Κάθε μέρα, κατά μέσο όρο, επτά παιδιά και έφηβοι πυροβολούνται και σκοτώνονται στην Αμερική.
Ετησίως ο αριθμός των ανήλικων θυμάτων είναι 2.500. Όμως πρόκειται για ένα ζήτημα που ελάχιστα συζητήθηκε στην προεκλογική περίοδο των ΗΠΑ, σε αντίθεση με πολλά άλλα φαιδρά που κυριάρχησαν στην αντιπαράθεση των δύο υποψηφιών, Ντόναλντ Τραμπ και Χίλαρι Κλίντον, για την προεδρία της υπερδύναμης. Ένας πρόεδρος των ΗΠΑ θα χρειαζόταν ένα ριζικό σχέδιο για να αντιμετωπίσει τη μάστιγα της οπλοκατοχής, ένα σχέδιο που ξεπερνάει κατά πολύ τον έλεγχο απλώς του ιστορικού των ατόμων που κατέχουν όπλο.
Για την αντιμετώπιση αυτού του ακήρυχτου εσωτερικού πολέμου απαιτείται η αντιμετώπιση ζητημάτων όπως η ανισότητα, ο κοινωνικός διαχωρισμός, η φτώχεια, η έλλειψη πόρων από την ψυχική υγεία. Όμως
αν κάποιος υποψήφιος πρόεδρος τολμήσει να αγγίξει τέτοια ζητήματα, τότε αυτόματα αυτή του η πρόθεση - και μόνο - θα τον καταστήσει ανεπιθύμητο για τα μεγάλα κεφάλαια που χρηματοδοτούν τις προεκλογικές εκστρατείες.Έτσι οι θάνατοι ανηλίκων συνεχίζονται με αμείωτη ένταση και εν απουσία οποιασδήποτε σοβαρής πολιτικής ή νομοθετικής πρωτοβουλίας για την αντιμετώπιση των αιτιών των θανάτων, τα μέσα ενημέρωσης και η πολιτική τάξη αναλώνονται σε δικαιολογίες. Εστιάζοντας στην κακή ανατροφή, οι ευθύνες μετατοπίζονται από το κοινωνικό στο ατομικό επίπεδο. Επιπλέον το πρόβλημα δεν εξετάζεται ως μέρος της αμερικανικής κουλτούρας, της κουλτούρας των όπλων, αλλά εξαντλείται στο πρόβλημα των συμμοριών.
Όπως σημειώνει σε άρθρο του στη
Monde Diplomatique ο Γκάρι Γιανγκ, δημοσιογράφος και συγγραφέας του βιβλίου «Another Day in the Death of America: A Chronicle of Ten Short Lives», που ασχολείται με το ζήτημα της οπλοκατοχής στις ΗΠΑ παρουσιάζοντας ενδεικτικά το θάνατο 10 παιδιών σε μια τυχαία ημέρα, η έμφαση στο θέμα της δράσης των συμμοριών, αποτελεί ένα είδος φιλτραρίσματος σε «άξια και ανάξια για ζωή παιδιά».
Εάν μια ένοπλη επίθεση σχετίζεται με τη δράση μιας συμμορίας, τότε θεωρείται πως το παιδί είχε ευθύνη για τον θάνατό του. Μόνο τα παιδιά που δεν συνδέονται με συμμορίες αναγνωρίζονται ως αθώα θύματα που «αξίζουν τη συμπάθειά μας».
Σχόλιο: 15 εκατ. παιδιά στην Μέση Ανατολή δεν πηγαίνουν σχολείο λόγω φτώχειας
Η φτώχια κρατά 1 εκατομμύριο προσφυγόπουλα από τη Συρία μακριά από τα θρανία
Παιδική δουλεία στο Μπαγκλαντές, απ' όπου προέρχονται τα ρούχα που φοράμε
Σημεία των Καιρών: Ένα στα εννέα παιδιά στον κόσμο ζει σε εμπόλεμη ζώνη