Θρίαμβος! Οι συριακές και ρωσικές δυνάμεις έσπασαν την πολιορκία της Deir Ezzor μετά από τρία χρόνου τρόμου από τον ISIS! Η συριακή σημαία υψώθηκε και πάλι.

Άφωνοι όλοι στη Δύση με την καταιγιστική προέλαση του συριακού Στρατού μετά από 6 χρόνια πολέμου.

Ξέφρενοι πανηγυρισμοί έχουν ξεσπάσει σε ολόκληρη τη Συρία. Οι σκηνές είναι συγκινητικές. Οι Στρατηγοί Tarraf και Issam Zahreddine δίνουν συγχαρητήρια στους άντρες τους.

O πιλότοι μαχητικών κάνουν χαμηλές διελεύσεις προς τιμήν του Μεγάλου Στρατηγού Issam Zahreddine!

Η συριακή τηλεόραση είναι εκεί και απαθανατίζει τις ιστορικές στιγμές.

Ο 20ός αιώνας είναι ο αιώνας του ολοκληρωτισμού, δηλαδή απολυταρχικών καθεστώτων κεντρικά οργανωμένων, όπου το κράτος και η πολιτική τείνουν να απορροφήσουν όλες τις πτυχές της κοινωνικής και πολιτιστικής ζωής. Ο ολοκληρωτισμός διαθέτει δυνατότητες που του παρέχει η σύγχρονη τεχνολογία και ο σύγχρονος κρατικός συγκεντρωτισμός, που δεν είχαν αυταρχικά καθεστώτα προηγουμένων εποχών. Σ' αυτές τις δυνατότητες περιλαμβάνεται η μαζική προπαγάνδα, η μαζική καταπίεση και η μαζική εξολόθρευση. Σ' αυτόν τον τρομερό αιώνα, τα ολοκληρωτικά καθεστώτα διέπραξαν μαζικά εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Τίθεται, επομένως, το ερώτημα αν μπορεί να συγκριθεί ο Κομμουνισμός με άλλες μορφές ολοκληρωτισμού, και κυρίως με τον Ναζισμό. Όμως, η αναφορά στην απλή δυνατότητα σύγκρισης μεταξύ Ναζισμού και Κομμουνισμού, φάνηκε στους υπερασπιστές τής κομμουνιστικής ιδεολογίας τερατώδης και βλάσφημη. Ωστόσο, τα επιχειρήματα που επιστράτευσαν ήταν ασυνήθιστα ισχνά.

Ασφαλώς και υπάρχουν διαφορές ανάμεσα στον Ναζισμό και τον Κομμουνισμό. Η κύρια διαφορά, όμως, δεν βρίσκεται, όπως νομίζουν οι κομμουνιστές και ορισμένοι διανοούμενοι που αυτοπροσδιορίζονται χαλαρά ως «αριστεροί», στην υποτιθέμενη ανθρωπιστική επαγγελία ή στο ουτοπικό όραμα του Κομμουνισμού. Η κύρια διαφορά ανάμεσα στους δύο ολοκληρωτισμούς, συνίσταται στο ότι η κτηνωδία στον Ναζισμό είναι κυνική και απροκάλυπτη, ενώ στον Κομμουνισμό είναι καμουφλαρισμένη με ιδεολογικά φτιασίδια.

Ο Γάλλος κομμουνιστής ιστορικός, Φρανσουά Φιρέ, υποστηρίζει ότι οι συγγένειες ανάμεσα στα δύο συστήματα είναι οργανικές και όχι τυχαίες, ότι η αμοιβαία συμπάθεια μεταξύ Χίτλερ και Στάλιν ήταν ισοσθενής με την αμοιβαία μεταξύ τους καχυποψία και ότι το Γερμανοσοβιετικό Σύμφωνο του 1939 δεν ήταν δημιούργημα μιας απλής συγκυρίας. «Κανένα από τα δύο στρατόπεδα», γράφει ο Φουρέ, «δεν μπορεί να γίνει κατανοητό στον μελετητή, αν δεν κατανοήσει συγχρόνως το άλλο. Εξαρτώνται αμοιβαία από τα πάθη από τα οποία κυριαρχούνται και τις ιδέες και παραστάσεις που τα διέπουν, καθώς και τη συνολική ιστορική πραγματικότητα στην οποία εντάσσονται».

Η ιδέα αυτή μιας μεγαλύτερης συγγένειας από ό,τι φαντάζονται πολλοί, μεταξύ Κομμουνισμού και Ναζισμού, απορρίπτεται ενστικτωδώς από ορισμένους διανοούμενους της Αριστεράς. Η περιφρόνηση που νιώθουν για την έξαρση της σημασίας της φυλής στον Ναζισμό και η γοητεία που ασκεί ο Μαρξισμός στη συνείδησή τους, τους πείθουν ότι είναι απαράδεκτη και μόνη η ιδέα της δυνατότητας μιας τέτοιας σύγκρισης.

Όσο δεν υπήρχε επαρκής πληροφόρηση για το τι έκρυβε το κομμουνιστικό στρατόπεδο, αυτή η στάση ήταν ανεκτή και για ένα διάστημα αποδεκτή. Από εδώ και πέρα, αυτό είναι αδύνατον. Στην κριτική εναντίον του Κομμουνισμού, οι κομμουνιστές επικαλούνται το όραμα και την ουτοπία που αντιπροσωπεύει ο Κομμουνισμός. Σημασία δεν έχει, πλέον, όπως φαίνεται, η πραγματικότητα, το «υπαρκτό» του Σοσιαλισμού όπως τον βίωσε το ένα τρίτο της ανθρωπότητας, αλλά ο σκοπός του, ο ορίζοντας των ιδανικών του, ο ουτοπικός οραματισμός του.

Κάθε φορά που συμβαίνει μια τρομοκρατική επίθεση, όπως αυτή της προηγούμενης εβδομάδας στη Βαρκελώνη, οι Ισραηλινοί πολιτικοί και οι «ειδικοί» ασφαλείας εμφανίζονται στην τηλεόραση για να επικρίνουν την αφέλεια των Ευρωπαίων. «Αν μόνο κατανοούσαν την τρομοκρατία όπως εμείς και έπαιρναν τα προληπτικά μέτρα που εμείς λαμβάνουμε», λένε, «θα πλήττονταν από πολύ λιγότερες επιθέσεις». Πιο περιβόητες, σχετικά μ' αυτό, ήταν οι παρατηρήσεις του Ισραηλινού υπουργού Πληροφοριών Γισραέλ Κατς, μετά την βομβιστική επίθεση στις Βρυξέλλες τον Μάρτιο του 2016, στην οποία έχασαν τη ζωή τους 34 άνθρωποι.

Αντί να εκφράσει τα συλλυπητήριά του εκ μέρους της ισραηλινής κυβέρνησης, κατηγόρησε τους Βέλγους με το υποτιμητικότερο ύφος που ήταν δυνατόν. «Αν στο Βέλγιο συνεχίσουν να τρώνε σοκολάτα, ν' απολαμβάνουν τη ζωή και να παρελαύνουν ως σπουδαίοι φιλελεύθεροι και δημοκρατικοί, χωρίς να λαμβάνουν υπόψη το γεγονός ότι ορισμένοι από τους μουσουλμάνους που είναι εκεί οργανώνουν τρομοκρατικές ενέργειες», δήλωσε, «δεν θα μπορέσουν να τους καταπολεμήσουν».

Οι Βέλγοι αντέδρασαν έντονα και υποστήριξαν τη θέση των περισσότερων ευρωπαϊκών κυβερνήσεων: Ενώ θα συνεχίσουμε να είμαστε σε επαγρύπνηση και να λαμβάνουμε τις απαραίτητες προφυλάξεις, δεν πρόκειται να εγκαταλείψουμε τις ελευθερίες μας και την πολιτική δεκτικότητά μας για να γίνουμε αντίγραφα του Ισραήλ. Κι αυτό γιατί καταλαβαίνουν ότι η κυβέρνηση του Νετανιάχου πουλάει κάτι πολύ πιο ύπουλο από απλές προφυλάξεις - ακόμη πιο ύπουλο κι από τα όπλα, τα συστήματα επιτήρησης και ασφάλειας και τα μοντέλα ελέγχου του πληθυσμού, που είναι το βούτυρο στο ψωμί των ισραηλινών εξαγωγών. Αυτό που το Ισραήλ προωθεί στους Ευρωπαίους - και τους Αμερικανούς, Καναδούς, Ινδούς, Μεξικανούς, Αυστραλούς και σε οποιονδήποτε άλλο πρόθυμο ν' ακούσει - δεν είναι τίποτα λιγότερο από μια εντελώς νέα αντίληψη περί κράτους, αυτήν του Κράτους Ασφάλειας.

