Οι ΗΠΑ έχουν βιώσει ειρήνη μόνο για 21 χρόνια από την γέννησή τους.

Το 2011, ο μπλόγκερ Danios έγραψε:

Παρακάτω έχω αναπαράγει ανά έτος το χρονοδιάγραμμα των πολέμων της Αμερικής, το οποίο αποκαλύπτει κάτι ιδιαίτερα ενδιαφέρον: από την ίδρυση των Ηνωμένων Πολιτειών το έτος 1776, έχουν υπάρξει σε πόλεμο τα 214 από τα 235 ημερολογιακά χρόνια της ύπαρξής τους. Με άλλα λόγια, υπήρξαν μόνο 21 ημερολογιακά έτη όπου οι ΗΠΑ δεν διεξήγαγαν κάποιο πόλεμο.

Για να καταλάβουμε καλύτερα:

* Διαλέξτε οποιοδήποτε έτος από το 1776 και υπάρχει 91% πιθανότητα ότι η Αμερική ήταν μπλεγμένη σε κάποιο πόλεμο.

* Κανένας πρόεδρος των ΗΠΑ δεν μπορεί να χαρακτηριστεί πραγματικά "ειρηνικός πρόεδρος". Αντίθετα, όλοι οι πρόεδροι των ΗΠΑ μπορούν τεχνικά να θεωρηθούν "πολεμικοί πρόεδροι".

* Οι ΗΠΑ δεν έχουν περάσει ποτέ μια ολόκληρη δεκαετία δίχως πόλεμο.

* Η μόνη φορά που οι ΗΠΑ πέρασαν πέντε χρόνια δίχως πόλεμο (1935-1940) ήταν κατά την περίοδο απομονωτισμού της Μεγάλης Κρίσης.

Για να δείτε αναλυτικά το χρονοδιάγραμμα των πολέμων της Αμερικής, δείτε εδώ.

Στους περισσότερους από αυτούς τους πολέμους, οι ΗΠΑ βρίσκονταν στην επίθεση. Ο Damios παραδέχεται πως μερικοί από αυτούς ήταν αμυντικοί πόλεμοι. Παρόλα αυτά δεν συμπεριλαμβάνει τις συγκαλυμμένες επιχειρήσεις της CIA και άλλες πράξεις που μπορεί να χαρακτηριστούν πολεμικές.

Ας δούμε τι έχει γίνει από το 2011 και μετά:

2012- Πόλεμος κατά της Τρομοκρατίας στο Αφγανιστάν, Ιράκ, Σομαλία, Συρία και Υεμένη
2013- Πόλεμος κατά της Τρομοκρατίας στο Αφγανιστάν, Ιράκ, Σομαλία, Συρία και Υεμένη
2014- Πόλεμος κατά της Τρομοκρατίας στο Αφγανιστάν, Ιράκ, Σομαλία, Συρία και Υεμένη, Εμφύλιος Πόλεμος στην Ουκρανία
2015- Πόλεμος κατά της Τρομοκρατίας στο Αφγανιστάν, Σομαλία, Συρία και Υεμένη, Εμφύλιος Πόλεμος στην Ουκρανία

Άρα μπορούμε να προσθέσουμε και άλλα 4 χρόνια πολέμων. Αυτό σημαίνει ότι για 222 από τα 239 χρόνια -ή το 93% του χρόνου- η Αμερική βρίσκεται σε πόλεμο. (Μπορεί κάποιος να αμφισβητήσει τα ακριβή νούμερα, αλλά το υψηλό ποσοστό του χρόνου που η Αμερική βρίσκεται σε πόλεμο είναι ξεκάθαρο και αδιαμφισβήτητο).

Πράγματι, οι περισσότερες στρατιωτικές επιχειρήσεις μετά το Β' ΠΠ έχουν ξεκινήσει από τις ΗΠΑ, και ο Αμερικανικός στρατιωτικός προϋπολογισμός είναι μεγαλύτερος από το σύνολο όλου του υπόλοιπου κόσμου συνδυαστικά.

Δεν είναι λοιπόν περίεργο που οι μετρήσεις την παγκόσμιας κοινής γνώμης δείχνουν την Αμερική ως την υπ' αριθμόν ένα απειλή για την παγκόσμια ειρήνη.

