Παιδί της ΚοινωνίαςS


Mail

Τα Καλύτερα του Διαδικτύου: Γράμμα από τη Γάζα στο Standing Rock: Η ιστορία σας είναι η ιστορία μας

Standing Rock
Αγαπητοί Αμερικάνοι Ιθαγενείς:

Παρά το γεγονός ότι έχουμε διαφορετικό χρώμα, θρησκεία, πολιτισμό και τόπο, έχω καταλάβει, καθώς διαβάζω για τις διαδηλώσεις στο Standing Rock, ότι έχουμε πολλά περισσότερα κοινά παρά διαφορές. Όταν διαβάζω την ιστορία σας, μπορώ να δω τον εαυτό μου και τους ανθρώπους μου ν'αντικατοπτρίζονται στο δικό σας πρόσωπο. Νιώθω βαθιά στην ψυχή μου, ότι ο αγώνας σας είναι και δικός μου αγώνας και ότι δεν είμαι μόνος στη μάχη ενάντια στην αδικία.

Οι πρόγονοί μου δεν ήταν οι μόνοι που ζούσαν στην Παλαιστίνη. Εβραίοι, Χριστιανοί και Άραβες ζούσαν δίπλα-δίπλα στη χώρα μου. Αλλά οι πρόγονοί μου-συμπεριλαμβανομένων των παππούδων και των προπαππούδων μου-ήταν οι ιθαγενείς, ακριβώς όπως εσείς. Και υπέστησαν την ίδια μοίρα με τους ανθρώπους σας. Η πολιτική της κατοχής και των εκτοπίσεων που ακολουθεί η Αμερική μέσω των αναγκαστικών μετατοπίσεων, όπως το «Trail of Tears»* και η σταδιακή μεταφορά τόσων ανθρώπων σας σε μαζικές, εξαθλιωμένες περιοχές, με πονάει βαθιά, διότι αυτό που συμβαίνει είναι τόσο παρόμοιο με την εθνοκάθαρση που υπέστησαν οι πρόγονοί μου από τον ισραηλινό στρατό κατοχής κατά την διάρκεια αυτού που αποκαλούμε «al-Nakba» (η Καταστροφή). Γνωρίζουμε αυτό που γνωρίζετε: ότι η γη μας είναι ιερή.

Το 1948, οι πρόγονοί μου-μαζί με σχεδόν ένα εκατομμύριο άλλους Παλαιστίνιους-έφυγαν τρομαγμένοι ή εκδιώχθηκαν από τη γη τους, σε ορισμένες περιπτώσεις, υπό την απειλή όπλου. Περισσότεροι από 10.000 άλλοι σφαγιάστηκαν. Εκατοντάδες χωριά και πόλεις μας καταστράφηκαν ολοσχερώς με συστηματικό σχέδιο που είχε σκοπό να αφανίσει την ταυτότητά μας - ακριβώς όπως βρίσκεται υπό διαρκή επίθεση και η δική σας.

Η Παλαιστίνη σήμερα αποτελείται μόλις από το 22 τοις εκατό της αρχικής μας πατρίδας. Όπως και εσείς, μερικοί από τους ανθρώπους μου (κατ 'εκτίμηση 1,5 εκατομμύριο), υποχρεώνονται να ζουν σε εξευτελιστικά "στρατόπεδα", όπου οι συνθήκες διαβίωσης είναι "συγκρίσιμες με εκείνες του Τρίτου Κόσμου". Όπως και οι δικές σας περιοχές, που χαρακτηρίζονται από υψηλά ποσοστά ανεργίας, φτώχειας και αυτοκτονιών.

Life Preserver

Ακόμα ένα ναυάγιο με νεκρούς πρόσφυγες στο Αιγαίο

πρόσφυγες αιγαίο
Τρεις νεκροί πρόσφυγες και τέσσερις επιζώντες έχουν ανασυρθεί μέχρι στιγμής από τη θαλάσσια περιοχή ανατολικά του Αγαθονησίου, στα τουρκικά χωρικά ύδατα, ενώ αγνοούνται ακόμα εννέα άτομα.