Δεν υπήρξε ποτέ ειρηνευτική πρόοδος από τον αμερικανικό στρατό στο Αφγανιστάν, εκτός αν ρωτήσει κανείς τους αξιωματικούς, τους μισθοφόρους ή τους βαρόνους των ναρκωτικών, εκ των οποίων ένα εξαιρετικά μεγάλο τμήμα μετέχει στην κυβέρνηση της Καμπούλ.

Πρόκειται για καταστροφή, όπως αναφέρει σε σχετικό του άρθρο ο Μάθιου Χο, που υπηρετούσε στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ και παραιτήθηκε το 2009 σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την κλιμάκωση του πολέμου στο Αφγανιστάν με ευθύνη της κυβέρνησης Ομπάμα.

Αντίθετα, Αμερικανοί πολιτικοί, ειδικοί και στρατηγοί θα μιλούν, συχνά, για την «πρόοδο» που σημείωσαν τα 70.000 αμερικανικά στρατεύματα που έστειλε στο Αφγανιστάν ο Μπαράκ Ομπάμα το 2009, μαζί με άλλα 30.000 ευρωπαϊκά στρατεύματα και 100.000 ιδιωτικούς εργολάβους -μισθοφόρους.

Ωστόσο, η σκληρή και τρομερή πραγματικότητα είναι ότι ο πόλεμος στο Αφγανιστάν κλιμακώθηκε από τότε, ενώ οι Ταλιμπάν αυξήθηκαν σε ισχύ κατά δεκάδες χιλιάδες, παρά τις δεκάδες χιλιάδες ατυχημάτων και κρατουμένων.

Επιπλέον, οι αμερικανικές και αφγανικές απώλειες εξακολουθούν να αυξάνονται κάθε χρόνο ενώ τα αμερικανικά ατυχήματα μειώθηκαν μόνο όταν οι δυνάμεις των ΗΠΑ άρχισαν να αποσύρονται σε μαζικούς αριθμούς το 2011.

Εντούτοις, οι άνδρες των αφγανικών δυνάμεων ασφαλείας και οι άμαχοι χάνονται με σταθερούς ρυθμούς, όπως διαπιστώνει και ο ΟΗΕ από τότε που ξεκίνησε να τηρεί αρχεία για τις ανθρώπινες απώλειες στο Αφγανιστάν.

Η Βενεζουελάνικη οπερέτα δεν φαίνεται να έχει τέλος. Μεθοδευμένα ψέματα και μισές αλήθειες διαμορφώνουν ένα παράλληλο, πλην ανύπαρκτο, σύμπαν. Την ώρα που κάποιοι καταπίνουν την κάμηλον (σε Συρία, Λιβύη, Ιράκ, Αφγανιστάν, Τουρκία, Ουκρανία κ.λπ.), διυλίζουν τον κώνωπα στη Βενεζουέλα ξεπερνώντας τα όρια του θυμού και αγγίζοντας το γελοίο. Είναι εντυπωσιακή η ευκολία με την οποία προσπερνάται διαρκώς ότι πρόκειται για απολύτως δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση η οποία έχει ακόμη, όπως αποδεικνύουν οι μαζικές φιλο-κυβερνητικές διαδηλώσεις που ΔΕΝ βλέπουμε ποτέ, την πλειοψηφία του λαού με το μέρος της.

