Καλώς Ορίσατε στο Sott.net
Πεμ, 19 Σεπ. 2019
Ο Κόσμος γι'αυτούς που Σκέφτονται

Επιστήμη του Πνεύματος
Χάρτης


Laptop

Οι έφηβοι που χρησιμοποιούν καθημερινά τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι λιγάκι πιο κλειστοί στον εαυτό τους

social media και έφηβοι
Οι έφηβοι που αφιερώνουν περισσότερες από τρεις ώρες τη μέρα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (social media), είναι πιθανότερο να εμφανίσουν υψηλά επίπεδα εσωτερικευμένων συμπεριφορών και κλείσιμο στον εαυτό τους, σύμφωνα με μια νέα αμερικανική επιστημονική έρευνα

Η εσωτερίκευση περιλαμβάνει την κοινωνική απόσυρση και τη μοναξιά, τη δυσκολία αντιμετώπισης του άγχους και της κατάθλιψης, καθώς και τη δυσκολία έκφρασης των συναισθημάτων τους. Το αντίθετο πρόβλημα εξωτερίκευσης είναι η επιθετικότητα προς τους άλλους, η ανυπακοή, η γενικότερη αντικοινωνική συμπεριφορά κ.ά.

Οι ερευνητές της Σχολής Δημόσιας Υγείας του Πανεπιστημίου Τζονς Χόπκινς της Βαλτιμόρης, με επικεφαλής την Κίρα Ριμ, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο αμερικανικό περιοδικό ψυχιατρικής «JAMA Psychiatry«, εξέτασαν στοιχεία για σχεδόν 6.600 παιδιά 13 έως 17 ετών, συσχετίζοντας σε βάθος τριετίας το χρόνο που περνούσαν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, με την ψυχική τους υγεία.

Η μελέτη διαπίστωσε ότι όσο αυξάνεται ο χρόνος στα social media, τόσο αυξάνεται και η πιθανότητα για προβλήματα εσωτερίκευσης, είτε μόνα τους είτε σε συνδυασμό με αντίθετα προβλήματα συμπεριφοράς. Δεν βρέθηκε συσχέτιση ανάμεσα στη χρήση social media και μόνο, στα προβλήματα εξωτερίκευσης.

Hourglass

Γηρολυτική: Θα μπορούσε ένα χάπι να σταματήσει τον χρόνο;

χρόνος
Το ζήτημα της αιώνιας ζωής μας φέρνει συνήθως στο νου την εικόνα δισεκατομμυριούχων μιας άλλης εποχής, που επέλεξαν να καταψυχθούν με το νοσηρό όνειρο να επανέλθουν κάποια στιγμή στη ζωή ως σύγχρονοι... «βρικόλακες».

Φανταστείτε όμως αντί για ένα χάπι που θα μπορούσε να μας κάνει να ζήσουμε για πάντα, υπήρχε ένα χάπι που θα μπορούσε να αντιστρέψει τη διαδικασία της γήρανσης. Ένα φάρμακο που θα μπορούσε να αποτρέψει την οστεοαρθρίτιδα, την απώλεια μνήμης, τον εκφυλισμό της ωχράς κηλίδας και τους καρκίνους...

Όσο κι αν ένα τέτοιο σενάριο θυμίζει επιστημονική φαντασία, θα μπορούσε να γίνει πραγματικότητα χάρη στην επιστήμη της γηρολυτικής: έναν αναδυόμενο - και πολύ αναμενόμενο - κλάδο της αντιγηραντικής ιατρικής. Πολλοί από τους κορυφαίους γεροντολόγους του κόσμου έχουν ήδη επιδείξει τις δυνατότητες της γηρολυτικής σε πειραματόζωα και αρχίζουν τώρα κλινικές δοκιμές και σε ανθρώπους, υποσχόμενοι εντυπωσιακά αποτελέσματα. Εάν οι έρευνες στεφθούν με την επιτυχία στην οποία ελπίζουμε, αυτοί που είναι σήμερα μεσήλικες θα μπορούσαν να γίνουν η πρώτη γενιά ηλικιωμένων που θα παραμείνουν πιο νέοι από ποτέ.

