αποτυχια
"Υποτίθεται", πρέπει να αισθανόμαστε ντροπή για κάτι που όμως δεν ευθυνόμαστε.

(Μετάφραση στα Ελληνικά από το el.sott.net)

Έχω μιλήσει με πολλούς από τους φίλους μου πρόσφατα - σε κατ' ιδίαν συνομιλίες, όπου ένιωθαν άνετα να ανοιχτούν- σχετικά με το βρώμικο μικρό μυστικό για το οποίο κανείς δεν πρέπει να μιλάει.

Τη ντροπή που οι άνθρωποι αισθάνονται όταν δεν μπορούν να βρουν μια θέση εργασίας ...

... Ή να πληρώσουν τους λογαριασμούς τους.

... Ή να πάνε στον οδοντίατρο.

... Ή όταν θα πρέπει να μετακομίσουν πίσω στο πατρικό τους σπίτι.

... Ή όταν δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν οικονομικά στο να έχουν τα παιδιά.

Υποτίθεται πρέπει να προσποιούμαστε, μέσα σε αυτή την εκπληκτικά ατομικιστική κουλτούρα, ότι είναι δικό μας λάθος. Τέρμα τα ψέματα. "Είμαι υπεύθυνος για τις αποτυχίες στη ζωή μου".

Φυσικά αυτό είναι αποδεδειγμένα αναληθές. Απλά βιώνουμε το τελευταίο στάδιο του καπιταλισμού και οι γονείς μας δεν είχαν την προνοητικότητα να μας προειδοποιήσουν για αυτό. Όταν ένας πληθυσμός εκρήγνυται - όπως η έκανε η ανθρωπότητα στη διάρκεια όλου του περασμένου αιώνα - όλων των ειδών οι κοινωνικοί θεσμοί καταλήγουν να βιώνουν τον κορεσμό. Από εκεί και πέρα, είναι απλά ένα παιχνίδι αριθμών.

Θέλετε εκείνη την καταπληκτική δουλειά; Στοιβάξτε το βιογραφικό σας δίπλα στους εκατοντάδες άλλους ανθρώπους που θα υποβάλλουν επίσης αίτηση. Ελπίζετε να μπείτε στο κολέγιο; Θα πρέπει να πληρώσετε με το ζόρι φοιτητικά δάνεια (αν φυσικά είχατε την τύχη να σας επιτραπεί αρχικά η εισαγωγή). Σκέφτεστε να αγοράσετε ένα σπίτι; Η πληρωμή ενοικίου θα σας κρατήσει πολύ απασχολημένους σε μια αγορά όπου οι τιμές των κατοικιών ανεβαίνουν στα ύψη.

Αλλά ναι, σιγουρευτείτε πως κατηγορείτε τον εαυτό σας. Είναι προφανές πρόκειται για δικό σας λάθος.

Σοβαρά όμως, θα έπρεπε να έχουμε προβλέψει αυτό που έρχεται. Κατασκευάστηκε ένα οικονομικό σύστημα που βασίζεται στην συσσώρευση πλούτου και στην υποτιθέμενη έλλειψη πόρων, και έτσι θα πάρετε ότι έχει προβλεφθεί. Το σύστημα λειτουργεί ακριβώς όπως είχε σχεδιαστεί. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι μισθοί έχουν παραμείνει στάσιμοι στη Δύση για 30 χρόνια. Είναι ο λόγος για τον οποίο 62 άτομα βρίσκονται να κατέχουν όσο πλούτο έχουν 3,7 δισ. άνθρωποι. Είναι γιατί οι πολιτικοί αγοράζονται από τους πλειοδότες και η νομοθεσία εξυπηρετεί συστηματικά τους ήδη πλούσιους σε βάρος της κοινωνίας.

Μια μεγάλη ειρωνεία αυτού του βαθιά διεφθαρμένου συστήματος αποθησαύρισης είναι ότι το «όπλο της επιλογής" του είναι το πώς οι ίδιοι καταλήγουμε να αισθανόμαστε για τους εαυτούς μας καθώς αλληλεπιδρούμε με τους φίλους μας. Οι ελίτ δεν χρειάζεται να μας φιμώσουν. Το κάνουμε εμείς στους εαυτούς μας με το να αρνούμαστε να μιλήσουμε για το τι μας συμβαίνει. Προσποιήσου το μέχρι να το καταφέρεις. Αυτή είναι η συμβουλή που μας δίνεται από τους ήδη επιτυχημένους οι οποίοι όμως έχουν βρει την "τρύπα" να χωθούν, μέσα στο μικρό αριθμό των πραγματικών δυνατοτήτων που η κοινωνία είχε να προσφέρει. Έτσι καλείστε να θεωρήστε τον εαυτό σας υπεύθυνο για αυτό το πολιτικό σύστημα που σχεδιάστηκε για να συνθλίβει και να μας στρέψει ενάντια στον εαυτό μας.

Η ψυχική νόσος του τελικού σταδίου του καπιταλισμού είναι η ντροπή, το ισοπεδωτικό συναίσθημα ότι εμείς είμαστε υπεύθυνοι για την αποτυχία μας στη Γη των Ευκαιριών.

Αυτό το μεγάλο ψέμα που οι ίδιοι ψιθυρίζουμε στους εαυτούς μας, είναι ο τρόπος που μας ελέγχουν. Ο φόβος μας ότι οι άλλοι φτωχοποιημένοι άνθρωποι (όπως είναι οι περισσότεροι από εμάς σήμερα) θα μας κοιτάξουν υποτιμητικά γιατί και εμείς φτωχοποιηθήκαμε. Με τον τρόπο αυτό τους δίνουμε την δύναμη να συνεχίζουν να μας ταπεινώνουν.

Δεν θα πω τίποτα περισσότερο για αυτή τη συναισθηματική απάτη. Αν πρόκειται να είμαι υπεύθυνος για την τύχη μου στη ζωή, ας είναι γιατί επέλεξα να σταθώ στα πόδια μου και να πολεμήσω - ότι δηλαδή βοήθησα να διαλυθεί η παγκόσμια αρχιτεκτονική του ακόρεστου πλουτισμού που δημιούργησε αυτή την συστημική διαφθορά των οικονομικών και πολιτικών μας συστημάτων.

Τώρα, περισσότερο από ποτέ, χρειαζόμαστε ψυχική θεραπεία. Καθώς το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα αυτοκαταστρέφεται, μπορούμε να κάνουμε στην άκρη και εκεί να βρούμε τη θεραπεία μας ζώντας με ειλικρίνεια και χωρίς φόβο. Δεν θα μας πούνε και πώς θα ζούμε. Μπορούμε να μοιραστούμε τον πόνο μας με την οικογένεια και τους φίλους μας. Μπορούμε να τον δημοσιεύσουμε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Μπορούμε να το φωνάζουμε και από τις στέγες, αν έτσι αισθανόμαστε. Ο πόνος που αισθανόμαστε είναι ο καπιταλισμός που πεθαίνει. Απλά μας πληγώνει γιατί είμαστε ακόμα μέσα σε αυτόν.

Αλλά αυτοί οι δισεκατομμυριούχοι που έχουν στήσει το παιχνίδι δεν θα μου υπαγορεύσουν τι πρέπει ή δεν πρέπει να πω στους φίλους μου. Αν βρίσκομαι σε δύσκολη οικονομική κατάσταση, είναι επειδή το χρηματο-οικονομικό σύστημα είναι ηθικά διεφθαρμένο. Αυτή η αλήθεια θεραπεύει- να την επαναλαμβάνετε στον εαυτό σας κάθε φορά που από συνήθεια το μυαλό σας ψιθυρίζει ότι είναι δικό σας λάθος.

Δεν ευθύνεστε για την αποθησαύριση και την συσσώρευση πλούτου κάποιων λίγων. Αυτό είναι ένα βάρος που δεν πρέπει να φέρουμε πλέον. Επουλώστε τις πληγές σας. Βρείτε τη δύναμή σας. Μιλήστε την αλήθεια σας. Και αφήστε τους καταρράκτες της αλλαγής πλημμυρίσουν ολόκληρη την κοινωνία.

Δεν μπορούμε να αρχίσουμε το έργο της οικοδόμησης νέων οικονομικών συστημάτων μέχρι να αποκόψουμε τα ψυχικά δεσμά μας με τα παλιά. Οπότε μην αφήνεστε στο συναίσθημα της ντροπής. Ανακαλέστε την υπερηφάνεια σας ως άτομο που αγαπά να μαθαίνει και αναπτύσσεται, που αγαπά τη ζωή και τους άλλους ανθρώπους, αγαπά το να είναι με φίλους, και να κυνηγά τα όνειρά του. Στη συνέχεια, κρατηθείτε γερά από αυτά τα συναισθήματα καθώς προσδιορίζετε με σαφήνεια τις προθέσεις σας σχετικά με το πώς το μέλλον θα πρέπει να είναι διαφορετικό από το παρελθόν.

Μπορούμε να κάνουμε κάτι καλύτερο. Οφείλουμε να κάνουμε κάτι καλύτερο. Είναι μάλλον αλήθεια ότι ο καπιταλισμός όπως τον ξέρουμε βρίσκεται στο τέλος της ιστορίας του. Στα τσακίδια να πάει. Ό,τι λίγο καλό μπόρεσε να κάνει, ανήκει πλέον παρελθόν. Η πορεία προς τα εμπρός θα είναι και μια διαδικασία πένθους - και ο καθένας από εμάς θα πρέπει να δώσει ιδιαίτερη προσοχή στα συναισθήματα που θα βρούμε μέσα στον εαυτό μας. Για την ώρα είμαστε το καπιταλιστικό σύστημα. Αλλά όχι για πολύ.

Ο πόνος που αισθανόμαστε είναι σαν το τράβηγμα του δέρματος ενός φιδιού όταν αλλάζει το εξωτερικό του στρώμα. Βαθιά μέσα μας είμαστε ανθρώπινα όντα, το οποίο είναι κάτι τόσο πολύ περισσότερο από τα χρήματα που έχουμε στην τράπεζα ή τα πράγματα που αγοράζουμε από τα καταστήματα. Καθώς αποβάλουμε από μέσα μας την ανήθικη οικονομική ιδεολογία της ακόρεστης απληστίας (μια αρρώστια από την οποία πάσχει βαριά η ελίτ όλου του κόσμου!), ας θυμηθούμε την αληθινή μας φύση και αρχίσουμε την επούλωση. .

Ας κοιτάξουμε μπροστά, συνάνθρωποι.