Ψέμα νούμερο 1: Ο λαός διαδηλώνει στους δρόμους αντιδρώντας στο αυταρχικό καθεστώς Μαδούρο, που προσπάθησε να «καταργήσει» το εκλεγμένο κοινοβούλιο

Η αλήθεια είναι ότι το νέο κύμα διαμαρτυριών (γιατί δεν είναι το πρώτο) είχε ως αφορμή την απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου της χώρας, στις 29 Μαρτίου, να αναλάβει το ίδιο τις νομοθετικές εξουσίες του Κοινοβουλίου, κατηγορώντας το για πλήρη περιφρόνηση της Δικαιοσύνης. Αυτό που ονομάστηκε «πραξικόπημα» από την αντιπολίτευση και από τον γενικό γραμματέα της Οργάνωσης Αμερικανικών Κρατών.

Από τον Δεκέμβριο του 2015, όταν εκλέχτηκε το νέο κοινοβούλιο που ελέγχεται, με ελάχιστες έδρες, από την αντιπολίτευση, αυτή έχει περιφρονήσει όλες τις αποφάσεις του Ανώτατου Δικαστηρίου. Αρχής γενομένης από την οδηγία για επανάληψη της εκλογικής διαδικασίας στο κρατίδιο Αμαζόνας όπου υπάρχουν συγκεκριμένα στοιχεία (που και δόθηκαν στη δημοσιότητα και είναι στη διάθεση του όποιου ενδιαφερόμενου) ότι «αγοράστηκαν» σωρηδόν ψήφοι. Η απόφαση αφορά τόσο δύο βουλευτές της αντιπολίτευσης όσο και έναν από το κόμμα του Μαδούρο PSUV και έναν από την λίστα των ιθαγενών (ο οποίος στηρίζει την αντιπολίτευση). Το κοινοβούλιο δεν προχώρησε ποτέ σε επανάληψη της εκλογικής διαδικασίας, καθώς οι τρεις βουλευτές του κρατιδίου Αμαζόνας είναι αυτοί που δίνουν στην αντιπολίτευση την πλειοψηφία στο κοινοβούλιο.

Το άλλο πρόσχημα είναι η επιμονή της αντιπολιτευόμενης πλειοψηφίας του κοινοβουλίου να γίνει «πολιτική δίκη του Μαδούρο» γιατί έχει «γατζωθεί στην εξουσία» (βέβαια είναι εκλεγμένος κανονικά), ενώ ταυτόχρονα του ζητούσε να κηρυχθεί «έκπτωτος επειδή εγκατέλειψε το θώκο του» (το πώς συνδυάζονται ταυτόχρονα αυτά είναι ένα μείζον ερώτημα). Επίσης, η πλειοψηφία του κοινοβουλίου ζήτησε ανοιχτά παρέμβαση του Οργανισμού Αμερικανικών Κρατών, που ελέγχονται πρακτικά από τις ΗΠΑ, παραβιάζοντας την εθνική κυριαρχία της χώρας. Το αίτημα δεν έγινε δεκτό από τον Οργανισμό λόγω της αντίδρασης άλλων χωρών της Λατινικής Αμερικής.

Η πορεία για «Λευκή Υπεροχή» και η αυτοκινητιστική επίθεση στο Σάρλοτσβίλ την περασμένη εβδομάδα, έχει παρουσιαστεί από τα επικρατέστερα ΜΜΕ ως σαφή ένδειξη του ενδημικού ρατσισμού στην Αμερική, και ιδιαίτερα των συντηρητικών και αυτών που ψήφισαν ή στηρίζουν τον Ντόναλντ Τραμπ. Υπάρχει σοβαρό πρόβλημα ρατσισμού και διακρίσεων στην Αμερική του σήμερα, εναντίον των μαύρων, των Λατίνων, των ομοφυλόφιλων και των τρανσέξουαλ, ή έτσι μας λένε. Πρέπει επομένως κάτι να γίνει και όλοι μας θα πρέπει να στηρίξουμε αυτές τις «μειονότητες» και τον αγώνα τους για «ίσα δικαιώματα».