Οι περισσότεροι επιστήμονες που μελετούν τη μακροζωία ανησυχούν πολύ περισσότερο για την ποιότητα της γήρανσης παρά για την παράταση της ζωής των ανθρώπων. Επιδιώκουν δηλαδή να βοηθήσουν την ανθρωπότητα να γεράσει με λιγότερους πόνους και ασθένειες και με καλύτερη ποιότητα ζωής.

Σχόλιο: Οι επιστήμονες ανά τον κόσμο προσπαθούν να ανατρέψουν το αναπόφευκτο.


Rainbow

Η αισιοδοξία χαρίζει ζωή

χαμόγελο
Αυτοί που αντιμετωπίζουν τη ζωή με αισιοδοξία έχουν περισσότερες πιθανότητες να φτάσουν τα 85 έτη και γενικά να ζήσουν περισσότερο, όπως αποκαλύπτει νέα έρευνα την οποία επικαλείται η βρετανική εφημερίδα Guardian.

Τα μέχρι σήμερα ερευνητικά δεδομένα είχαν δείξει ότι η αισιοδοξία σχετίζεται με μειωμένο κίνδυνο καρδιακών νόσων και πρώιμου θανάτου. Η παρούσα μελέτη, που δημοσιεύτηκε στην επιστημονική επιθεώρηση «Proceedings of the National Academy of Sciences» είναι η πρώτη που διερεύνησε τη σύνδεση της αισιοδοξίας με το προσδόκιμο ζωής.

«Υπάρχουν ενδείξεις ότι η μακροζωία σχετίζεται με την καλή υγεία και με τη ζωή χωρίς αναπηρίες. Η σημασία της συγκεκριμένης έρευνας έγκειται στο ότι μας δίνει τη δυνατότητα να προωθήσουμε την υγιή γήρανση μέσω της καλλιέργειας ψυχοκοινωνικών στοιχείων της προσωπικότητας, όπως η αισιοδοξία», δήλωσε η Λιούιν Λι, επικεφαλής συντάκτης της έρευνας, από τη Σχολή Ιατρικής του Πανεπιστημίου της Βοστόνης.

Σχόλιο: H μόνιμη απαισιοδοξία μπορεί να αποβεί μοιραία για την καρδιά

Κετογονική διατροφή για καλή μνήμη και μακροζωία


Book 2

«Οι επισκευαστές του Νου: Η προβληματική αναζήτηση της Ψυχιατρικής για τη βιολογία της ψυχικής νόσου»

επισκευαστές νου
Ο κεντρικός πυλώνας της Ιατρικής του 21ου αιώνα συνίσταται στην αναζήτηση της παθογένειας κάθε διαταραχής, δηλαδή της βιολογικής αιτίας της.

Ενώ στο επίπεδο των καθαρά σωματικών νόσων αυτό επιτυγχάνεται σε μεγάλο βαθμό (π.χ. AIDS, στομαχικά έλκη κλπ), δεν φαίνεται να συμβαίνει το ίδιο με τις ψυχικές διαταραχές.

Στο νέο σημαντικό βιβλίο με τίτλο «Mind Fixers» («Οι επισκευαστές του Νου») και υπότιτλο «Η προβληματική αναζήτηση της Ψυχιατρικής για τη βιολογία της ψυχικής νόσου» (εκδόσεις W.W.Norton, 2019), η Αν Χάρινγκτον, καθηγήτρια Ιστορίας της Επιστήμης του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ και κορυφαία ιστορικός της νευροεπιστήμης παγκοσμίως, επισημαίνει ότι παρότι έχουν ξοδευτεί υπέρογκα ποσά για τη διερεύνηση των αιτιών των ψυχικών διαταραχών, η επιστήμη δεν έχει προχωρήσει καθόλου τα τελευταία χρόνια. Ακόμα και στην ψυχοφαρμακολογία οι εξελίξεις δεν είναι τόσο καίριες, ενώ οι προτεινόμενες για τις ψυχικές νόσους θεραπείες διαφέρουν σε αποτελεσματικότητα μεταξύ των ασθενών.

Το βιβλίο κάνει μια ανασκόπηση τής μέχρι τώρα ιστορίας της ψυχιατρικής και εντοπίζει την εξέλιξη των πολυποίκιλων παραδειγμάτων (μοντέλων) που υιοθέτησαν κατά καιρούς οι νευρολόγοι, οι ψυχίατροι, οι ψυχολόγοι, όσοι βιώνουν ψυχικές νόσους και οι υπερασπιστές τους.

Η αφήγηση ξεκινά από το τέλος του 19ου αιώνα, όταν ορισμένοι επιστήμονες, διερευνώντας την ανατομία του εγκεφάλου, επιχείρησαν να προσδιορίσουν την αιτιοπαθογένεια των ψυχικών νόσων. Οι προσπάθειες τους ωστόσο αποδείχτηκαν άκαρπες. Έκτοτε ένα μέρος των ψυχιάτρων, συμπεριλαμβανομένων των ψυχαναλυτών, στράφηκαν σε μη βιολογικές εξηγήσεις. Ένα άλλο τμήμα - με πρωτεργάτη τον Γερμανό ψυχίατρο Έμιλ Κρέπελιν - πρότεινε νέες βιολογικές αιτίες, που ωστόσο φαίνονται πια σε μεγάλο βαθμό μη εμπεριστατωμένες, σύμφωνα με τη συγγραφέα. Το σχίσμα στην Ψυχιατρική είναι εμφανές μέχρι σήμερα.

Cards

Οι άνθρωποι με την εξαιρετικά ανώτερη μνήμη

μνήμη
Ορισμένοι πιστεύουν ότι είναι μια ευλογία, άλλοι πιστεύουν ότι είναι μια κατάρα. Ο Bob Petrella μπορεί να θυμάται κάθε στιγμή της ζωής του, με απίστευτες λεπτομέρειες.

Ο κωμικός και τηλεοπτικός παραγωγός Bob Petrella μπορεί να θυμηθεί οποιαδήποτε στιγμή από το παρελθόν του. Η περίπτωσή του ονομάζεται «εξαιρετικά ανώτερη αυτοβιογραφική μνήμη» (HSAM) και υπάρχουν περίπου 60 γνωστές ανάλογες περιπτώσεις σε όλο τον κόσμο.

Ο Petrella θυμάται μάλιστα και δηλώσεις διασήμων από το παρελθόν, ακριβώς όπως τις έκαναν. Για παράδειγμα, τις πρώτες δηλώσεις του Κλίντον μετά το σκάνδαλο με τη Μόνικα Λεβίνσκι στις 26 Ιανουαρίου του 1998. Ή τις αντίστοιχες δηλώσεις του Νίξον στις 17 Νοεμβρίου του 1973. «Στην πραγματικότητα, δεν είναι ότι θυμόμαστε περισσότερα, απλώς δεν ξεχνάμε πράγματα, δεν ξεχνάμε τίποτα», δήλωσε στο BBC.

Σήμερα κάνει, μεταξύ άλλων, διαλέξεις δίνοντας συμβουλές για τη βελτίωση της μνήμης, ενώ μετέχει στις έρευνες του πανεπιστημίου UC Irvine της Καλιφόρνια μαζί με τους υπόλοιπους που έχουν την ίδια «ευλογία» ή «κατάρα». Η επιστημονική ομάδα που συνεργάζεται μαζί τους προσπαθεί να χαρτογραφήσει τη μνήμη και τους εγκεφάλους τους, να βρει το πώς μπορούν να θυμούνται τόσες λεπτομέρειες, εκτιμώντας πως θα φτάσουν σε πιθανούς τρόπους αντιμετώπισης του Αλτσχάιμερ και της αμνησίας.

«Είναι σχεδόν σαν να έχω μια μηχανή του χρόνου, με την οποία μπορώ να επιστρέψω σε μια συγκεκριμένη ημέρα ή σε κάποια περίοδο της ζωής μου και σχεδόν να νιώσω σαν να είμαι πίσω, σαν να είμαι πάλι εκεί. Είμαι 68 και πολλοί άνθρωποι της ζωής μου έχουν πεθάνει. Όπως ο νεότερος αδερφός μου. Με το σύνδρομο που έχω είναι σαν να μην αισθάνομαι την απώλεια το ίδιο, όπως θα την αισθανόταν οποιοσδήποτε άλλος. Μπορώ να επιστρέψω σε μια μέρα, ή μια χρονική περίοδο, με τον άνθρωπο αυτόν», περιγράφει ο ίδιος.

Σχόλιο: Δείτε επίσης,


Music

Μουσικοθεραπεία για την αντιμετώπιση ασθενειών και ψυχικών διαταραχών

μουσικοθεραπεία
Η μουσική έχει αποδείξει ξανά και ξανά ότι αποτελεί σημαντική συνιστώσα του ανθρώπινου πολιτισμού

Από την τελετουργική της προέλευση μέχρι τη σύγχρονη ιατρική της χρήση, η μουσική είναι ένα ισχυρό βάλσαμο για την ανθρώπινη ψυχή. Παρόλο που η παραδοσιακή "μουσικοθεραπεία" περιλαμβάνει ένα συγκεκριμένο σύνολο πρακτικών, η ευρύτερη χρήση της μουσικής ως θεραπευτικού εργαλείου μπορεί να αναγνωριστεί σήμερα καθώς οι γιατροί την προτείνουν για την αντιμετώπιση διαφόρων ασθενειών όπως είναι οι καρδιακές παθήσεις, οι δυσλειτουργίες του εγκεφάλου, μαθησιακές δυσκολίες, κατάθλιψη, PTSD, Αλτσχάιμερ, παιδική ανάπτυξη κ.λ.π.

Η μουσική βοηθά τον έλεγχο της αρτηριακής πίεσης και των διαταραχών που σχετίζονται με την καρδιά

Σύμφωνα με την Καρδιοαγγειακή Εταιρεία της Μεγάλης Βρετανίας, η ακρόαση συγκεκριμένης μουσικής με επαναλαμβανόμενο ρυθμό για τουλάχιστον δέκα δευτερόλεπτα μπορεί να οδηγήσει σε μείωση της αρτηριακής πίεσης και μείωση του καρδιακού ρυθμού. Ορισμένες κλασικές συνθέσεις, αν συνδυαστούν με το ρυθμό του ανθρώπινου σώματος, μπορούν να χρησιμοποιηθούν θεραπευτικά για να κρατήσουν την καρδιά υπό έλεγχο.

Η ακοή και η αναπαραγωγή μουσικής βοηθούν στην αντιμετώπιση του στρες και της κατάθλιψης

Όταν πρόκειται για τον ανθρώπινο εγκέφαλο, η μουσική είναι ένα από τα καλύτερα φάρμακα. Μια μελέτη στο Πανεπιστήμιο McGill του Καναδά αποκάλυψε ότι η ακρόαση ευχάριστης μουσικής ενθαρρύνει την παραγωγή ωφέλιμων χημικών ουσιών στον εγκέφαλο, ειδικά της ορμόνης ντοπαμίνη. Η ντοπαμίνη είναι αναπόσπαστο κομμάτι του συστήματος που ενισχύει την ευχαρίστηση του εγκεφάλου. Ως αποτέλεσμα, η μουσική οδηγεί σε μεγάλη αίσθηση χαράς και ευδαιμονίας.

Σχόλιο: Η μουσικοθεραπεία βελτιώνει την διαχείριση της άνοιας και βοηθά στην κατάθλιψη


Snow Globe

Γιατί είναι λάθος να μεγαλώνουμε τα παιδιά μέσα σε μία γυάλα

παιδί σε γυάλα
Οι γονείς συχνά στην προσπάθειά τους να προστατέψουν τα παιδιά τους και να τους παρέχουν όσο τον δυνατόν περισσότερα, γίνονται υπερβολικοί με αποτέλεσμα να επιτυγχάνουν συνέπειες που δεν επιθυμούν. Για να δούμε μερικές περιπτώσεις:

- Αρκετοί γονείς αγχώνονται και αγωνιούν υπερβολικά για το παιδί τους. Τους παρέχουν το «χρυσό κλουβί» προστατεύοντας το από καταστάσεις όπως το να πέσει, να χτυπήσει, να φοβηθεί, να κάνει λάθη... και το μετατρέπουν άθελα τους σε μαλθακό, άβουλο, γεμάτο φοβίες και χωρίς εμπειρίες παιδί.

- Πολλοί γονείς είναι υπερβολικοί ακόμη και με την καθαριότητα του παιδιού. Παιδί είναι! Έχει περιέργεια... θα θελήσει να αγγίξει το οτιδήποτε, να το γευτεί, να το μυρίσει, θα παίξει και τελικά θα λερωθεί. Μην κάνετε το παιδί σας μικροβιοφοβικό. Οπωσδήποτε διδάξτε του για την καθαριότητα του σώματος αλλά όχι σε σημείο που να φτάνετε στην υπερβολή.

- Προσδοκίες! Άλλο ένα αγκάθι στη σχέση γονέα -παιδιού. Επιβάλλοντας και προσδοκώντας από το παιδί να πραγματοποιήσει δικά μας θέλω, όνειρα και ανάγκες που είναι πέρα από τις δυνατότητές του τότε το παιδί νευριάζει, απογοητεύεται και αισθάνεται ενοχές που δεν κατάφερε να ευχαριστήσει τους γονείς του. Πρέπει να υπάρχει ρεαλισμός στις δυνατότητες που έχει ένα παιδί. Αγαπήστε το παιδί γι' αυτό που είναι και αφήστε το να γίνει αυτό που εκείνο θέλει και όχι αυτό που εσείς θα θέλατε.

Σχόλιο: Δείτε επίσης,


Heart

Και κάπως έτσι ερωτευόμαστε

έρως
Μπορούμε να ζήσουμε χωρίς την Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου. Αλλά δεν μπορούμε να επιβιώσουμε χωρίς αγάπη, επειδή η αγάπη είναι φωλιασμένη στην ανάγκη για εγγύτητα που συνδέεται με την βαθιά δομή της ανθρώπινης ψυχής. Όταν η ανάγκη αυτή αποδυναμωθεί, είμαστε συγκλονισμένοι από τη μοναξιά και την απόρριψη, μπλοκαρισμένοι, απογοητευμένοι, στάσιμοι στη ζωή μας. Όταν έχουμε αγάπη, γινόμαστε περισσότερο εμείς οι ίδιοι, πιο ενεργοποιημένοι, πιο μαζί.

Υπάρχουν όμως διαφορετικά είδη αγάπης. Κάνουμε μια σαφή διάκριση μεταξύ της αγάπης για την οικογένεια και τους φίλους, και της ρομαντικής αγάπης. Οι περισσότεροι άνθρωποι μπορούν να ονομάσουν περίπου εννέα άτομα στην πρώτη κατηγορία, αλλά μόνο ένα στη δεύτερη. Παρόλο που πολλές φορές μπορούμε να ερωτευτούμε, μόνο μια μικρή μειοψηφία βάζει περισσότερο από ένα άτομο στην κατηγορία αυτή ανά πάσα στιγμή. Αλλά αυτό που συνδέει τα δύο είδη αγάπης είναι η οικειότητα.

Η οικειότητα είναι το πώς ξεκινά η αγάπη. Η απώλεια της οικειότητας είναι ο τρόπος με τον οποίο τελειώνει η αγάπη.