Η νέα αυτή τραγωδία συνέβη το πρωί της Παρασκευής όταν περίπου στις 9.00, ενημερώθηκε ο Θάλαμος Επιχειρήσεων της Άγκυρας από τουρκικό αλιευτικό σκάφος ότι στην συγκεκριμένη περιοχή εντόπισε ανθρώπους στη θάλασσα.

Λίγο αργότερα οι λιμενικές αρχές της Τουρκίας εντόπισαν τους 7 πρόσφυγες στη θάλασσα, δυστυχώς τους τρεις νεκρούς, ενώ οι διασωθέντες δήλωσαν ότι μαζί τους ήταν άλλα 9 άτομα.

Οι Τούρκοι δεν ζήτησαν συνδρομή, ωστόσο οι ελληνικές αρχές ξεκίνησαν τις έρευνες στα ελληνικά χωρικά ύδατα προς εντοπισμό τυχόν αγνοουμένων.

Stock Up

ΗΠΑ: Αύξηση στα εγκλήματα μίσους κατά το 2015

μίσος
Ο αριθμός των εγκλημάτων μίσους αυξήθηκε κατά περίπου 6,7% πέρσι στις ΗΠΑ, όμως ο αριθμός των εγκληματικών ενεργειών σε βάρος μουσουλμάνων εκτοξεύτηκε καθώς αυξήθηκε κατά 67%, σύμφωνα με στοιχεία της ομοσπονδιακής αστυνομίας που δόθηκαν σήμερα στη δημοσιότητα.

Οργανώσεις προάσπισης των ατομικών και πολιτικών δικαιωμάτων είχαν εκφράσει ανησυχίες για τις αντιδράσεις σε βάρος των μουσουλμάνων, πριν ακόμη σημειωθούν οι τρομοκρατικές επιθέσεις στο Παρίσι και το Σαν Μπερναρντίνο, στα τέλη του 2015. Η περίοδος στην οποία αναφέρεται η έκθεση του FBI καλύπτει το ημερολογιακό έτος 2015, όμως δημοσιοποιείται σε μια εποχή που καταγράφονται εντάσεις, λίγες μόλις ημέρες μετά τις προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ.

Από την περασμένη Τρίτηέχουν αναφερθεί ρατσιστικά επεισόδια που έχουν προκαλέσει κατακραυγή στις ΗΠΑ. Σε μια περίπτωση, οι μαθητές ενός σχολείου φώναζαν το σύνθημα «λευκή δύναμη» ενώ σε μια άλλη, στο Σικάγο, μια ομάδα Αφροαμερικανών έδειρε έναν λευκό άνδρα ενώ οι παριστάμενοι φώναζαν "Ψήφισες τον Τραμπ!". Το 2008, μετά την εκλογή του Μπαράκ Ομπάμα στην προεδρία, είχαν αναφερθεί επίσης ορισμένες περιπτώσεις εγκλημάτων μίσους που σχετίζονταν με τις εκλογές.

X

Ένα στα τρία παιδιά στις αναπτυσσόμενες χώρες δεν πάει σχολείο διότι πρέπει να εργαστεί

παιδιά εργασία σχολείο
Σχεδόν το ένα τρίτο των παιδιών στις αναπτυσσόμενες χώρες αναγκάζονται να μην πηγαίνουν σχολείο διότι πρέπει να εργάζονται, ενώ ίσο ποσοστό παιδιών σημειώνει πως δεν είναι ασφαλές να πηγαίνει σχολείο, σύμφωνα με μια έρευνα που δόθηκε στη δημοσιότητα σήμερα.

Το υψηλότερο ποσοστό απουσιών μεταξύ των 41 χωρών που συμπεριλήφθηκαν στην έρευνα καταγράφηκε στο Αφγανιστάν, όπου εννέα στα δέκα παιδιά ανέφεραν ότι πρέπει να δουλεύουν και δεν μπορούν να πηγαίνουν σχολείο, σύμφωνα με την οργάνωση ChildFund Alliance, ένα διεθνές δίκτυο οργανώσεων που προασπίζεται τα δικαιώματα των παιδιών.

Σε παγκόσμιο επίπεδο, κάπου 59 εκατομμύρια παιδιά δεν πηγαίνουν στο πρωτοβάθμιο σχολείο, όπως θα έπρεπε, σύμφωνα με το Ταμείο των Ηνωμένων Εθνών για την Παιδική Ηλικία (UNICEF).

Η έκθεση δόθηκε στη δημοσιότητα ενόψει της 20ής Νοεμβρίου, της Παγκόσμιας Ημέρας του Παιδιού, που έχει στόχο την προώθηση της Διεθνούς Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Παιδιού του ΟΗΕ, η οποία υιοθετήθηκε το 1989.

Η έρευνα της ChildFund Alliance βασίστηκε σε ένα δείγμα 6.200 παιδιών ηλικίας 10 ως 12 ετών.

Σχόλιο: 15 εκατ. παιδιά στην Μέση Ανατολή δεν πηγαίνουν σχολείο λόγω φτώχειας

Η φτώχια κρατά 1 εκατομμύριο προσφυγόπουλα από τη Συρία μακριά από τα θρανία

Παιδική δουλεία στο Μπαγκλαντές, απ' όπου προέρχονται τα ρούχα που φοράμε

Σημεία των Καιρών: Ένα στα εννέα παιδιά στον κόσμο ζει σε εμπόλεμη ζώνη


Roses

Το 53% των λευκών γυναικών της Αμερικής ψήφισε Τραμπ

τραμπ γυναίκες ψήφοι
Καθώς η Αμερική επιχειρεί να αναλύσει τα αποτελέσματα των εκλογών της περασμένης Τρίτης, μια τάση ξεχωρίζει: δεκάδες χιλιάδες γυναίκες, το 53% των λευκών γυναικών ψηφοφόρων, σύμφωνα με τα exit polls, επέλεξαν τον Ντόναλντ Τραμπ και διαδραμάτισαν καίριο ρόλο στη νίκη του. Για παράδειγμα, η Ντέμπι Μπίρο, η οποία έγινε Ρεπουμπλικανή για να ψηφίσει τον Τραμπ. Ισόβια ψηφοφόρος των Δημοκρατικών, η 57χρονη Μπίρο είναι μια θεοσεβούμενη χωρισμένη μητέρα, που κάνει γιόγκα και δεν τρώει κρέας. Εργάζεται σε γραφείο στο εργοστάσιο Crayola, που παράγει κηρομπογιές, και μπορεί να εντοπίσει το σημείο καμπής, τη στιγμή που πείστηκε ότι ο Τραμπ είναι ένας «ισχυρός ηγέτης ο οποίος θα φέρει εις πέρας το πρόγραμμά του». Ηταν τον Ιανουάριο, όταν ο Τραμπ απέφυγε να συμμετάσχει σε ντιμπέιτ στην Αϊόβα για να οργανώσει φιλανθρωπική εκδήλωση προς τιμήν των βετεράνων, η οποία στη συνέχεια πυροδότησε ερωτηματικά για το ακριβές ποσό που διέθεσε. O πατέρας της Μπίρο υπηρέτησε στον πόλεμο της Κορέας και η ίδια θαύμαζε ανέκαθεν τις επιχειρηματικές ικανότητες του Τραμπ. «Σκέφτηκα πως είναι ωραίο που φροντίζει τους βετεράνους», είπε.

Από τις συνεντεύξεις στην περιοχή όπου ζει στην Πενσιλβάνια, μία από τις πολιτείες που καθόρισαν τη νίκη του Τραμπ, προκύπτει πως οι γυναίκες ψήφισαν υπέρ του Τραμπ και όχι εναντίον της Χίλαρι Κλίντον. Η χώρα βρίσκεται σε λάθος τροχιά και μόνον ο Τραμπ μπορεί να τη διορθώσει, ισχυρίστηκαν. Είναι γυναίκες που θέλουν οι κόρες τους να μεγαλώσουν και να διοικήσουν επιχειρήσεις, ενώ διαχειρίζονται και οι ίδιες αντίστοιχες επιχειρήσεις. Πολλές είπαν ότι επιθυμούν να γίνει πρόεδρος μια γυναίκα. Προβλήθηκαν από τα σχόλια του Τραμπ για τις γυναίκες, όπως καταγράφηκαν στην επίμαχη ηχογράφηση; Απολύτως. Πίστεψαν τις γυναίκες που τον κατηγόρησαν ότι τις θώπευσε; Οχι, απαραίτητα. Ηταν κάτι από όλα αυτά τόσο σημαντικό ώστε να τις σταματήσει να τον ψηφίσουν; Οχι.

Σχόλιο: Η εκλογή του Τραμπ αποτελεί Εγερτήριο Σάλπισμα, όχι όμως για τους λόγους που πιστεύετε
Το ζωτικής σημασίας μήνυμα από το αποτέλεσμα των εκλογών είναι ότι αποτελεί εγερτήριο σάλπισμα, ένα σάλπισμα που ο καθένας από μας καλείται να ακούσει: «Αυτοί που σας κυβερνούν είναι μια κλίκα ως επί το πλείστον μη εκλεγμένων διεφθαρμένων καπιταλιστών πολεμόχαρων που σας έχουν επανειλημμένα εξαπατήσει και διαιρέσει αλλάζοντας τις πολιτικές τους πεποιθήσεις τόσο συχνά όσο συχνά αλλάζετε εσείς τα εσώρουχα σας». Στην ιδιωτική τους ζωή τέτοιοι άνθρωποι έχουν τέτοια αντίληψη για τον αμερικανικό λαό (και τους πανταχού απλούς ανθρώπους) που κάνουν τον Τραμπ να μοιάζει με τον Πάπα Φραγκίσκο. Κι ενώ δίνεται απέραντη προσοχή στις εγκεκριμένες και παρακινημένες «ανησυχίες» για ρατσισμό, σεξισμό και transgenderism, αυτοί οι διαχειριστές της αμερικανικής αυτοκρατορίας σκοτώνουν εκατοντάδες χιλιάδες μουσουλμάνους στη Μέση Ανατολή και στηρίζουν καθεστώτα που δολοφονούν ομοφυλόφιλους, γυναίκες και πολιτικούς αντιφρονούντες.



X

Άπρακτη η ΕΕ παρά τους χιλιάδες θανάτους μεταναστών και προσφύγων

πρόσφυγες μεσόγειος
Μη κυβερνητικές οργανώσεις, οι οποίες προσφέρουν βοήθεια στους μετανάστες στη Μεσόγειο κατηγόρησαν χθες Παρασκευή την Ευρωπαϊκή Ενωση ότι κλείνει τα μάτια μπροστά στους χιλιάδες θανάτους φέτος στη θάλασσα ανθρώπων που προσπαθούν να φθάσουν στις ακτές των νότιων κρατών μελών της.

Νέα ναυάγια αυτή την εβδομάδα στα ύδατα μεταξύ της Λιβύης και της Ιταλίας έκαναν ακόμη πιο βαρύ τον απολογισμό των θυμάτων στη θάλασσα φέτος. Ανέρχεται πλέον σε 4.220 νεκρούς από την αρχή της χρονιάς. Ο αριθμός αυτός είναι ήδη υψηλότερος από το σύνολο των θυμάτων του 2014, του 2015 ή οποιασδήποτε άλλης χρονιάς για την οποία υπάρχουν δεδομένα, σύμφωνα με τον Διεθνή Οργανισμό Μετανάστευσης (ΔΟΜ). Τουλάχιστον 725 περισσότεροι μετανάστες έχουν χάσει τη ζωή τους μέχρι στιγμής φέτος από ό,τι την αντίστοιχη περίοδο του 2015, υπογράμμισε ο ΔΟΜ. «Απέναντι σε αυτό το νέο, σκανδαλώδες ρεκόρ, η Ευρωπαϊκή Ενωση δεν μπορεί να συνεχίσει να παριστάνει ότι δεν συμβαίνει τίποτα και να γίνεται συναυτουργός αυτής της επιδεινούμενης τραγωδίας», τόνισε ο Τομάζο Φάμπρι, ο επικεφαλής της αποστολής στην Ιταλία της ΜΚΟ Γιατροί Χωρίς Σύνορα (Medecins sans Frontieres, SF).