Σε αυτή την ατμόσφαιρα υστερίας, υποτιθέμενοι «εκπρόσωποι» κάθε άλλης μειονότητας έχουν ανέβει στο βάθρο του θύματος. Εάν είστε μέλος κάποιας μειονότητας και αισθάνεστε ότι βιώνετε διακρίσεις, υπάρχει η ενεργή ενθάρρυνση να βγείτε στους δρόμους και να διαμαρτυρηθείτε γι' αυτό. Εάν είστε μέλος κάποιας μειονότητας αλλά δεν αισθάνεστε ότι βιώνετε διακρίσεις, τότε μάλλον έχετε εσωτερικεύσει και αποδεχτεί τις διακρίσεις και θα πρέπει να ξυπνήσετε και να αρχίσετε να διαμαρτύρεστε.

Όλα αυτά αποκαλύπτουν, όχι ότι οι διακρίσεις είναι ενδημικές στις ΗΠΑ, αλλά ότι η ετικέτα «θύμα» υπόσχεται όλων των ειδών τα μη δεδουλευμένα προνόμια - και δύναμη ακόμη - και θα ήταν ανοησία να μην τ' αρπάξει κανείς έτσι όπως απλόχερα προσφέρονται.

Στην πλειοψηφία τους οι Ρώσοι πολίτες, και συγκεκριμένα το 66%, θα ήθελαν να δουν και πάλι μετά το 2018 (θα διεξαχθούν οι προεδρικές εκλογές στην Ρωσία-σ.σ) πρόεδρο της χώρας τον Βλαντίμιρ Πούτιν, σύμφωνα με πρόσφατη δημοσκόπηση που πραγματοποίησε το ρωσικό ερευνητικό κέντρο Levada-Centr, το οποίο επισημαίνει ότι το ποσοστό αυτό αυξήθηκε κατά έξι ποσοστιαίες μονάδες σε σχέση με το 2016 (60%). Το 20% σύμφωνα με την ίδια δημοσκόπηση δεν θα ήθελε και πάλι για πρόεδρο τον Βλαντίμιρ Πούτιν, ενώ το 14% δυσκολεύτηκε να απαντήσει στο σχετικό ερώτημα.
Στην ίδια δημοσκόπηση που πραγματοποιήθηκε στο διάστημα 19-22 Μαΐου σε δείγμα 1600 προσώπων ηλικίας 18 και άνω σε 48 περιφέρειες της Ρωσίας, οι Ρώσοι πολίτες ρωτήθηκαν επίσης για το ποιους πολιτικούς αρχηγούς θα ψήφιζαν στην περίπτωση που γίνονταν εκλογές την προσεχή Κυριακή. Το 63% σύμφωνα με τις απαντήσεις που δόθηκαν θα ψήφιζε γενικά τον Πούτιν.

Υπέρ του εθνικιστή ηγέτη του Φιλελεύθερου Δημοκρατικού Κόμματος της Ρωσίας Βλαντίμιρ Ζιρινόφσκι θα ψήφιζε το 6%, υπέρ του ηγέτη του Κομμουνιστικού Κόμματος Γκενάντι Ζιουγκάνοφ το 3% και υπέρ του ηγέτη της εξωκοινοβουλευτικής αντιπολίτευσης Αλεξέι Ναβάλνι το 2%. Το 1% θα ψήφιζε υπέρ του ηγέτη του κόμματος "Δίκαιη Ρωσία" Σεργκεί Μιρόνοφ και επίσης 1% θα ψήφιζε υπέρ του ηγέτη του κόμματος "Γιάμπλακο" Γκριγκόρι Γιαβλίνσκι.

Ο κορεατικός πόλεμος επονομάστηκε «ο ξεχασμένος πόλεμος της Αμερικής» επειδή τέλειωσε χωρίς νίκη των ΗΠΑ, καθώς για πρώτη φορά στην ιστορία των στρατιωτικών της εκστρατειών, που χρονολογούνται από την Αμερικανική Ανεξαρτησία, ο αμερικανικός στρατός δεν επικράτησε.

Στον επόμενο αποικιακό πόλεμο ενάντια στον κομμουνισμό στην Ασία, την επόμενη δεκαετία, οι ΗΠΑ νικήθηκαν κατά κράτος από το Βόρειο Βιετνάμ.

