
© Adem Altan/ReutersΟ πρόεδρος της Τουρκίας Ταγίπ Ερντογάν κατεβαίνει τα σκαλιά ανάμεσα σε στρατιώτες που φορούν παραδοσιακές στρατιωτικές στολές της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Έμεινα έκπληκτη όταν έμαθα ότι πολλοί τούρκοι, μέσω των κοινωνικών μέσων ενημέρωσης, υποστηρίζουν τη δράση και τη στάση του προέδρου τους Ερντογάν, είτε όταν πρόκειται για την παράνομη κατάρριψη του ρωσικού μαχητικού, ή την βάναυση μεταχείριση των κούρδων που ζουν στην Τουρκία, ή τις επιχειρησιακές δοσοληψίες του κράτους τους με τρομοκράτες. Μερικοί απ' αυτούς υποστηρίζουν ακόμα την επιστροφή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Πόσοι όμως απ' αυτούς γνωρίζουν την πραγματική ιστορία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και τους μεγάλους αριθμούς ανθρώπων που έχασαν τη ζωή τους εκείνη την περίοδο;
[Ο καθηγητής σύγχρονης ιστορίας] Christian Gerlach ισχυρίζεται ότι είναι χαρακτηριστικό των αυτοκρατοριών, όπως αυτή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ή της ναζιστικής Γερμανίας, η μαζική βία εναντίον όχι μιας ομάδας μόνο, αλλά πολυάριθμων πολιτικών, θρησκευτικών ή εθνικών ομάδων.
~ Dominik J. Schaller και Jürgen Zimmerer
Όπως υποδηλώνει το παραπάνω απόφθεγμα, η Νεοτουρκική Εποχή (1906-1918) της ύστερης Οθωμανικής Αυτοκρατορίας έφερε πολλές ομοιότητες με τη Γερμανία του Χίτλερ. Γράφουν οι ιστορικοί Schaller και Zimmerer στο βιβλίο τους
LateOttoman Genocides: «Μια νέα γενιά ιστορικών που διερευνούν τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και τον γερμανικό πόλεμο μαζικής εξόντωσης στην Ανατολική Ευρώπη υποδεικνύουν ότι ο αγώνας των ναζί για «Ζωτικό Χώρο» δεν στράφηκε μόνο κατά των εβραίων - παρόλο που κατείχαν θέση ως χειρότεροι εχθροί στη χιτλερική ιδεολογία - αλλά επηρέασε επίσης τους πολωνούς, τους ρώσους, τους τσιγγάνους και διάφορες άλλες ομάδες». Κατά παρόμοιο τρόπο, η Οθωμανική Αυτοκρατορία, στην επιθυμία της να δημιουργήσει μια ομογενή αυτοκρατορία αποτελούμενη μόνο από τούρκους, κανόνισε να εξοντώσει διάφορες μη-τουρκικές ομάδες: Ασσύριους, Αρμένιους, Έλληνες και Κούρδους ανάμεσα σε άλλους.
Η συστηματική πολιτική της βίαιης «
τουρκοποίησης» των Νεότουρκων πρώτα στόχευσε τους έλληνες: «Περισσότεροι από 100,000 έλληνες εκδιώχθηκαν από το Αιγαίο και τη
Θράκη για να δημιουργηθεί χώρος για τους μουσουλμάνους πρόσφυγες που είχαν επίσης εκδιωχτεί από την Κρήτη και τα Βαλκάνια. Εκατοντάδες χιλιάδες έλληνες μεταφέρθηκαν από τα παράλια στο εσωτερικό για δήθεν στρατιωτικούς λόγους κατά τη διάρκεια του πολέμου. Τελικά η αντι-ελληνική εκστρατεία των Νεότουρκων συνεχίστηκε από τον πρώτο πρόεδρο της Τουρκίας, Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ, που απέλασε όλους τους έλληνες. Το κάψιμο της Σμύρνης και η σφαγή των χριστιανών κατοίκων της το 1922 σηματοδότησε το συμβολικό τέλος της ελληνικής παρουσίας στην Τουρκία». Οι σφαγές και οι επιβεβλημένες απελάσεις κόστισαν τη ζωή
ενός εκατομμυρίου ελλήνων.
Περίπου
300,000 Ασσύριοι που ζούσαν σε περιοχές της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας δολοφονήθηκαν. Τα χωριά τους κάηκαν και οι εκκλησίες τους καταστράφηκαν. Αλλά ο αριθμός των Αρμενίων που έγιναν στόχοι της πολιτικής των Νεότουρκων το 1915 ξεπέρασε όλους τους άλλους:
ενάμιση εκατομμύριο Αρμένιοι βρήκαν το θάνατο, είτε γιατί τους έκαψαν ζωντανούς - μερικές φορές σε ομάδες αποτελούμενες μόνο από γυναίκες και παιδιά - ή λόγω της πείνας και της κόπωσης στις πορείες θανάτου προς την έρημο της Συρίας. Παρόλο που κάποιοι Κούρδοι συμμετείχαν με τους Οθωμανούς στρατιώτες στις δολοφονίες, τους βιασμούς και τη λεηλασία των Αρμενίων, κάποιες κουρδικές ομάδες, όπως οι Αλεβίτες από την περιοχή Ντερσίμ [σημερινή τουρκική επαρχία Τουντσέλι] πρόσφεραν καταφύγιο στους Αρμένιους. Με αποτέλεσμα, ούτε αυτοί να εξαιρεθούν από τη βαρβαρότητα των Νεότουρκων. Κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, μέχρι και
700,000 κούρδοι - συμπεριλαμβανομένων και των δραστών - εκτοπίστηκαν δια της βίας και περίπου οι μισοί από αυτούς απεβίωσαν.
Σχόλιο: Το μόνο πράγμα που έχει σημασία για τον Ερντογάν είναι η εξουσία και να έχει τον έλεγχο, και όπως όλοι σαν κι αυτόν, θα κάνει οτιδήποτε είναι απαραίτητο για να διατηρήσει τη θέση του. Αυτό σημαίνει πως όποιος τολμήσει να πει την αλήθεια για τα εγκλήματα της κυβέρνησης του, θα φιμωθεί και θα τιμωρηθεί.
Ο επίδοξος σουλτάνος Ερντογάν και η σκοτεινή πλευρά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας