Καλώς Ορίσατε στο Sott.net
Πεμ, 22 Αυγ. 2019
Ο Κόσμος γι'αυτούς που Σκέφτονται

Μυστική Ιστορία
Χάρτης

Colosseum

Πρόσφατες έρευνες δηλώνουν ότι η Κνωσός γνώρισε ακμή και μετά την κατάρρευση της Εποχής του Χαλκού

κνωσός
Πρόσφατες έρευνες έδειξαν ότι η Κνωσσός, κατά τη διάρκεια της πρώιμης Εποχής του Σιδήρου (μεταξύ 1100 και 600 π.Χ.), είχε ανεπτυγμένες εμπορικές σχέσεις και ήταν σχεδόν τρεις φορές μεγαλύτερη από τις εκτιμήσεις παλαιότερων ανασκαφών. Με άλλα λόγια, το περίφημο κέντρο της Εποχής του Χαλκού και της ακμής του Μινωικού Πολιτισμού (3500-1100 π.Χ.), όχι μόνο επανέκαμψε μετά την κατάρρευση του κοινωνικοπολιτικού συστήματος γύρω στα 1200 π.Χ., αλλά αναπτύχθηκε γρήγορα και άκμασε ως ένα κοσμοπολιτικό κέντρο στο Αιγαίο και τη Μεσόγειο.

Τα παραπάνω γνωστοποιεί το Πανεπιστήμιο του Σινσινάτι στην ιστοσελίδα του, πληροφορώντας, επίσης, ότι ο Αντώνης Κοτσώνας, επίκουρος καθηγητής Κλασικής Αρχαιολογίας στο ίδιο πανεπιστήμιο, θα μιλήσει για τις έρευνες πεδίου που διενεργούνται στο πλαίσιο του Προγράμματος Αστικού Τοπίου της Κνωσσού (Knossos Urban Landscape Project) κατά την 117ή ετήσια συνάντηση του Αρχαιολογικού Ινστιτούτου της Αμερικής και του Ινστιτούτου Κλασικών Σπουδών, που πραγματοποιείται στο Σαν Φρανσίσκο αυτές τις ημέρες (7-10 Ιανουαρίου 2016).

Όπως αναφέρει το δημοσίευμα, οι ερευνητές μελετούν τα κατάλοιπα της Κνωσσού για περισσότερο από 100 χρόνια, αλλά οι πιο πρόσφατες έρευνες έχουν επικεντρωθεί στην αστική ανάπτυξη της πόλης μετά την είσοδό της στην Εποχή του Σιδήρου (γύρω στον 11ο αι. π.Χ.), η οποία ακολούθησε την κατάρρευση των αιγαιακών ανακτόρων της Εποχής του Χαλκού. Μέσω του ερευνητικού προγράμματος Knossos Urban Landscape Project, την τελευταία δεκαετία έχει περισυλλεγεί μεγάλος αριθμός κεραμικής και αντικειμένων που χρονολογούνται στην Εποχή του Σιδήρου, ενώ τα αρχαία κατάλοιπα καλύπτουν μία εκτεταμένη περιοχή που μέχρι πρόσφατα ήταν ανεξερεύνητη.

Hourglass

Από τη Μέση Ανατολή και τον Ποντιακό Καύκασο οι αρχαίοι ιρλανδοί

Ιστορικοί και αρχαιολόγοι το υποπτεύονταν και έρχονται πλέον οι γενετιστές να το επιβεβαιώσουν: οι αρχαίοι Ιρλανδοί δεν είχαν κόκκινα ή ξανθά μαλλιά και γένια όπως οι σύγχρονοι. Σύμφωνα με τη νέα μελέτη οι Ιρλανδοί προπάτορες έφθασαν εκεί μετά από μια περιπετειώδη μετανάστευση μέσω της Νότιας Ευρώπης (και της Ελλάδας) από τη Μέση Ανατολή και τον Ποντιακό Καύκασο.