Ωστόσο, αυτά τα στρατιωτικά εμπόδια δεν είναι ο μόνος λόγος για να ξεχαστεί ο πόλεμος της Κορέας από τις ΗΠΑ. Υπάρχει ένας πολύ πιο βαθύς και σκοτεινός λόγος και αυτή η απροθυμία τους να εξετάσουν ειλικρινά τον κορεατικό πόλεμο βρίσκεται στη βάση της συνεχιζόμενης σύγκρουσης των Αμερικανών με τη Βόρεια Κορέα.

Η παράνομη ανάπτυξη στρατιωτικών βιολογικών όπλων (BW) του αμερικανικού στρατού στη Βόρεια Κορέα και την Κίνα κατά τη διάρκεια του Κορεατικού Πολέμου είναι η άσχημη και βαθιά καταχωνιασμένη αλήθεια αυτής της ιστορίας.

Τον Μάιο του 1951 η Βόρεια Κορέα κατήγγειλε την αμερικανική χρήση BW και την επόμενη χρονιά επανέλαβε τις καταγγελίες μαζί με την Κίνα.

Τα αμερικανικά πολεμικά αεροσκάφη στις νυχτερινές πτήσεις τους, κατήγγειλαν οι δύο χώρες ότι έριξαν κουτιά που περιείχαν έντομα και κρότωνες (τσιμπούρια) μολυσμένα με πανώλη κι άλλες εξαιρετικά μεταδοτικές ασθένειες σε χωριά και αγρούς στην αγροτική Βόρεια Κορέα και την Κίνα.

Την υπόσχεση ότι η εξωτερική πολιτική του Ηνωμένου Βασιλείου θα αλλάξει κάτω από μια κυβέρνηση Εργατικών έδωσε ο Τζέρεμι Κόρμπιν υποστηρίζοντας ότι οι πόλεμοι είναι υπεύθυνοι για την τρομοκρατία ενώ ο πόλεμος κατά της τρομοκρατίας «απλά δεν έχει αποτέλεσμα» και χρειάζεται ειρήνη τόσο εντός όσο και εκτός των βρετανικών συνόρων για να εξαλειφθεί ο κίνδυνος και η τρομοκρατική απειλή.

Αν η Βρετανία συμμετέχει σε πολέμους στο εξωτερικό δεν μπορεί να περιμένει ειρήνη στο εσωτερικό, επισημαίνει ο ηγέτης των Εργατικών που συνεχίζει την προεκλογική του εκστρατεία μετά την επίθεση στο Μάντσεστερ, που κόστισε τη ζωή σε 22 κυρίως νέους ανθρώπους και τραυμάτισε άλλους 116.

Σύμφωνα με αποσπάσματα από την ομιλία που θα δώσει σήμερα στο Λονδίνο ο Κόρμπιν θα δεσμευτεί για μια «αλλαγή στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό», αν κερδίσει, παρά τα προγνωστικά, την αντίπαλό του και πρωθυπουργό της χώρας, Τερέζα Μέι.

«Μια κατανόηση των αιτίων της τρομοκρατίας είναι ουσιαστικό μέρος μιας αποτελεσματικής αντίδρασης που θα προστατεύσει την ασφάλεια του λαού μας, και που θα καταπολεμά αντί να τροφοδοτεί την τρομοκρατία» υποστηρίζει ο Κόρμπιν, που εξακολουθεί να αντιτίθεται στη στρατιωτική επέμβαση των Βρετανών στο Ιράκ και το Αφγανιστάν και είχε ψηφίσει εναντίον των επιθέσεων στη Λιβύη και τη Συρία.

Συνεπής αντίπαλος των βρετανικών στρατιωτικών παρεμβάσεων πρόσφατα δήλωσε ότι η Βρετανία δεν έχει συμμετάσχει ούτε σε μία δίκαιη μάχη μετά το 1945.

Στο κοινοβούλιο ψήφισε κατά του πολέμου του 2003 στο Ιράκ, της αποστολής στρατιωτών στο Αφγανιστάν το 2010 και της καθιέρωσης μιας απαγορευμένης ζώνης πτήσεων στη Λιβύη το 2011.