Σχόλιο: Το αποτύπωμα του έρωτα μέσα από μαγνητική τομογραφία

Η επιστήμη έχει την εξελικτική απάντηση στο γιατί ερωτευόμαστε

Αγάπη: Δυο ερωτήσεις αρκούν;


Brain

Νέα μελέτη αποκαλύπτει ποιες εποχές του χρόνου λειτουργεί καλύτερα ο εγκέφαλός μας

εποχες μυαλό
Καλύτερες νοητικές επιδόσεις εμφανίζουν οι άνθρωποι στο τέλος του καλοκαιριού και στη αρχή του φθινοπώρου, είτε έχουν άνοια και Αλτσχάιμερ είτε όχι, ενώ η εγκεφαλική λειτουργία τους χειροτερεύει τους μήνες του χειμώνα και της άνοιξης, σύμφωνα με μια νέα διεθνή επιστημονική μελέτη.

Η νέα μελέτη ερευνητών από τις ΗΠΑ, τον Καναδά και τη Γαλλία ανέλυσε στοιχεία για 3.353 ανθρώπους, οι οποίοι είχαν υποβληθεί σε νευροψυχολογικά τεστ και σε ανάλυση πρωτεϊνών και γονιδίων που σχετίζονται με τη νόσο Αλτσχάιμερ.

Οι επιστήμονες, με επικεφαλής τον δρα Άντριου Λιμ του Πανεπιστημίου του Τορόντο, που έκαναν τη δημοσίευση στο ιατρικό περιοδικό «PLoS Medicine», βρήκαν ότι κατά μέσο όρο (όχι για όλους τους ανθρώπους ατομικά) οι γνωστικές δεξιότητες είναι υψηλότερες το καλοκαίρι και το φθινόπωρο, ενώ μειώνονται το χειμώνα και την άνοιξη. Η εποχική «ψαλίδα» φτάνει να αντιστοιχεί σε μια ηλικιακή διαφορά σχεδόν πέντε ετών, όπως εξηγεί το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων.

Η πιθανότητα είναι περίπου 30% μεγαλύτερη να εμφανίσει κανείς συμπτώματα ήπιας γνωστικής διαταραχής ή άνοιας κατά την περίοδο του χειμώνα και της άνοιξης από ό,τι του καλοκαιριού και του φθινοπώρου. Αυτό ισχύει άσχετα με άλλους παράγοντες κινδύνου, όπως η κατάθλιψη, η ποιότητα του ύπνου, η σωματική δραστηριότητα και η υγεία του θυρεοειδούς. Η ίδια εποχικότητα παρατηρείται και στα επίπεδα των πρωτεϊνών και γονιδίων που σχετίζονται με το Αλτσχάιμερ και υπάρχουν στον εγκέφαλο και στο εγκεφαλονωτιαίο υγρό.

Σχόλιο: Δείτε επίσης,


Wedding Rings

Γιατί παντρευόμαστε τον λάθος άνθρωπο και γιατί δεν είναι το χειρότερο που μπορεί να μας τύχει

Λένε - και πολλές φορές ισχύει - ότι συνήθως δεν παντρευόμαστε αυτόν ή αυτήν που ερωτευόμαστε. Είναι μια αλήθεια, επιμένουν οι πεσιμιστές, που ισχύει για τους περισσότερους ανθρώπους ανεξαρτήτως φυλής και εθνικότητας, οικονομικής κατάστασης και μορφωτικού επιπέδου. Γιατί, όμως, συμβαίνει αυτό; Τι μας οδηγεί στο λάθος ταίρι ή στην καλύτερη περίπτωση όχι στον άνθρωπο που πραγματικά ερωτευτήκαμε; Οι λόγοι που παραθέτει ο Αλέν ντε Μποτόν εξηγούν και το πώς το κείμενο του έγινε δημοφιλές μέσα σε λίγες ώρες από την ανάρτηση του στη στήλη των απόψεων των "New York Times".
σχέσεις

