OF THE
TIMES

Σύμφωνα με απόσπασμα συνέντευξής του, το οποίο μετέδωσε το αμερικανικό τηλεοπτικό δίκτυο «CBS», ο Βλαντίμιρ Πούτιν εκτιμά ότι ο μόνος τρόπος για να τερματιστεί ο πόλεμος στη Συρία, είναι να υποστηριχτεί ο πρόεδρος Μπασάρ αλ-Ασαντ στον αγώνα του κατά της τρομοκρατίας.
Οι δηλώσεις του επικεφαλής του Κρεμλίνου έγιναν σε συνέντευξη που παραχώρησε στην εκπομπή «60 Minutes» του «CBS», η οποία θα μεταδοθεί ολόκληρη την Κυριακή.
Όταν ρωτήθηκε από τον δημοσιογράφο για το γεγονός ότι η αύξηση αυτής της στρατιωτικής δύναμης έχει στόχο να «σώσει» τον Άσαντ, ο πρόεδρος Πούτιν απάντησε: «Έχετε δίκιο».
«Πιστεύω βαθιά ότι όλες οι ενέργειες προς την αντίθετη κατεύθυνση -που έχουν στόχο να καταστρέψουν τη νόμιμη κυβέρνηση (στη Συρία)- θα δημιουργήσουν μια κατάσταση που έχει ήδη παρατηρηθεί σε άλλες χώρες της περιοχής ή σε άλλες περιοχές, όπως για παράδειγμα στη Λιβύη, όπου όλοι οι κρατικοί θεσμοί έχουν διαλυθεί. Παρακολουθήσαμε μια παρόμοια κατάσταση στο Ιράκ», υποστήριξε ο Πούτιν.
«Και δεν υπάρχει άλλη λύση στη συριακή κρίση, παρά η ενίσχυση των κυβερνητικών δομών και η παροχή βοήθειας προς αυτές στον αγώνα κατά της τρομοκρατίας», τόνισε, υποδηλώνοντας την καταπολέμηση της τζιχαντιστικής οργάνωσης Ισλαμικό Κράτος.
«Ρωσικά αεροπλάνα, με τη ρωσική σημαία δεν έχουν καμία θέση στα ουκρανικά αεροδρόμια. Σε ότι αφορά στην μεταφορά εμπορευμάτων μέσω αέρος και με τρένα οι πτήσεις ρωσικών αερογραμμών μέσω ουκρανικού εναέριου χώρου απαγορεύονται, γιατί μπορεί να περιέχουν στρατιωτικό υλικό ή στρατιώτες» δήλωσε ο Ουκρανός πρωθυπουργός Αρσένι Γιατσένιουκ.
Τώρα υπάρχουν σχεδόν 50 εκατομμύρια πρόσφυγες στον κόσμο, οι οποίοι διατηρούνται ζωντανοί σε στρατόπεδα, που διοικούνται από ένα συνδυασμό του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών για τους Πρόσφυγες και των ιδιωτικών φιλανθρωπικών οργανισμών, όπως ο Ερυθρός Σταυρός. Η παγκόσμια κλίμακα των προσφύγων λέγεται ότι είναι συγκλονιστική, αλλά κανείς δεν δίνει σημασία, δεν το σκέφτεται δύο φορές, όταν ένα εκατομμύριο πρόσφυγες εγκαταλείπουν τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό και πηγαίνουν στη Ρουάντα. Μόνο όταν καταλήγουν στην καρδιά του δυτικού πολιτισμού, τότε κάτι δεν πάει καλά.
Οι πρόσφυγες δεν μπορούν απλά να ζήσουν σ΄ένα άλλο μέρος του κόσμου, γιατί ο κόσμος είναι χωρισμένος σε κράτη, τα οποία βασίζονται στην ενσωμάτωση και στον αποκλεισμό. Τα κράτη αναγνωρίζουν τα άτομα είτε ως δικά τους, π.χ. πολίτες, είτε ως αλλοδαπούς. Τα σύνορα δεν είναι στοιχεία της φύσης, αλλά φτιάχνονται από τα κράτη, που ασκούν το μονοπώλιο της δύναμης πάνω στη γη και τους ανθρώπους, που βρίσκονται εντός των συνόρων τους. Πολλοί πολίτες είναι περήφανοι που ανήκουν στη χώρα "τους", αλλά αυτό δεν είναι δική τους απόφαση, το κράτος καθορίζει ποιος είναι ο πολίτης και ποιος δεν είναι. Ούτε είναι μια καλοπροαίρετη χειρονομία: το κρατός απαιτεί οι πολίτες του να είναι αφοσιωμένα άτομα, που συμβάλλουν στην ευημερία του έθνους μέσω της οικονομικής - και εάν είναι απαραίτητο στρατιωτικής - υπηρεσίας.


Σχόλιο: Ο μεγαλύτερος φόβος ήταν ότι η Ελλάδα θα "έπεφτε στην αγγαλιά" της Ρωσίας. Κι από γεωπολιτική άποψη, αυτό δεν θα εξυπηρετούσε τα συμφέροντα της Αμερικής.