ιρλανδοί

Οι σύγχρονοι Ιρλανδοί έλκουν την καταγωγή τους από μετανάστες από την Μέση Ανατολή και τον Ποντιακό Καύκασο
Η καταγωγή των Ιρλανδών -διαφορετική από των αγγλοσαξώνων- εδώ και πολλά χρόνια είναι ένα επίμαχο και πολύπλοκο ζήτημα που προβληματίζει τους επιστήμονες. Οι γενετιστές του Ινστιτούτου Γενετικής Smurfit του Κολλεγίου Τρίνιτι του Δουβλίνου και οι αρχαιολόγοι της Σχολής Γεωγραφίας, Αρχαιολογίας και Παλαιοντολογίας του Πανεπιστημίου Κουίνς του Μπέλφαστ, με επικεφαλής τον καθηγητή Νταν Μπράντλεϊ, ανέλυσαν για πρώτη φορά τα γονιδιώματα τεσσάρων ατόμων, μιας γυναίκας που ζούσε πριν από 5.200 χρόνια και τριών ανδρών που ζούσαν πριν από 4.000 χρόνια περίπου στην Ιρλανδία.

Η γενετική ανάλυση αποκαλύπτει πως αρχικά υπήρξε μια μαζική μετανάστευση αγροτών της λίθινης εποχής από την «εύφορη ημισέληνο» της Μέσης Ανατολής και αργότερα, την εποχή του Χαλκού, ακολούθησε άλλη μία μετακίνηση από τη νοτιοανατολική Ευρώπη. Οι άποικοι αυτοί αποτέλεσαν τη «μαγιά» για τον κελτικό πληθυσμό της Ιρλανδίας. Οι εξ ανατολών «οικονομικοί μετανάστες» δεν ανταγωνίσθηκαν τον τοπικό πληθυσμό των κυνηγών-τροφοσυλλεκτών (που γρήγορα εξαφανίσθηκαν), αλλά οι ίδιοι έγιναν οι πρώτοι Ιρλανδοί.

Eye 2

13 Δεκεμβρίου 1943: Η σφαγή των Καλαβρύτων

Ράχη του Καπή

H « Ράχη του Καπή », όπου εκτελέστηκαν 700 Καλαβρυτινοί
Το ρολόι της πόλης έδειχνε δυο και τριαντατέσσερα λεπτά, και το ημερολόγιο 13 Δεκεμβρίου 1943, όταν στον λόφο Καπή πάνω από τα Καλάβρυτα ήχησε το πρώτο από τα τρία μυδραλιοβόλα. Όταν και τα τρία έπαψαν 700 άτομα - σχεδόν όλος ο ανδρικός πληθυσμός της πόλης - είχαν εκτελεσθεί. Οι Καλαβρυτινοί δεν είχαν γεννηθεί για να γίνουν ήρωες, η άδικη θυσία τους όμως στο βωμό του ναζισμού που έβαψε την πορεία προς την Απελευθέρωση με αίμα, τους κατέστησε ήρωες.

Η περιοχή των Καλαβρύτων και της Αιγιαλείας είχε αναπτύξει ισχυρή αντιστασιακή δράση ήδη από τις αρχές του 1943. Ο γερμανικός στρατός της Βερμάχτ άρχισε να ανησυχεί για το επαναστατικό κλίμα, το οποίο ενδυναμωνόταν συνεχώς και θέλησε να το περιορίσει με μια οργανωμένη εκκαθαριστική επιχείρηση που θα περιλάμβανε βομβαρδισμούς, πυρπολήσεις και εκτελέσεις.

Στη Μάχη της Κερπινής στις 17 Οκτωβρίου 1943, η νίκη των ανταρτών ήταν μεγάλη. Είχαν καταφέρει να αιχμαλωτίσουν 80 περίπου Γερμανούς στρατιώτες εκτελώντας τους. Αυτή ήταν και η αφορμή...

Τα γερμανικά στρατεύματα ξεκίνησαν από τρεις ελληνικές πόλεις, την Τρίπολη, το Αίγιο και την Πάτρα, με τελική κατεύθυνση τα Καλάβρυτα, καίγοντας, λεηλατώντας και καταστρέφοντας ολοκληρωτικά τα γειτονικά χωριά που συναντούσαν στο δρόμο τους. Ρογοί, Κερπινή, Ζαχλωρού, Σούβαρδο, Βραχνί, Κάλανο, Βλασία, Μάνεσι Σαραδί, Μάζι, κ.ά., καθώς και την Ιερά Μονή του Μεγάλου Σπηλαίου και Μονή Ομπλού, νότια της Πάτρας τυλίχθηκαν στις φλόγες και μέτρησαν νεκρούς.