Και φυσικά, κάνουμε λάθη, ακριβώς επειδή είμαστε τόσο μόνοι. Πραγματικά μόνοι. Καιρό μόνοι.
"Είναι από εκείνα τα πράγματα που πιο πολύ φοβόμαστε ότι μπορούν να συμβούν σε εμάς. Μπορούμε να κάνουμε πολλά για να το αποφύγουμε. Κι όμως τελικά κάνουμε το ίδιο λάθος που έκαναν πολλοί πριν από εμάς: παντρευόμαστε τον λάθος άνθρωπο. Εν μέρει, αυτό συμβαίνει, γιατί έχουμε τεράστιο πρόβλημα, όταν προσπαθούμε να πλησιάσουμε τους άλλους. Φαινόμαστε πιο φυσιολογικοί μόνο σε όσους δεν μας γνωρίζουν πολύ καλά. Σε μία πιο σοφή κοινωνία, σε μια κοινωνία που θα γνώριζε λίγο καλύτερα τον εαυτό της, η ιδανική ερώτηση στο δείπνο του πρώτου κιόλας ραντεβού θα ήταν: 'Και πώς είσαι, όταν τρελαίνεσαι;'.

Ίσως έχουμε την τάση - και πόσο λανθασμένα - να γινόμαστε έξαλλοι με κάποιον που διαφωνεί μαζί μας ή να νιώθουμε χαλαροί μόνο όταν δουλεύουμε. Συνηθίζουμε να κρατάμε καρτεργάρικη στάση σε ό,τι αφορά την οικειότητα μετά το σεξ ή ακόμη χειρότερα συνηθίζουμε να σιωπούμε, ως απάντηση στις μικροταπεινώσεις της ζωής. Κανένας δεν είναι τέλειος. Το πρόβλημα είναι ότι πριν από τον γάμο, σπάνια τολμούμε να σκαλίσουμε τα συμπλέγματα μας. Κάθε φορά που οι συνήθεις σχέσεις απειλούν να αποκαλύψουν τα ψεγάδια μας, κατηγορούμε τους συντρόφους μας. Όσο για τους φίλους μας, δεν νοιάζονται και τόσο πολύ να κάνουν όλη αυτή τη σκληρή δουλειά, ώστε να μας διαφωτίσουν για τα ελαττώματα μας.

Για να καταλάβουμε τους συντρόφους μας, για να αποκομίσουμε αυτή τη ζωτική εντύπωση για εκείνους, επισκεπτόμαστε τις οικογένειες τους, κοιτάμε τις παλιές τους φωτογραφίες, γνωριζόμαστε με τους συμμαθητές και τους φίλους τους. Όλο αυτό μας δημιουργεί την εντύπωση ότι έχουμε κάνει όσα πρέπει να κάνουμε. Κι όμως, αυτό είναι λάθος. Ο γάμος τελειώνει σαν ένα ελπιδοφόρο, γενναιόδωρο, τζογαδόρικο, ωστόσο, παιχνίδι που παίζουν δύο άνθρωποι, που δεν ξέρουν ποιοι είναι ούτε ποιοι θα γίνουν, δένοντας τους εαυτούς σε ένα μέλλον που δεν μπορούν να αντέξουν, ένα μέλλον για το οποίο προσεκτικά απέφυγαν κάθε έρευνα.

Σχόλιο: Όταν είμαστε δυστυχισμένοι σε μια σχέση και νοιώθουμε πως οι ανάγκες μας δεν ικανοποιούνται από τον/την σύντροφο μας, συνήθως τείνουμε να ρίχνουμε τις ευθύνες στο σύντροφο που δεν μας ικανοποίησε. Για να πετύχουμε στη ζωή και στις σχέσεις, το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να εργαστούμε σκληρά ώστε να φτάσουμε στο σημείο που να έχουμε δημιουργήσει τον εαυτό σε τέτοιο βαθμό ώστε να νιώθουμε ολοκληρωμένοι μέσα από τα ιδανικά μας, τις σχέσεις μας με τους κοντινούς μας ανθρώπους, με τις επαγγελματικές, και μη, ασχολίες μας, την καθημερινότητα μας. Όπως έχει πει ο ψυχολόγος Έριχ Φρομ, «Αγάπη είναι η ένωση με κάποιον, με προϋπόθεση την ανεξαρτησία και την αυτοτέλεια και των δύο»