Στον απόηχο των διεθνών διαπραγματεύσεων στη Βιέννη, για το μέλλον μάλλον του ιδίου παρά για το μέλλον της χώρας του,
ο Πρόεδρος Άσαντ σόκαρε τους ξένους διπλωμάτες με τις σκληρές δηλώσεις του, αμέσως μετά την τραγωδία του Παρισιού.
Υποστηρίζοντας ότι για το δολοφονικό κτύπημα ευθύνεται η ίδια η εξωτερική πολιτική της Γαλλικής κυβέρνησης, η οποία και στηρίζει τους αντάρτες που πολεμούν το δικό του καθεστώς «ασφάλειας» στη Συρία, η επισήμανση του δεν ήταν και πολύ μακριά από την άμεση πραγματικότητα, όσο οξύμωρο κι αν αυτό ακούγεται. Παρ' ότι ο συνασπισμός των ανταρτών, ο οποίος υποστηρίζεται από τη Δύση και τάσσεται ενάντια στον Άσαντ (ο οποίος στηρίζεται από τον Σιιτικό άξονα Ιράν-Χεζμπολλάχ και βεβαίως από τη Ρωσία), δεν συνεργάζεται με το Ισλαμικό Κράτος (το οποίο επίσης αντιτάσσεται τον ΄Ασαντ αλλά «σνομπάρει» τους υπόλοιπους αντάρτες τους οποίους και περιμένει να υποταχθούν στη δική του κυριαρχία),
η Γαλλία δεν είναι άμοιρη ευθυνών για την αποσταθεροποίηση η οποία έχει επέλθει με το ανακάτεμα της τράπουλας στην περιοχή της Μεσοποταμίας.
Αρχίζοντας με τη στήριξη της Αμερικανικής επεμβατικής πολιτικής στην περιοχή το 2003, στα πλαίσια ενός υποτιθέμενου πολέμου ενάντια στην τρομοκρατία,
η Γαλλία παρέμεινε σταθερή στον αποσταθεροποιητικό της ρόλο στη συνέχεια-
Ιράκ, Συρία, Αίγυπτος, Λιβύη. Μαζί με τις υπόλοιπες χώρες της Δύσης, εξανάγκασε τη Μέση Ανατολή να «απελευθερωθεί» από τα καταπιεστικά καθεστώτα
τα οποία η ίδια η Δύση υπέθαλπε όσο καιρό αυτά εξυπηρετούσαν τα δικά της μετα-αποικιοκρατικά, μετα-ψυχροπολεμικά συμφέροντα, χωρίς όμως να μπορεί να προσφέρει εναλλακτικές λύσεις σταθερής διακυβέρνησης και ευημερίας στη συνέχεια.
Τα κύματα προσφύγων που κατακλύζουν σήμερα την Ευρώπη δεν προήλθαν ούτε ξαφνικά ούτε από το πουθενά, αλλά είναι αποτέλεσμα συγκεκριμένων επιλογών συγκεκριμένων χωρών στην περιοχή.
Καθόλου τυχαίο, λοιπόν, ότι αυτόπτες μάρτυρες ισχυρίστηκαν ότι οι συγκεκριμένοι τρομοκράτες,
ενώ δόξαζαν το όνομα του Αλλάχ την ώρα που έβαφαν τα χέρια τους με το αίμα αθώων,
χρέωναν, επίσης, τη Γαλλική κυβέρνηση με την ευθύνη των επιθέσεων, ως συγκεκριμένα αντίποινα για την πολιτική της στη Συρία. Κατά ακρίβεια, σε αντίθεση με το τρομοκρατικό κτύπημα στα γραφεία του
Charlie Hebdo τον περασμένο Ιανουάριο, η επίθεση της 13ης Νοεμβρίου δεν απευθυνόταν ενάντια σε συγκεκριμένα άτομα που διέπραξαν βλασφημία ενάντια στο πρόσωπο του Προφήτη, αλλά κατά μιας ολόκληρης πόλης «αμαρτίας και διαστροφής», σύμφωνα με το ανακοινωθέν του Ισλαμικού Κράτους, το οποίο και ανέλαβε την ευθύνη για την επίθεση. Σε αντίθεση με την επίθεση του Ιανουαρίου (η οποία διεκπεραιώθηκε και πάλι από Γάλλους αλλά συνδέθηκε με παρακλάδι της Al-Qaeda στην Υεμένη),
αυτή τη φορά οι επιθέσεις φαίνεται να εκτελέστηκαν συγχρονισμένα, με αποτελεσματικότητα,
μάλλον από εκπαιδευμένους εκτελεστές, οι οποίοι φαίνεται να κατέφθασαν από το εξωτερικό της χώρας, αλλά ενισχύθηκαν και καθοδηγήθηκαν προφανώς από Γάλλους πολίτες.
Το οποίο καταδεικνύει πως η πραγματική ρίζα του προβλήματος βρίσκεται αλλού. Για αυτό και ο τρόμος δεν τελειώνει εδώ.
Σχόλιο: Επίσης σήμερα, Το τουρκικό τρομοκρατικό κράτος κατέρριψε ρωσικό πολεμικό αεροσκάφος πάνω από τη Συρία και Πύραυλος χτύπησε αυτοκίνητο ρώσων δημοσιογράφων στα σύνορα Τουρκίας-Συρίας