Οι συλλήψεις στις γερμανικές ένοπλες δυνάμεις ξεσκέπασαν το φαινόμενο των ακροδεξιών τάσεων στο στρατό. Αλλά τί είναι εκείνο που κάνει τελικά τον στρατό ελκυστικό; Ή απλά αντανακλάται η ριζοσπαστικοποίηση της κοινωνίας;
Ακροδεξιών φρονημάτων στρατιώτες που φέρεται να ετοίμαζαν τρομοκρατική επίθεση, κράνη της Βέρμαχτ που εντοπίστηκαν και πολλά άλλα, αφήνουν τη γεύση ότι μετά το σκάνδαλο με το γερμανό υπολοχαγό Α. στις γερμανικές ένοπλες δυνάμεις, υπάρχουν θύλακες στρατιωτών με εξστρεμιστική ιδεολογία. Και το ερώτημα που τίθεται είναι εάν η Μπούντεσβερ προσελκύει ακροδεξιούς στις τάξεις της. «Η Μπούντεσβερ προσφέρει πολλά που αρέσουν σε ακροδεξιούς» υποστηρίζει ο λοχαγός Φλόριαν Κινγκ, εκπρόσωπος της ομάδας εργασίας στρατιωτών Darmstädter Signal, η οποία διαθέτει μια κριτική στάση απέναντι στις ένοπλες δυνάμεις. «Όπλα, πόλεμος, ιεραρχία, οι άνθρωποι με ακροδεξιό υπόβαθρο αρέσκονται σε αυτά» τονίζει ο λογαχός.

Καθρέφτης τηςκοινωνίας

Στην πραγματικότητα, εδώ και χρόνια υπάρχει μηδενικός βαθμός ανεκτικότητας απέναντι σε εξτρεμιστές, όπως διαβεβαιώνει. Όμως πώς μπορεί να διαβάσει κανείς τι γίνεται στο κεφάλι των στρατιωτών; «Στην εποχή μας κανένας νεοναζιστής δεν ανοίγεται δημόσια, δεν χρησιμοποιεί τον ναζιστικό χαιρετισμό, δεν κρατά τη σβάστικα ούτε κάνει τατουάζ με τον αγκυλωτό σταυρό στο στήθος. Όποιος είναι ακροδεξιός κρύβεται». Ο στρατός δεν είναι εστία ακροδεξιών, χώρος κυοφορίας της ακροδεξιάς τρομοκρατίας, τονίζουν τελευταία πολλοί ειδικοί. Η πλειονότητα των στρατιωτών ασπάζεται δημοκρατικές αρχές αλλά υπάρχουν ωστόσο συνθήκες που ευνοούν την ακροδεξιά ιδεολογία.

Υπάρχει και ένας άλλος λόγος που συνηγορεί υπέρ της κατάργησης της υποχρεωτικής θητείας. Η ιδανική εικόνα είναι ότι στην Μπούντεσβερ καθρεφτίζεται η κοινωνία. Αλλά από τότε που δεν ισχύει η υποχρεωτική θητεία στα στρατόπεδα δεν εκπροσωπούνται όλα τα κοινωνικά στρώματα, υποστηρίζει ο Μίχαελ Βόλφζον, πρώην ιστορικός στη Στρατιωτική Ακαδημία του Μονάχου. Και εκεί εστιάζεται το βασικό πρόβλημα. Με την κατάργηση της θητείας άνοιξε ο στρατός σε κύκλους πολύ πιο κοντά στις ένοπλες δυνάμεις και τη βία. Από την άλλη πλευρά υπάρχουν και εκείνοι που υποστηρίζουν το αντίθετο, ότι στις ακροδεξιές πεποιθήσεις των στρατιωτών καθρεφτίζεται η κοινωνική πραγματικότητα. «Εδώ και καιρό ανιχνεύονται στην κοινωνία πολύ ριζοσπαστικές τάσεις, δεξιές, αριστερές, και ισλαμιστικές» τονίζει ο Μάρκο Ζέλιγκερ, αρχισυντάκτης στο περιοδικό «Loyal» που απευθύνεται σε εφέδρους. «Αυτές οι τάσεις ανιχνεύονται και στον στρατό».