«Πρέπει επειγόντως να βρεθούν ασφαλείς και νόμιμοι τρόποι (έλευσης) των απελπισμένων ανθρώπων που αναζητούν ασφάλεια στην Ευρώπη, χωρίς να διακινδυνεύουν να χάσουν τη ζωή τους», πρόσθεσε ο Φάμπρι. Ενα πλοίο το οποίο μισθώνει η οργάνωση, το Bourbon Argos, διέσωσε χθες Παρασκευή 867 μετανάστες, ανάμεσά τους 119 γυναίκες και 8 μωρά, εκ των οποίων τα τέσσερα είναι βρέφη ηλικίας μόλις μερικών μηνών.

Σχόλιο: Έρχονται οι Πρόσφυγες!

Eυρωπαίοι έμποροι όπλων: Δημιουργούν πολέμους που δημιουργούν πρόσφυγες και μετά επωφελούνται από την στρατιωτικοποίηση των συνόρων


People

Τα Καλύτερα του Διαδικτύου: 5th of November: Γιατί θα συμμετάσχω στo Million Mask March σήμερα

Στις 5 Νοεμβρίου οι Anonymous θα κατέβουν στους δρόμους για μία ακόμη φορά και εγώ θα σταθώ πλάι τους. Δεν είμαι εγκληματίας. Είμαι μια μητέρα. Μια εργαζόμενη στην κοινότητα.
Anonymous
Θα διαδηλώσω γιατί ξέρω πως η ανθρωπότητα μπορεί να είναι πολύ καλύτερη απ' ό,τι είναι σήμερα. Θα διαδηλώσω για να έχουν οι άνθρωποι μια καλύτερη ποιότητα ζωής και πέρα από τη «ζωή» που έχουν στη δουλειά τους. Για να σώσω τα παιδιά μου από τα υπέρογκα χρέη που απαιτούνται για να μπορέσουν να σπουδάσουν. Για τους δεκάδες χιλιάδες ασθενείς και ανάπηρους που έχουν πεθάνει στο όνομα της λιτότητας. Για όλους εκείνους που σήμερα ζουν υπό συνθήκες ακραίας φτώχειας και είναι άστεγοι. Για όλους εκείνους που καταστρέψαμε και εκτοπίσαμε εξαιτίας ανούσιων αλλά κερδοφόρων πολέμων. Για τον υπέροχο πλανήτη μας που βιάζεται για τους πόρους του και αποστραγγίζεται μπροστά στα μάτια μας. Για το Δημόσιο Σύστημα Υγείας. Για τη Δικαιοσύνη. Για την πληροφόρηση και την ελευθερία. Για όλους και πρωτίστως για μένα: γιατί αυτή είναι η μία και μοναδική ζωή που έχω και τα πάντα σε αυτή είναι τόσο λάθος αυτή τη στιγμή. Βαθιά μέσα μου, ξέρω πως μπορούμε να κάνουμε τα πάντα καλύτερα.

Είμαστε πολλά περισσότερα από ένα κοπάδι που απλά γυρίζει τα γρανάζια του καπιταλιστικού συστήματος. Είμαστε όμορφα, δημιουργικά πλάσματα, ικανά για μεγάλα πράγματα. Ο μέσος άνθρωπος δεν θέλει πόλεμο και καταστροφή. Οι άνθρωποι θέλουν μια απλή ζωή, γεμάτη αγάπη και πάθος. Την οικογένειά τους. Θέλουν να ζήσουν και να γευτούν την κάθε στιγμή!