To φαινόμενο της πολιτικής πανούκλας εξαπλώνεται ταχύτατα χωρίς να γνωρίζει εθνικά σύνορα και ιδιαίτερες αντιστάσεις. Παρουσιάζεται σε περιόδους κρίσης. Κρίσης οικονομικής-κοινωνικής-πολιτικής-πολιτισμικής. Δεν είναι σημερινό μόνον φαινόμενο. Το βρήκαμε παραμονές της Γαλλικής Επανάστασης, το συναντήσαμε και στο μεσοπόλεμο, η παγκόσμια πολιτική ιστορία βρίθει τέτοιων εμφανίσεων.

Ο νεοπαγής αυτός όρος στην πολιτική επιστήμη εξετάζει τον ρόλο του ατόμου, άμεσα ή έμμεσα εμπλεκόμενο, ως υποκειμένου στα ζητήματα της πολιτικής συμπεριφοράς-της άσκησης της πολιτικής και όχι μόνον εξουσίας. Είναι αποδεκτό, ότι κάθε πράξη-κάθε ενέργεια μας έχει ως αίτιο εμφάνισης της, την οικονομία. Είναι, όμως, εμποτισμένη από πολιτική δυνητικότητα, δηλαδή μπορεί να επιφέρει άμεσα ή έμμεσα πολιτικά αποτελέσματα. Μας ενδιαφέρει, λοιπόν, να εξετάσουμε όχι μόνον τη συμπεριφορά των διαφόρων κοινωνικών ομάδων, αλλά και των ατόμων σε αυτές τις περιόδους της κρίσης. Μόνον έτσι διαμορφώνεται πληρέστερα η εικόνα της κοινωνίας, που βιώνει την οποιαδήποτε κρίση.

Να δανειστούμε την σκέψη του Αριστοτέλη περί ευδαιμονίας, που πρέπει είναι και ο στόχος του ανθρώπου. Ανέφερε, λοιπόν ότι την ευδαιμονία την εξασφαλίζουν οι άνθρωποι μόνο με την κατάκτηση της αρετής- και αυτή με την σειρά της πραγματώνεται μέσα από την καθημερινή συμπεριφορά και δράση τους. Η μελέτη των αρετών από τον Αριστοτέλη έγινε, γιατί θεωρούσε πως μέσω αυτών, οι άνθρωποι θα γίνουν και καλύτεροι ως άτομα, αλλά και επειδή η απόκτηση τους, θα τους έκανε να λειτουργούν σωστά μέσα στην πόλιν. Ο στόχος της πόλεως είναι η ευδαιμονία (-στοχάζεται- του κυριωτάτου πάντων των αγαθών). Επομένως, το υπέρτατο αγαθό για το άτομο ταυτίζεται με το υπέρτατο αγαθό για την πόλιν. Το άτομο επιτυγχάνει με τις πράξεις του την ευδαιμονία, με τις πράξεις του ως πολίτης θα επιτευχθεί και το υπέρτατο αγαθό για την πόλιν. Η τελευταία είναι ένα "όλον" που απαρτίζεται από πολίτες. Η συμπεριφορά τους έχει πολιτικό περιεχόμενο και από τις πράξεις τους θα εξαρτηθεί αν η πόλις θα οδηγηθεί στο επιδιωκόμενο "τέλος", στην ευδαιμονία. Η συλλογική ευδαιμονία θα επιφέρει αναπόδραστα και την ατομική. Αφού το "μέρος" (άτομο) βρίσκεται σε άμεση εξάρτηση από το "όλον" (πόλις).

Τ​​ην περασμένη εβδομάδα συνέβησαν κάποια γεγονότα τα οποία μοιάζει να μην ανησυχούν κανένα. Μια ομάδα προσφύγων-μεταναστών έχει αποκλείσει την Εθνική οδό Θεσσαλονίκης-Ευζώνων, στο ύψος του Πολυκάστρου και ζητούν ταυτότητες από τους οδηγούς να περάσουν. Κάποιος φορτηγατζής που μεταφέρει φρούτα στη Σουηδία, δεν περνά· ο επόμενος βρίζει τους «μαύρους» που δεν τον αφήνουν να δουλέψει στη χώρα του. Επειτα από λίγο εμφανίζεται κι ένα φορτηγάκι απροσδιόριστων «Αλληλέγγυων» για να ταΐσει τους νέους αγωνιστές του δρόμου (Alpha 5.4.2016).

Την ίδια μέρα μια ομάδα, άγνωστων επίσης, που αυτοπροσδιορίζονται «Αλληλέγγυοι», μοιράζει χαρτιά στους πρόσφυγες και μετανάστες που έχουν κατασκηνώσει στο λιμάνι του Πειραιά και τους καλεί να αρνηθούν, αν θέλουν, τη μεταφορά τους σε καταυλισμό προσφύγων και να «παλέψουν μαζί για ν' ανοίξουν τα σύνορα, να αρθεί η ρατσιστική συμφωνία Ε.Ε.-Τουρκίας σε συνεργασία με τον ελληνικό νόμο και να σταματήσουν οι πόλεμοι και οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις...».

Την επόμενη, μια ομάδα σαράντα προσφύγων και μεταναστών παίρνει τον Ηλεκτρικό από τον Πειραιά, κατεβαίνει στην Πλατεία Συντάγματος για να κατασκηνώσει και να ανασυστήσουν το σκηνικό των Αγανακτισμένων του 2011. Μαζί τους και κάποιοι απροσδιόριστοι «Αλληλέγγυοι». Στη Χίο πάλι, υπήρξαν συγκρούσεις μεταξύ «Αλληλέγγυων» και κατοίκων, που βαφτίστηκαν συλλήβδην «ακροδεξιοί» χωρίς βέβαια να αποκλείουμε και την ύπαρξη τέτοιων.

«Το «Open Society Foundation» δεν έχει να κάνει σε τίποτα με το όνειρο του Καρλ Πόππεργια μια μελλοντική ''ανοιχτή κοινωνία'', δομημένη πάνω στις αρχές μιας αυθεντικής δημοκρατίας και της ελευθερίας, τονίζει ο αμερικανός πολιτικός αναλυτής Phil Butler,σε άρθρο του στο «New Eastern Outlook». Και προσθέτει ότι ο δισεκατομμυριούχος Τζωρτζ Σόρος έχει εμπλακεί σε ένα τεραστίων διαστάσεων σχέδιο κοινωνικού μετασχηματισμού της Ευρώπης.

Κατά τις τελευταίες δεκαετίες ο, γεννημένος στη Βουδαπέστη, Αμερικανός μεγιστάνας ασχολήθηκε με τη δημιουργία ενός αχανούς δικτύου ΜΚΟ και μη κερδοσκοπικών εταιρειών στο μετασοβιετικό χώρο και στην Ευρώπη.

«Tα WikiLeaks μας είπαν ότι τα «Panama Papers» δόθηκαν από την κυβέρνηση των ΗΠΑ, διάφορες ΜΚΟ του Σόρος και μια σειρά από δυτικούς δημοσιογράφους. Σήμερα υπάρχουν αδιάψευστες αποδείξεις. Ένα τεράστιο δίκτυο έχει στηθεί τις τελευταίες δεκαετίες όχι μόνον για να ελέγχει τις ειδήσεις, αλλά να επηρεάζει ακόμη και το νομικό πλαίσιο βάσει των οποίων λειτουργούν οι κοινωνίες. Οι αποκαλύψεις των «Panama Papers» είναι απλώς η τελευταία φάση μιας εκστρατείας παραπληροφόρησης που βρίσκεται σε εξέλιξη εδώ και δεκαετίες. Σήμερα ο κόσμος έχει γυρίσει ανάποδα από μια μεγάλη ομάδα δημοσιογράφων και μιας συντεχνίας λακέδων που έχουν θέσει ως στόχο την ανατροπή της αλήθειας».

Αξίζει να σημειωθεί ότι σχολιάζοντας τη διαβόητη διαρροή ο αναλυτής εφιστά την προσοχή στην πολύ «επιλεκτική» προσέγγιση προς την παρουσίαση που κάνουν στα «Panama Papers» τα δυτικά ΜΜΕ.

Το ουκρανικό κοινοβούλιο ενέκρινε τον διορισμό του φιλοδυτικού Βολοντίμιρ Γκρόισμαν στη θέση του πρωθυπουργού για τον τερματισμό της πολιτικής κρίσης και για την απεμπλοκή της δυτικής βοήθειας στη χώρα που πλήττεται από την ένοπλη σύγκρουση με τους φιλορώσους αυτονομιστές της ανατολικής Ουκρανίας και το αδιέξοδο στο οποίο βρίσκεται ουκρανική οικονομία. Υπέρ του διορισμού του 38χρονου Γκρόισμαν, στενού συνεργάτη του προέδρου Πέτρο Ποροσένκο, ψήφισαν 257 βουλευτές, έναντι των 226 που απαιτούσε η εκλογή του.

Πριν από την ψηφοφορία, ο νεότερος πρωθυπουργός στην ιστορία της Ουκρανίας δεσμεύθηκε «να επιταχύνει τις ευρωπαϊκές μεταρρυθμίσεις και την καταπολέμηση της διαφθοράς», την οποία χαρακτήρισε «μία από τις κύριες απειλές» για τη χώρα. Νωρίτερα, ο ουκρανός πρόεδρος είχε διαβεβαιώσει ότι η νέα κυβέρνηση θα συνεχίσει την πολιτική της «ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης». Ο Πέτρο Ποροσένκο τόνισε επίσης ότι είναι αναγκαία η επανάληψη της χορήγησης οικονομικής βοήθειας από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, η οποία είναι κρίσιμης σημασίας για την Ουκρανία, αλλά διεκόπη πριν από μήνες εξαιτίας της πολιτικής κρίσης.

«Τονίζω την επιτακτική και αναπόδραστη ανάγκη να συνεχίσουμε τη συνεργασία με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και τους άλλους διεθνείς χορηγούς «που εξασφαλίζουν την οικονομική υποστήριξη των ουκρανικών μεταρρυθμίσεων», δήλωσε ο Ποροσένκο. «Πρέπει να περάσουμε από την απολύτως δικαιολογημένη στα χρόνια 2014-2015 στρατηγική της επιβίωσης, προς τη στρατηγική της επιτάχυνσης της ανάπτυξης», είπε.

Οι εντυπωσιακές και γιγαντιαίες αποκαλύψεις των Panama Papers έφεραν στο φως δραστηριότητες πολιτικών, μεγιστάνων και επιχειρηματιών από όλο τον κόσμο. Με τα φώτα της δημοσιότητας στραμμένα σε τόσο σημαντικές αποκαλύψεις, μάλλον επισκιάστηκε το γεγονός ότι δεν περιλαμβάνουν πολιτικούς ορισμένων κρατών και ότι τα περισσότερα ντοκουμέντα δεν θα δημοσιευτούν.

Δύο αξιοσημείωτες εξαιρέσεις: Γερμανία και ΗΠΑ

Η εφημερίδα που πρωτοστάτησε στις αποκαλύψεις, η Süddeutsche Zeitung, δήλωσε εξαρχής ότι δεν θα δώσει στη δημοσιότητα όλα τα έγγραφα που έχει και όλα τα ονόματα που αναφέρονται. Επίσης η εφημερίδα, δικαιολογώντας την πενιχρότητα των αποκαλύψεων όσο αφορά τη Γερμανία και τις ΗΠΑ, δήλωσε δεν υπάρχουν «ίχνη» ανάμειξης πολιτικών από αυτές τις δύο χώρες. Παρόμοιες δηλώσεις έκαναν και οι άλλες οργανώσεις/εφημερίδες που είχαν κύριο ρόλο στις αποκαλύψεις.

Ταυτόχρονα, είναι απορίας άξιον πως ο αριθμός των offshore εταιρειών που εμπλέκονται στις δημοσιεύσεις των Panama Papers είναι σχετικά μικρός για τις ΗΠΑ (3.072 εταιρείες, σε σύγκριση με 9.670 για την Βρετανία, εξαιρουμένων των φορολογικών παραδείσων της Μάγχης) και τη Γερμανία (173, σε σύγκριση με 223 για την Ελλάδα).

Η προφανής εξήγηση για τις παραπάνω παρατηρήσεις είναι ότι κανένας πολιτικός και σχετικά λίγοι επιχειρηματίες από τις εν λόγω χώρες έχουν offshore δραστηριότητες με τη Mossack Fonseca, την εταιρεία που αποτελεί την εστία των αποκαλύψεων. Μήπως όμως υπάρχουν άλλες εξηγήσεις πέραν της προφανούς;

Ο πρωθυπουργός της Ουκρανίας Αρσένι Γιατσενιούκ παραιτήθηκε (10/4), εν μέσω μιας πολιτικής κρίσης, που αντανακλά μια βαθύτερη κοινωνική κρίση η οποία οξύνθηκε τα δύο χρόνια που μεσολάβησαν από την «εξέγερση του Μαϊντάν» στο Κίεβο. Οι οικονομικοί δείκτες όπως παρουσιάζονται και αναλύονται από την ιστοσελίδα του ουκρανικού καναλιού «112ua» για το τι αφήνει πίσω του ο πρώην πρωθυπουργός είναι ενδεικτική της δύσκολης κατάστασης που έχει περιέλθει η χώρα. Να σημειωθεί ότι η παραίτηση Γιατσενιούκ έγινε, μάλλον με παρασκηνιακή παρέμβαση Μπάιντεν, μετά και το αρνητικό, για την επικύρωση της σύνδεσης Ε.Ε.-Ουκρανίας, ολλανδικό δημοψήφισμα και ενώ σημειώνεται έντονη κινητικότητα στα ανατολικά της χώρας, στο μέτωπο με τις περιοχές που έχουν αποσχισθεί.

ΑΕΠ - 2013: 184 δις δολ
2015: 80 δις δολ

Το ΑΕΠ της Ουκρανίας αυτό το διάστημα έπεσε ραγδαία. Αν το 2013 ανήλθε στα 184 δις δολ. και κατέγραφε αύξηση περίπου 4% το 2014 η Κρατική Στατιστική Υπηρεσία υπολόγισε μόνον 132 δις δολ. και πτώση 28%. Επιπλέον 10% μειώθηκε ο κύριος δείκτης της οικονομίας της χώρας το 2015. Σύμφωνα με τα σημερινά στοιχεία των εμπειρογνωμόνων, ο πραγματικός δείκτης κυμαίνεται στα επίπεδα των 80 δις δολ. Αυτά ισχύουν αν υπολογίσουμε το ΑΕΠ σε δολλάρια. Αν, όμως, κάνουμε τον υπολογισμό με τη γρίβνα, η οικονομία έχει καταγράψει πρωτοφανή ανάπτυξη καθώς περίπου 2 τρις γρίβνα κατέγραψε τα ΑΕΠ το 2015 σε σχέση με τα 1,6 τρις το 2014, και τα 1,45 τρις το 2013.

Ισοτιμία γρίβνας-δολαρίου - 2013: 9,5=1, 2015: 26=1

Αυτό, όμως, οφείλεται στη συναλλαγματική ισοτιμία και στον πληθωρισμό. Αν την πρώτη ημέρα ανάληψης των καθηκόντων του Γιατσενικούκ στον πρωθυπουργικό θώκο (27 Φεβρουαρίου 2014) το δολάριο ανταλλασσόταν με 9,5 γρίβνες, τον Απρίλιο αυξήθηκε στις 11 γρίβνα, στις 27 Νοεμβρίου 2014 στις 16. Έτσι με μεγάλες ή μικρές διακυμάνσεις η ισοτιμία σταδιακά σκαρφάλωσε στο γνωστό μας σήμερα 26 γρίβνα για 1 δολάριο.Η σχεδόν κατά τρεις φορές υποτιμημένη γρίβνα μπορεί να θεωρηθεί ένα «επίτευγμα» της κυβέρνησης και της Εθνικής Τράπεζας της Ουκρανίας.

Οι μάζες, εκτεθειμένες στη σχιζοφρένεια των χαρισματικών ηγετών, στο κρύο και στη ζέστη μαζί, διαβρώνονται και χάνουν το λογικό τους υπόβαθρο, με αποτέλεσμα να μην κατανοούν πλέον τη διαφορά ανάμεσα στην αλήθεια και στο ψέμα

«Οι πολιτικοί είναι πολύ πιθανότερο να έχουν ψυχοπαθολογικές ασθένειες, από ότι ο υπόλοιπος πληθυσμός μίας χώρας, σύμφωνα με την πλειοψηφία των εμπειρογνωμόνων, στον τομέα της διαταραχής της προσωπικότητας. Το γεγονός αυτό επεξηγεί πολλά πράγματα, ένα εκ των οποίων είναι η χωρίς ντροπή δόλια πολιτική συμπεριφορά τους» (Dr. Martha Stout, clinical psychologist Harvard).

.Τόσο οι πολιτικοί, όσο και οι ψυχοπαθείς έχουν την τάση να είναι εγωιστές, ανάλγητοι, ανελέητοι, εκμεταλλευτές των άλλων, ανεύθυνοι, παθολογικοί ψεύτες, ετοιμόλογοι, απατεώνες, αλαζόνες, ρηχοί ως χαρακτήρες και χωρίς τύψεις όσον αφορά τη συμπεριφορά τους, σύμφωνα με τους ειδικούς ψυχολόγους.

Ακόμη χειρότεροι είναι οι χαρισματικοί πολιτικοί, οι οποίοι μοιάζουν σε μεγάλο βαθμό με τους εγκληματίες ψυχοπαθείς. Τα κοινά τους χαρακτηριστικά είναι η γοητεία που ασκούν, η αδυναμία τους να αναλάβουν τις ευθύνες των πράξεων τους, η χρόνια αστάθεια τους, η μανιοκαταθλιπτική αλλαγή στρατηγικών κατευθύνσεων, η υψηλή αίσθηση αυτό-αξίας, ο κοινωνικά αποκλίνων τρόπος ζωής, η καταπιεστική ανάγκη συνεχών διεγέρσεων, ο παρασιτισμός και η μη ύπαρξη ρεαλιστικών στόχων.

Τέτοιοι ηγέτες, ανεξάρτητα από τις πολιτικές αντιλήψεις του κόμματος που ανήκουν, δημιουργούν παθολογικά αρρωστημένες κοινωνίες, οι οποίες αυτό-καταστρέφονται στο τέλος. Εκτός αυτού, όταν καταφέρουν να ανέλθουν στην εξουσία, προσπαθούν να επιβάλλουν μία μορφή ολοκληρωτικής διακυβέρνησης ή «παθοκρατίας», όπως συνήθως ονομάζεται. Όταν τα καταφέρνουν, τότε «η κυβέρνηση τους λειτουργεί ενάντια στα συμφέροντα του λαού, εκτός από την ευνοϊκή μεταχείριση ορισμένων ομάδων«, σύμφωνα με το συγγραφέα J.G. Long.

Διαβάσαμε συνομιλίες στελεχών του ΔΝΤ σχετικά με την γραμμή του ταμείου στη φάση της αξιολόγησης του προγράμματος για την Ελλάδα, αλλά και στοιχεία για φορολογικούς παραδείσους τα γνωστά ως Panama Papers, σε περίοδο που τα απόνερα της πρόσφατης παγκόσμιας κρίσης δεν αφορούν μόνον την Ελλάδα αλλά όλες τις χώρες.

Υπάρχει κάποια σχέση μεταξύ τους εκτός του ότι προέρχονται από την ίδια πηγή οι περίφημες πλέον διαρροές; Πόσο μπορούν να μας επηρρεάσουν αυτά τα νέα δεδομένα; Πως θα πρέπει να τα αντιμετωπίσουμε; Χρήζουν ανάλυσης ή συλλήβδην απορρίπτονται ως επικοινωνιακά τεχνάσματα;

Δεν θεωρώ τυχαία ούτε το χρόνο (timing), ούτε τη μεταξύ τους σχέση. Αλλοίμονο σε αυτούς που δεν πήραν το ή τα μηνύματα. Οι ΗΠΑ αποφάσισαν να επιταχύνουν τις διαδικασίες, όχι μόνον στο ζήτημα της αξιολόγησης, αλλά στο παγκόσμιο γίγνεσθαι.Έστειλαν μέσω των περίφημων LEAKS, τα μηνύματα.

Άλλωστε ο Πρόεδρος Ομπάμα εγκαίρως είχε προειδοποιήσει αναφερόμενος χαρακτηριστικά σε Κυβερνώντες Αραβικών χωρών, που αγωνιούσαν λόγω της αποκατάστασης σχέσεων ΗΠΑ-Ιραν: «Αλλά σε περίπτωση εξωτερικής απειλής, θα είμαστε εκεί για να βοηθήσουμε τους Αραβες φίλους μας....Οι μεγαλύτερες απειλές που αντιμετωπίζουν,όμως, μπορεί να μην αφορούν μια ενδεχόμενη εισβολή του Ιράν. Η μεγαλύτερη απειλή θα προέλθει από τους δυσαρεστημένους πολίτες, στο εσωτερικό αυτών των χωρών».

Προφανώς αυτή η προεδρική διαπίστωση για τους δυσαρεστημένους πολίτες στο εσωτερικό των χωρών αφορά στο σύνολον των χωρών, που πλήτονται από τέτοιου είδους ενέργειες των κυβερνώντων τους και όχι μόνον σε Αραβικές χώρες. Προσοχή γιατί για πρώτη φορά εμφανίζεται από τη μοναδική Υπερδύναμη αιτιολογική βάση, που «νομιμοποιεί» κινήματα «αγανακτισμένων» πολιτών και όχι μόνον.

Πόσο, λοιπόν, ευχαριστημένοι θα είναι οι πολίτες της Αργεντινής, της Γεωργίας, της Ισλανδίας, της Ιορδανίας, του Κατάρ, της Σαουδικής Αραβίας, της Ρωσίας, της Κίνας,του Σουδάν, των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, της Ουκρανίας, της Μεγάλης Βρετανίας, του Αζερμπαϊτζάν, του Πακιστάν, του Μαρόκο, της Γκάνα της Ισπανίας, του Μεξικό λόγω της εμπλοκής Κυβερνητικών τους (άμεσα ή έμμεσα μέσω φίλων και συγγενών τους) στελεχών στο σκάνδαλο αυτό; Πρώτοι και με αποτέλεσμα το έδειξαν οι Ισλανδοί που υποχρέωσαν σε παραίτηση τον εμπλεκόμενο Πρωθυπουργό τους.

Ένας Αμερικανός υπήκοος τον οποίο κρατούσαν αιχμάλωτο οι συριακές αρχές απελευθερώθηκε σήμερα, ανακοίνωσε ο εκπρόσωπος τύπου του Στέιτ Ντιπάρτμεντ Τζον Κίρμπι.

Σε ένα δελτίο τύπου, ο Κίρμπι επισήμανε ότι το αμερικανικό υπουργείο Εξωτερικών χαιρετίζει τις πληροφορίες περί της απελευθέρωσης, ωστόσο δεν κατονόμασε το πρόσωπο αυτό.

Η εφημερίδα Washington Post, επικαλούμενη δύο Αμερικανούς αξιωματούχους, έγραψε νωρίτερα ότι επίκειται η απελευθέρωση του φωτογράφου Κέβιν Ντόουις, ο οποίος είχε απαχθεί στη Συρία το 2012.

Η Ρωσία έπαιξε ρόλο στην απελευθέρωση του Αμερικανού πολίτη ο οποίος κρατείτο στη Συρία και οι ΗΠΑ είχαν "περιοδικές επαφές" με τη συριακή κυβέρνηση για το θέμα αυτό, δήλωσε σήμερα ο εκπρόσωπος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, Μαρκ Τόνερ.

"Εκτιμούμε τις προσπάθειες που κατέβαλε η ρωσική κυβέρνηση για αυτόν τον Αμερικανό πολίτη στη Συρία", είπε στους δημοσιογράφους ο Τόνερ, λίγες ώρες αφότου έγινε γνωστή η απελευθέρωση του ανθρώπου αυτού. Το όνομά του δεν έχει επιβεβαιωθεί από καμία πηγή, όμως νωρίτερα η εφημερίδα Washington Post έγραψε ότι αναμενόταν να απελευθερωθεί ένας φωτοειδησεογράφος που είχε απαχθεί στη Συρία το 2012, ο Κέβιν Ντόουις.

Σύμφωνα με τον Τόνερ, ο κρατούμενος πιθανότατα αφέθηκε ελεύθερος πριν από λίγες ημέρες και δεν βρίσκεται πια στη Συρία. Απέφυγε όμως να διευκρινίσει εάν έχει φτάσει στις ΗΠΑ ή όχι.

Ο εκπρόσωπος υπογράμμισε ότι η Μόσχα δεν εμπλέκεται, κατά κανέναν τρόπο, στην κράτηση του Αμερικανού πολίτη και το μόνο που έκανε ήταν να διασφαλίσει την απελευθέρωσή του.