Στις 9 Δεκεμβρίου 1943, οι Γερμανοί μπήκαν στα Καλάβρυτα. Πολλοί κάτοικοι των Καλαβρύτων, είχαν εγκαταλείψει το χωριό από το φόβο για τα αντίποινα. Οι Γερμανοί όμως κάλεσαν τους Καλαβρυτινούς να επιστρέψουν με τη διαβεβαίωση ότι δεν θα πειραχτεί κανείς. Μάλιστα, ο Γερμανός Διοικητής Ebersberger έδωσε το λόγο της στρατιωτικής του τιμής για να κατευνάσει τους ανήσυχους και φοβισμένους κατοίκους. Αφού προχώρησαν αρχικά στην πυρπόληση των σπιτιών που ανήκαν σε αντάρτες και στην αναζήτηση των Γερμανών τραυματιών της μάχης της Καρπινής, στις 12 Δεκεμβρίου ετοίμαζαν την αναχώρηση τους.

Σχόλιο:




Palette

Κι άλλη αποκάλυψη για τη Μόνα Λίζα: Το κρυμμένο πρόσωπο

Ο Πασκάλ Κοτέ

Ο Πασκάλ Κοτέ
Για δέκα χρόνια ο Pascal Cotte, Γάλλος επιστήμονας - συν-ιδρυτή της Lumiere Technology- ο οποίος σύμφωνα με δημοσίευμα του BBC, από το 2004 μελετά τον πιο διάσημο πίνακα του Λούβρου, τη Μόνα Λίζα του Λεονάρντο Ντα Βίντσι αποκάλυψε ότι το μεγαλύτερο μυστήριο του πίνακα δεν είναι ούτε το αινιγματικό χαμόγελο, αλλά ούτε το βλέμμα.

Ο Pascal Cotte κοιτάζει μέσα από τρεις διαφορετικές οθόνες υπολογιστών το πρόσωπο της Mόνα Λίζα.

Όπως ισχυρίζεται πίσω από τον δίασημο πίνακα, υπάρχει ένα άλλο πρόσωπο και σύμφωνα με ιστορικούς το όνομα του άλλαξε μέσα στην πάροδο των ετών.

Πίσω από τον πίνακα βρίσκεται η ίδια η Μόνα Λίζα, αλλά σε διαφορετική εκδοχή. Όπως φαίνεται ο Λεονάρντο άλλαξε το "στήσιμο" του μοντέλου του, καθώς ο αρχικός πίνακας δείχνει την Μόνα Λίζα να κάθεται στο πλάι και να κοιτάει στο κενό.

Ο Cotte και η εταιρεία του είναι δημιουργοί μιας νέας πατέντας που ονομάζεται Layer Amplification Method (LAM), η οποία εφαρμόζεται ως εξής: Μια σειρά από πολύ έντονα φώτα «χτυπούν» επάνω στο έργο και έπειτα γίνονται μετρήσεις του φωτός και των αντανακλάσεων του και αναπαριστάται το κάτω στρώμα του πίνακα.

Σχόλιο: Το μυστήριο σχετικά με τη... «Νεότερη Μόνα Λίζα»

Ερευνητές εξηγούν τι κρύβεται πίσω από το χαμόγελο της Μόνα Λίζα

Το χαμόγελο της Τζοκόντα και η υψηλή χοληστερίνη


Treasure Chest

Βρέθηκε η γαλέρα Σαν Χοσέ από το 1708 στην Κολομβία

γαλέρα

Ένα παράδειγμα ισπανικής γαλέρας
Οι αρχές της Κολομβίας εντόπισαν το ναυάγιο της ισπανικής γαλέρας Σαν Χοσέ που βυθίστηκε στα ανοικτά της ακτής Καρταχένα το 1708 και πιστεύεται ότι ήταν φορτωμένη με χρυσά και ασημένια νομίσματα, ανακοίνωσε χθες ο πρόεδρος Χουάν Μανουέλ Σάντος.

Το Σαν Χοσέ ναυάγησε το 1708 στην θάλασσα της Καραϊβικής, κοντά στην περιτειχισμένη πόλη λιμάνι της Καρταχένα. Ήταν μέρος του στόλου του βασιλιά Φιλίππου του Ε', ενώ πολεμούσε ενάντια στους Εγγλέζους, στον Πόλεμο της Ισπανικής Διαδοχής.

«Σπουδαία νέα! Βρήκαμε την γαλέρα Σαν Χοσέ. Αύριο θα ανακοινώσουμε λεπτομέρειες σε συνέντευξη τύπου από την Καρταχένα», ανέφερε στο twitter o Σάντος.