Θα διαδηλώσω με την ελπίδα πως κάτι θα αλλάξει. Θα υψώσω το δάχτυλο σε εκείνους που αρπάζουν από τους εργαζόμενους και πλήττουν την ενότητά τους προς εξυπηρέτηση ίδιων συμφερόντων. Στην Million Mask March, χιλιάδες θα δείξουν την απέχθειά τους προς τους τύραννους αυτού του κόσμου. Ένα συνολικό «άντε γαμηθείτε» στο 1% και σε όσους έχουν τα πάντα επειδή τα έχουν πάρει από τους λαούς, εκμεταλλευόμενοι το αίμα και των ιδρώτα τους, σε αυτούς που κάνουν τα πάντα για να αποφύγουν τις ευθύνες τους προς την κοινωνία και την καταβολή των φόρων που τους αναλογούν.

Σχόλιο: Συνωμοσία της Πυρίτιδας: Remember, remember, the 5th of November


Pistol

Επτά παιδιά σκοτώνονται από όπλα κάθε μέρα στις ΗΠΑ

παιδιά όπλα
Κάθε μέρα, κατά μέσο όρο, επτά παιδιά και έφηβοι πυροβολούνται και σκοτώνονται στην Αμερική. Ετησίως ο αριθμός των ανήλικων θυμάτων είναι 2.500. Όμως πρόκειται για ένα ζήτημα που ελάχιστα συζητήθηκε στην προεκλογική περίοδο των ΗΠΑ, σε αντίθεση με πολλά άλλα φαιδρά που κυριάρχησαν στην αντιπαράθεση των δύο υποψηφιών, Ντόναλντ Τραμπ και Χίλαρι Κλίντον, για την προεδρία της υπερδύναμης. Ένας πρόεδρος των ΗΠΑ θα χρειαζόταν ένα ριζικό σχέδιο για να αντιμετωπίσει τη μάστιγα της οπλοκατοχής, ένα σχέδιο που ξεπερνάει κατά πολύ τον έλεγχο απλώς του ιστορικού των ατόμων που κατέχουν όπλο.

Για την αντιμετώπιση αυτού του ακήρυχτου εσωτερικού πολέμου απαιτείται η αντιμετώπιση ζητημάτων όπως η ανισότητα, ο κοινωνικός διαχωρισμός, η φτώχεια, η έλλειψη πόρων από την ψυχική υγεία. Όμως αν κάποιος υποψήφιος πρόεδρος τολμήσει να αγγίξει τέτοια ζητήματα, τότε αυτόματα αυτή του η πρόθεση - και μόνο - θα τον καταστήσει ανεπιθύμητο για τα μεγάλα κεφάλαια που χρηματοδοτούν τις προεκλογικές εκστρατείες.

Έτσι οι θάνατοι ανηλίκων συνεχίζονται με αμείωτη ένταση και εν απουσία οποιασδήποτε σοβαρής πολιτικής ή νομοθετικής πρωτοβουλίας για την αντιμετώπιση των αιτιών των θανάτων, τα μέσα ενημέρωσης και η πολιτική τάξη αναλώνονται σε δικαιολογίες. Εστιάζοντας στην κακή ανατροφή, οι ευθύνες μετατοπίζονται από το κοινωνικό στο ατομικό επίπεδο. Επιπλέον το πρόβλημα δεν εξετάζεται ως μέρος της αμερικανικής κουλτούρας, της κουλτούρας των όπλων, αλλά εξαντλείται στο πρόβλημα των συμμοριών.

