεγόμενα θέματα στο blog μου επειδή δεν αντέχω το δράμα που δημιουργείται από αυτό. Αλλά συνεχώς εμφανίζεται μπροστά μου η ιστορία της Ryland, ενός παιδιού που γεννήθηκε κορίτσι και οι γονείς της την μετάλλαξαν σε αγόρι στην ηλικία των 5 ετών. Μπορείτε να παρακολουθήσετε ολόκληρη την ιστορία εδώ, αλλά συνοπτικά, επειδή η κόρη τους ταυτιζόταν ως αγόρι, και της άρεσαν τα «αγορίστικα» πράγματα αντί για τα «κοριτσίστικα», της έκοψαν τα μαλλιά της, της αγόρασαν «αγορίστικα» ρούχα, και άρχισαν να της λένε, και σε όλους τους άλλους, πως είναι αγόρι.

Δεν έχω κανένα πτυχίο στην ανάπτυξη παιδιών κι ούτε έχω σπουδάσει ψυχολογία. Ούτε από το κολλέγιο δεν αποφοίτησα.

Ούτε βρίσκομαι εδώ για να κρίνω τους γονείς της Ryland. Πιστεύω πως πράττουν όπως πιστεύουν είναι το καλύτερο για το παιδί τους. Απλώς μοιράζομαι τη δική μου ιστορία επειδή βλέπω τόσο πολλά από το 5χρονο μου εαυτό σε αυτό το παιδί.

Ήμουν η δευτερότοκη καταπληκτικών και υποστηρικτικών γονιών που πρόσφεραν πολλή αγάπη, σε μένα και στις τρεις αδερφές μου. Οι τέσσερεις μας ήμασταν τόσο διαφορετικές η μια από την άλλη, ακόμα και στο χρώμα των μαλλιών και ματιών. Οι γονείς μας αποδέχτηκαν τις διαφορές μας, και μας επέτρεψαν να μεγαλώσουμε ως άτομα, χωρίς να ασχολούνται με τα κοινωνικά «πρότυπα» ως προς την συμπεριφορά των κοριτσιών. Συχνά αστειεύομαι πως ήμουν ο γιος που δεν είχε ποτέ ο πατέρας μου. Ο πατέρας μου έχει ένα πνεύμα ελεύθερο, αδιαφορεί για το τι σκέφτονται οι άλλοι γι' αυτόν, και ούτε τον ενοχλεί η αντισυμβατική συμπεριφορά. Κι εγώ πάντα λειτουργούσα ως η πρωτότοκη.

Όπως και να' χει, από μωρό φάνηκε ότι προτιμούσα «αγορίστικα» πράγματα. Ήμουν άγρια, δύσκολη και τολμηρή. Οι γονείς μου μου έκοψαν κοντά τα σγουρά μαλλιά μου γιατί γίνονταν κόμποι και δεν άφηνα κανένα να μου τα βουρτσίσει. Μια μέρα κατάφερα να ανέβω στην στέγη του διώροφου σπιτιού μας κι έτρεχα κεφάτα εκεί πάνω ενώ οι γονείς μου βίωναν κρίσεις πανικού. Οι προτιμήσεις μου σε παιχνίδια ήταν οι σφεντόνες, τα τόξα και τα βέλη, τα όπλα, η λάσπη, οι μοτοσικλέτες και τα τέρατα. Όταν διαλέξαμε τα Μικρά μας Πόνι με τις αδερφές μου, εγώ διάλεξα το μπλε και του κούρεψα αμέσως όλα τα μακριά του μαλλιά. Την ίδια μοίρα είχαν και οι κούκλες μου.

Σχόλιο: Ένα νέο είδος δυσφορίας φύλου αφήνει τους γονείς «μπερδεμένους και τρομοκρατημένους»