Η ανακοίνωση δεν παρείχε διευκρινίσεις σχετικά με την νομική διαμάχη δεκαετιών που έχει η κολομβιανή κυβέρνηση με την ναυαγοσωστική εταιρεία Sea Search Armada (SSA), με έδρα στις ΗΠΑ, για την ιδιοκτησία της γαλέρας.

To 1981 η εταιρεία είχε αναφέρει πως είχε εντοπίσει την περιοχή στην οποία ναυάγησε η γαλέρα.

Light Sabers

Το ιστορικό βάθος της ρωσο-τουρκικής αντιπαράθεσης

ρωσοτουρκική ιστορία
Η κατάρριψη του ρωσικού βομβαρδιστικού στη Βόρεια Συρία, με αφορμή την για 17'' παραβίαση του τουρκικού εναέριου χώρου, έχει μεγάλη συμβολική σημασία. Πρωτίστως γιατί είναι η πρώτη πολεμική πράξη που σημειώνεται μεταξύ των δύο χωρών από τον Νοέμβριο του 1916 και τις μάχες του Καυκάσου. Επίσης, γιατί συνδέεται με τις προσπάθειες επιστροφής της μετακεμαλικής Τουρκίας ως σημαντικής στρατιωτικής δύναμης. Θα προσπαθήσουμε στο κείμενο αυτό να διερευνήσουμε το ιστορικό βάθος της σύγκρουσης.

Ένα μεθοδολογικό πρόβλημα

Για την διευκόλυνση της ιστορικής αφήγησης θα κάνουμε μια αυθαίρετη παραδοχή,ταυτίζοντας τους παλιούς προνεωτερικούς Οθωμανούς με το σύγχρονο νεωτερικό τουρκικό έθνος. Η ταύτιση αυτή δεν είναι σωστή, ούτε η ύπαρξη συνέχειας μεταξύ των δύο οντοτήτων είναι αυταπόδεικτη. Οι εθνικιστές που ίδρυσαν και διαμόρφωσαν τη σύγχρονη Τουρκική Δημοκρατία εμφορούνταν από αντιοθωμανικά συναισθήματα. Χαρακτηριστική είναι η εκτίμηση του ιδεολογικού πατέρα του παντουρκισμού, του Ζιγιά Γκιοκάλπ, ότι η Οθωμανική Αυτοκρατορία ήταν περισσότερο ρωμαίικη παρά τουρκική και ότι γι' αυτό έπρεπε να την καταστρέψουν και στη θέση της να δημιουργήσουν ένα αυθεντικό τουρκικό κράτος. Μόνο με την άνοδο των ισλαμιστών στην πολιτική εξουσία της Τουρκίας, άρχισε να εμφανίζεται η αντίληψη ότι η σύγχρονη Τουρκία αποτελεί την κληρόνομο της παλιάς ισλαμικής Αυτοκρατορίας, διαμορφώνοντας έναν εντελώς νέο εθνικό μύθο στη γείτονα χώρα.

Παράλληλα, ο ίδιος μύθος υπήρξε εξ αρχής τμήμα της ελληνικής θεώρησης για την ιστορία της Εγγύς Ανατολής, όπου ο όρος «Τούρκος» παίρνει άλλη σημασία ανάλογα με τις εποχές. Παλιότερα είχε αποκλειστικά θρησκευτική σημασία, σημαίνοντας τον «μουσουλμάνο», ενώ στην εποχή του εθνικισμού μεταβλήθηκε σε εθνικό όρο. Πάντως, ακόμα και σε κύκλους ιστορικών, η αυθαίρετη ταύτιση της προνεωτερικής, πολυεθνικής, ισλαμικής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με το σύγχρονο τουρκικό έθνος-κράτος, είναι σχεδόν καθολική.

Έχοντας πάντα στο νου την παραπάνω επισήμανση θα επιχειρήσουμε να εντοπίσουμε το ιστορικό βάθος της σύγκρουσης.

Σχόλιο: Ρωσοτουρκικές σχέσεις: Πιο συχνά συγκρούσεις παρά ειρήνη


Compass

Μεξικανός αρχαιολόγος βρίσκει δίοδο που μπορεί να οδηγήσει σε τάφο Αζτέκου ηγεμόνα

Templo Mayor
© AP/Eduardo Verdugo
Τουρίστες επισκέπτονται τον αρχαιολογικό χώρο Templo Mayor στην Πόλη του Μεξικού, την Τρίτη 1η Δεκεμβρίου 2015.
Μπροστά σε μία σπουδαία ανακάλυψη φέρεται πως βρίσκεται Μεξικανός αρχαιολόγος, ο οποίος υποστηρίζει ότι είναι κοντά στον πρώτο τάφο Αζτέκου ηγεμόνα.