Όπως σημειώνει σε άρθρο του στη Monde Diplomatique ο Γκάρι Γιανγκ, δημοσιογράφος και συγγραφέας του βιβλίου «Another Day in the Death of America: A Chronicle of Ten Short Lives», που ασχολείται με το ζήτημα της οπλοκατοχής στις ΗΠΑ παρουσιάζοντας ενδεικτικά το θάνατο 10 παιδιών σε μια τυχαία ημέρα, η έμφαση στο θέμα της δράσης των συμμοριών, αποτελεί ένα είδος φιλτραρίσματος σε «άξια και ανάξια για ζωή παιδιά». Εάν μια ένοπλη επίθεση σχετίζεται με τη δράση μιας συμμορίας, τότε θεωρείται πως το παιδί είχε ευθύνη για τον θάνατό του. Μόνο τα παιδιά που δεν συνδέονται με συμμορίες αναγνωρίζονται ως αθώα θύματα που «αξίζουν τη συμπάθειά μας».

Cardboard Box

Μετά το Καλαί, αυτοσχέδιος καταυλισμός στο Παρίσι

ζούγκλα καλαί
Τα τελευταία παραπήγματα που εξακολουθούσαν να βρίσκονται στη «ζούγκλα» του Καλαί κατεδαφίστηκαν χθες Δευτέρα, σηματοδοτώντας τη διάλυση της μεγαλύτερης παραγκούπολης στη Γαλλία, η οποία βρισκόταν απέναντι από τις αγγλικές ακτές, όμως πλέον ένας καταυλισμός στο Παρίσι έχει προκαλέσει την κινητοποίηση των γαλλικών αρχών.

Σε συνέντευξή του που δημοσιεύθηκε σήμερα στην περιφερειακή εφημερίδα La Voix du Nord ο Γάλλος πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ διαβεβαίωσε ότι «δεν πρόκειται να επανεγκατασταθούν» πρόσφυγες στη «ζούγκλα» του Καλαί.

Χαιρετίζοντας μια επιχείρηση «αποτελεσματική και δυναμική», ο Ολάντ εξέφρασε την ικανοποίησή του για το γεγονός ότι «από τον Οκτώβριο του 2015, 13.000 πρόσφυγες οδηγήθηκαν από το Καλαί σε κέντρα υποδοχής».

Μετά την επέμβαση εκσκαφέων στο Καλαί δεν έχουν μείνει παρά ερείπια, μερικές δεκάδες τροχόσπιτα τα οποία επίσης θα καταστραφούν, καθώς και μια μικρή εκκλησία και δύο μικρά τεμένη τα οποία είχαν χτίσει οι πρόσφυγες.

Η καταστροφή της «ζούγκλας» διήρκεσε οκτώ ημέρες.

Από τις 24 Οκτωβρίου περίπου 5.000 ενήλικες απομακρύνθηκαν και μεταφέρθηκαν σε κέντρα υποδοχής σε όλη τη Γαλλία, σύμφωνα με πληροφορίες του ΑΠΕ-ΜΠΕ.

Σχόλιο: Ξεκίνησε η γαλλική επιχείρηση εκκένωσης της Ζούγκλας του Καλαί


Arrow Down

Το βρετανικό πολιτικό καθεστώς συνειδητά οδηγεί τους φτωχούς στην απόγνωση

Δύο χρόνια μετά το υπέροχο «Jimmy's Hall» (2014), ο Κεν Λόουτς επιστρέφει εντυπωσιακά - Χρυσός Φοίνικας στο 69ο Φεστιβάλ των Καννών - μ' ένα πολιτικό σινεμά υψηλών δυνατοτήτων, με έντονη κριτική ματιά, αλλά και με κοινωνικές ευαισθησίες, βασιζόμενος στο εξαιρετικό σενάριο του μόνιμου πλέον συνεργάτη του, Πολ Λάβερτι - η Συνέντευξη που είχε παραχωρήσει στο Tvxs.gr πριν από δύο χρόνια. Με αφορμή την κυκλοφορία της νέας τους συνεργασίας, «Εγώ, ο Ντάνιελ Μπλέικ / I, Daniel Blake» (2016), στις ελληνικές Κινηματογραφικές Αίθουσες, την Πέμπτη 3 Νοεμβρίου, αναδημοσιεύουμε μία Συνέντευξη του κορυφαίου Βρετανού σκηνοθέτη, έτσι όπως παραχωρήθηκε από την εταιρεία διανομής Feelgood Entertainment.
Daniel Blake
Είχαν κυκλοφορήσει φήμες ότι το Jimmy's Hall θα ήταν η τελευταία σας ταινία. Ίσχυε ποτέ κάτι τέτοιο και αν ναι τι σας οδήγησε να κάνετε το Eγώ, ο Ντάνιελ Μπλέικ;

Ήταν κάτι απερίσκεπτο που είπα. Υπάρχουν πολλές ιστορίες που πρέπει να ειπωθούν. Τόσοι χαρακτήρες...

Ποια είναι η ρίζα της ιστορίας;

Η πανανθρώπινη ιστορία αυτών που παλεύουν να επιβιώσουν είναι η αφετηρία. Αλλά μετά οι χαρακτήρες και η κατάσταση πρέπει να ριζώσει στα βιώματα. Αν κοιτάξουμε προσεχτικά, θα δούμε τη συνειδητή σκληρότητα του κράτους απέναντι σε αυτούς που είναι απεγνωσμένοι για βοήθεια, καθώς και τη χρήση της γραφειοκρατίας, την εσκεμμένη αναποτελεσματικότητα ως πολιτικό όπλο. «Αυτό συμβαίνει όταν δεν δουλεύεις, αν δεν βρεις δουλειά θα υποφέρεις». Ο θυμός ήταν το κίνητρο πίσω από την ταινία.

Πώς αρχίσατε την έρευνα;

Πάντα ήθελα να κάνω κάτι στην πόλη που γεννήθηκα, στο Nuneaton κι έτσι πήγαμε με τον Paul και βρήκαμε ανθρώπους εκεί. Έχω μια μικρή σχέση με ένα φιλανθρωπικό κίνημα εκεί και γνωρίσαμε πολλούς διαφορετικούς ανθρώπους που ήταν ανίκανοι να βρουν δουλειά για πολλούς λόγους, οι λίγες θέσεις εργασίας είναι ο πιο προφανής. Κάποιοι δούλευαν για ασταθή μεροκάματα και δεν είχαν πού να μείνουν. Ένας πολύ καλός νέος μας πήγε στο δωμάτιο του σε ένα σπίτι που μοιραζόταν και το δωμάτιο ήταν σαν από βιβλίο του Ντίκενς. Ένα στρώμα στο πάτωμα, ένα ψυγείο και τίποτα άλλο. Ο Paul ρώτησε αν ήταν αγένεια να δούμε τι έχει στο ψυγείο, και είπε όχι. Ανοίξαμε την πόρτα, δεν υπήρχε τίποτα, ούτε γάλα, ούτε μπισκότο, ούτε τίποτα. Τον ρωτήσαμε πότε ήταν η τελευταία φορά που δεν είχε φάει τίποτα και μας είπε ότι την προηγούμενη εβδομάδα δεν είχε φάει για τέσσερις μέρες. Ήταν απεγνωσμένος. Είχε έναν φίλο που τον έστειλαν να δουλέψει στις πέντε το πρωί. Μετά του είπαν ότι πρέπει να είναι σε μια αποθήκη στις έξι. Δεν είχε μεταφορικό μέσο αλλά τα κατάφερε. Στις έξι και τέταρτο του είπαν ότι δεν υπάρχει δουλειά κα φυσικά δεν πληρώθηκε. Τον έστειλαν πίσω. Αυτή η συνεχής ταπείνωση και η ανασφάλεια είναι κάτι που αναφέραμε στην ταινία.

Σχόλιο: Εγώ, ο Ντάνιελ Μπλέικ: Ταινία για την πολιτική επιδομάτων της Βρετανίας και τη συστημική φτώχεια