Μέχρι στιγμής δεν έχει βρεθεί κανένα βασιλικό ταφικό μνημείο του πολιτισμού των Αζτέκων.

Όπως δείχνουν όμως τα στοιχεία που ελήφθησαν από ειδικό ραντάρ, ο τάφος μπορεί να διαθέτει μέχρι τέσσερις θαλάμους, όπου οι αρχαιολόγοι ευελπιστούν να βρουν προσφορές προς τους θεούς.

"Tο να πιστέψουμε στην υπόθεση που κάνουμε είναι σημαντικό. Θα είχε ως συνέπεια μία σπουδαία ανακάλυψη, γιατί μέχρι τώρα δεν γνωρίζαμε κάποιο τάφο Μεξικανού βασιλιά, εν συγκρίσει με τους Μεσοαμερικανικούς πολιτισμούς," τόνισε ο αρχαιολόγος Λεονάρντο Λούπεζ.

Σύμφωνα με τους ειδικούς, εάν τα ευρήματα έρθουν στην επιφάνεια, θα ανοίξει ένα μεγάλο παράθυρο στον πολιτισμό των Αζτέκων, κατά τη διάρκεια της μεγαλύτερης ακμής του.

Light Sabers

Ρωσοτουρκικές σχέσεις: Πιο συχνά συγκρούσεις παρά ειρήνη

Με αφορμή την επιδείνωση των ρωσοτουρκικών σχέσεων, ο ιστορικός, Πιότρ Ισκεντέροφ, μας θυμίζει τα κυριότερα στάδια και τις συγκρούσεις των δύο κρατών.
Η μάχη της Σινώπης

Η μάχη της Σινώπης (30 Νοεμβρίου 1853)
Η ιστορία των σχέσεων μεταξύ Ρωσίας και Τουρκίας περιλαμβάνει πολλές σημαντικές σελίδες και απροσδόκητες εξελίξεις. Οι δυο χώρες πολέμησαν μεταξύ τους δέκα φορές και παρόλο που ορισμένοι από αυτούς τους πολέμους, όπως η εκστρατεία του Μεγάλου Πέτρου στον ποταμό Προύθο, είναι κάπως τραβηγμένο να θεωρηθούν κανονικοί ρωσοτουρκικοί πόλεμοι, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι Τούρκοι ήταν αντίπαλος της Ρωσίας στο πεδίο της μάχης πολύ πιο συχνά από άλλους λαούς.

Το ξεκίνημα των διπλωματικών σχέσεων

Πρώτη διπλωματική πράξη στην ιστορία των ρωσοτουρκικών σχέσεων είναι η επιστολή του ρώσου πρίγκιπα Ιβάν Γ΄ στον Οθωμανό σουλτάνο, Βαγιαζήτ Β΄, το 1492. Σε αυτήν, ο ρώσος πρίγκιπας διαπραγματευόταν τα πιο επίκαιρα θέματα σχετικά με την ανάπτυξη του εμπορίου μεταξύ Μόσχας και Κωνσταντινούπολης. Από διπλωματική άποψη οι ρωσοτουρκικές σχέσεις κατοχυρώθηκαν επί Μεγάλου Πέτρου το 1701 με το άνοιγμα της ρωσικής πρεσβείας στην Κωνσταντινούπολη.

Σχόλιο: Από την ιστορία φαίνεται ότι ο τουρκικός στρατός δεν καταφέρνει να νικήσει τον ρωσικό. Άρα, τι πάει και προκαλεί τη Ρωσία τώρα ο Ερντογάν;


Clipboard

Η Στήλη της Ροζέττας και η αποκρυπτογράφηση της

στήλη ροζέτα
Η στήλη της Ροζέττας είναι ένα από τα πιο διάσημα αρχαιολογικά ευρήματα στην ιστορία: είναι μια πέτρινη πλάκα του 2ου αιώνα π.Χ. από γρανοδιορίτη, που προέρχεται από τον ναό του Πτολεμαίου Ε' στην Αίγυπτο και φέρει μια εγχάρακτη επιγραφή σε δύο γλώσσες (αιγυπτιακή και ελληνική).

Το όνομά της προέρχεται από την πόλη Rachid της Κάτω Αιγύπτου, στο βορειοδυτικό τμήμα του Δέλτα του Νείλου. Βορειότερα της πόλης, γύρω από το οχυρό Fort Jullien, ο Γάλλος αξιωματικός Pierre-François-Xavier Bouchard, που υπηρετούσε στο στράτευμα του Ναπολέοντα, ανακάλυψε τη στήλη τελείως τυχαία το 1799.

Μελετώντας την όμως κατάλαβε την αξία της, καθώς έως τότε κανείς δεν είχε καταφέρει να αποκρυπτογραφήσει τα αιγυπτιακά ιερογλυφικά. Η ανακάλυψη της δίγλωσσης στήλης αποδείχθηκε θεμελιώδους σημασίας. Ο σπουδαίος Γάλλος μελετητής Jean-François Champollion, από τους πιο διακεκριμένους γλωσσολόγους της εποχής, κατάφερε, με βάση τα ονόματα των βασιλέων Πτολεμαίου και Αρσινόης που αναφέρονται στην στήλη, να βρει το κλειδί για να αποκρυπτογραφήσει τα αιγυπτιακά ιερογλυφικά.

Αυτή η ανεκτίμητης αξίας ανακάλυψη ήταν καθοριστική για την εξέλιξη της επιστήμης της Αιγυπτιολογίας. Το σύστημα που χρησιμοποίησε ο Champollion για να αποκρυπτογραφήσει το κείμενο της στήλης, η οποία φυλάσσεται σήμερα στο Βρετανικό Μουσείο του Λονδίνου, αποτελεί σημαντικό οδηγό για όσους ενδιαφέρονται για τη μελέτη των αρχαίων συστημάτων γραφής.

Παρακολουθείστε το βίντεο:

Pharoah

Αίγυπτος: Ανακαλύφθηκε κρυφός θάλαμος στον τάφο του Τουταγχαμών

νεφερτίτη
Ο Αμερικανός αρχαιολόγος Νικόλας Ριβς επιβεβαίωνεται. Τουλάχιστον όσον αφορά στην ύπαρξη μυστικού θαλάμου στον τάφο του Τουταγχαμών. Οι έρευνες με ραντάρ υψηλής ανάλυσης που πραγματοποιήθηκαν στον τάφο του Τουταγχαμών στο Λούξορ, «δείχνουν» την ύπαρξη θαλάμου και η είδηση προήλθε διά στόματος του υπουργού Αρχαιοτήτων της Αιγύπτου Μαχμούντ αλ-Νταμάτι .

Ουδείς γνωρίζει -προς το παρόν- εάν πρόκειται για τον τάφο της βασίλισσας Νεφερτίτη, όπως διατείνεται ο Ριβς, αλλά ο μυστικός θάλαμος υφίσταται, από τη στιγμή που οι ειδικοί είναι «σχεδόν σίγουροι κατά 90%» για την ύπαρξη κρυφού θαλάμου.

«Τα αποτελέσματα της έρευνας με ραντάρ, πίσω από το βόρειο τοίχωμα του ταφικού θαλάμου του Τουταγχαμών είναι σαφή.

Αν έχω δίκιο και συνεχίζεται (μέσω ενός διαδρόμου) ο τάφος, αυτό θα μας οδηγήσει σε έναν άλλο ταφικό θάλαμο. Νομίζω ότι είναι αυτός της Νεφερτίτης και όλα τα στοιχεία συγκλίνουν προς αυτή την κατεύθυνση» πρόσθεσε.

Παρών στη συνέντευξη Τύπου ήταν και ο βρετανός καθηγητής αρχαιολογίας, ο οποίος είπε ότι θα ηγηθεί περαιτέρω ερευνών για να διαπιστωθεί εάν ο τάφος του Τουταγχαμών οδηγεί σε κρυφό θάλαμο, όπου -όπως ο ίδιος πιστεύει- αποτελεί την τελευταία κατοικία της βασίλισσας Νεφερτίτης.

Σύμφωνα με τον Νίκολας Ριβς τα αποτελέσματα των ερευνών θα σταλούν στην Ιαπωνία για περαιτέρω ανάλυση.

Σχόλιο: Ανακαλύφθηκε ο τάφος της Νεφερτίτη;

Καταστράφηκε η ταφική μάσκα του Τουταγχαμών κατά τη ''συντήρηση''